مطالبات از مديران دولتي حوزه فرهنگ؛نه تعطيلي است و نه بي بند و باري

به گزارش خبرنگار شهر،متن نامه رييس هيات مديره و مديرعامل خانه سينما خطاب بهوزير اسبق فرهنگ و ارشاد بدين شرح است. برادر عزيز-جناب آقاي صفار هرندي سلام عليکم متأسفانه بدليل اعلام دير هنگام، توفيق حضور در مراسم توديع جنابعالي و معارفه وزير محترم جديد فرهنگ و ارشاد اسلامي را نداشتم. اميدوارم از اين پس در هر موقعيتي که هستيد موفق باشيد و همواره خداوند متعال يار و ياورتان باشد. وقتي شرح جلسه مذکور را خواندم، در کنار آمار و اطلاعات داده شده نکته اي که شايد شاه بيت سخنان تان بود جلب توجه مي‌کرد،هر چند براي کساني که در حوزه هاي فرهنگ و هنر بصورت جدي فعاليت مي‌کنند از ابتدا هم معلوم بود در پايان کار چنين مي‌فرماييد يا حداقل چنين چيزي را در نهان داريد، ولي از آن جا که ما ايرانيان ذاتاً، آرمانگرا و خوش بين هستيم شايد اين احتمال هم داده مي‌شد که پس از چهار سال کار مداوم در وزارتخانه‌ي که حداقل، در لفظ بسيار مهم است،نتيجه گيري ديگري داشته باشيد،ليکن جنابعالي نشان داديد که اهل غافلگير کردن نيستيد و ره يافت‌تان در پايان، همان دريافت‌تان از ابتدا بوده است. جنابعالي در اندرزي مشفقانه بر پايه دين مداري به وزير جديد که سابقه آشنايي زيادي هم با ايشان داريد فرموديد:«شما ميان دو سوق دهنده به سمت رهايي و ليبراليسم قرار داريد که يکي شما را هدايت مي‌کند که حوزه فرهنگ و هنر را تعطيل کنيد و يکي مي‌گويد فرهنگ بي‌بند و باري را رواج دهيد و در واقع ميان دو لبه قيچي مدام تحت فشار خواهيد بود». نکته‌اي که براي دولتمردان و تصميم گيران کلان، بسيار مهم و حياتي است. بر پايه اين فرمايش چنين استنباط مي‌شود که شما و احتمالاً وزير جديد،مظلومانه بين اين دو تيغه برنده و نه تيغه‌ي ديگر قرار گرفته‌ايد و شايد جريان مهم ديگري به عنوان مطالبات بازيگران اصلي اين عرصه در صحنه حضور ندارد. برادر عزيز! اگر واقعاً در کشوري زندگي مي‌کنيم که مدعيان حوزه فرهنگ و هنر،حداقل آن بخش که مي‌توانند سخنگو باشند به اين دو دسته تقسيم مي‌شوند، فکر مي‌کنم از نظام جمهوري اسلامي که خود را فرهنگي مي‌داند،فقط ظاهر آن را حفظ کرده‌ايم و اگر چنين نيست پس براي شناخت دقيق اين حوزه، احتمالاً جنابعالي به چند سال ديگر وقت نياز داشتيد که به هر روي از شما دريغ شد. اکنون در تمام حوزه هاي هنر و فرهنگ افراد شاخصي که تعدادشان کم هم نيست داراي اصالتي هستند که خود تبديل به پيام و حتي رسانه شده‌اند، قطعاً مطالبات اين افراد از مديران دولتي حوزه فرهنگ نه تعطيلي است و نه بي بند و باري، اما شايد چون تيغي در کف ندارند در محاسبات هم نمي‌آيند. بخش مهمي از اين افراد که اگر بخواهيم مي‌توانيم با هم فهرستي طولاني از آنها تهيه کنيم، کساني هستند که کلامشان و هنرشان با بضاعت‌هاي موجود کشورمان و نسبت به بقيه حوزه ها، بيشترين قرابت را با تفکرات ديني دارد. اما مطالباتشان را کمتر شنيديد و يا اگر شنيديد نتوانستيد به آن‌ها توجه کنيد و از نظر بنده صد البته اين‌ها از روي قصد و با نيت سوء همراه نبوده است. چرا که حداقل در مورد جنابعالي اين اتفاق نظر وجود دارد که فردي متدين، پاکدست و صبور هستيد. پس مشکل کجاست؟ به نظرم مشکل بزرگ،قرار گرفتن مديران مظلوم فرهنگ، بين دو تيغ يا چند تيغ که عصاره آنها کج فهمي‌ست،نمي‌باشد. بلکه مشکل عدم تسلط بخش مهمي از آنان به موضوع مديريت فرهنگي و هنري است و بدون ترديد کم تسلطي مديران اين حوزه،(عليرغم داشتن نيت خوب و يا هر خوب ديگر) منجر به فهم ناقص نشاني‌ها و انتقال همان اشتباهات به پيکره مجلس و دولت و حتي مردم است. در روزگار فعلي مديريت فرهنگي و هنري، خود تخصصي است پيچيده که در کشورمان دائماً ناديده مي‌گيرند و مدام تصور مي‌شود بزرگاني که نيروي محرکه ذهن‌شان مربوط به عرصه‌هاي ديگر است،در صورت مؤدب بودن و داشتن تحليلي( معمولاً جهت دار) از سابقه فرهنگي و هنري کشورمان مي‌توانند در مسندهاي مهم فرهنگي و هنري مشغول فعاليت شوند که اين ظلمي‌ست دو سويه. هم به اين عزيزان و هم به جامعه. در طول اين سال‌ها داشته‌ايم مديراني که در دوره فراغت، که بعضاً با نقادي هاي تند هم همراه است همه چيز را زير سؤال برده اند و مهر ضد انقلاب، ضد دين، اجنبي پرست و ... را بر پيشاني برخي اهل فرهنگ و هنر زده اند و در زمان مسئوليت‌شان ناگزير با آن‌ها عکس يادگاري آن‌هم از نوع پر مهر و محبتش گرفته اند،در واقع اين افراط و تفريط بيشتر مربوط به مديران غير مسلط بوده و نه مدعيان آن‌ها. بارها ديده‌ايم که چگونه مديران فرهنگي تبديل به افراد دو يا چند شخصيتي شده اند. از چيزي مجبور شدند دفاع کنند که اعتقاد کافي به آن ندارند و به چيزي حمله کنند که براي حمله‌شان حجت کافي نداشتند و در بهترين حالت هم سکوت و سکون را بر هر چيزي ترجيح دادند. بنده مانند هر کس ديگري فشارهاي وارده به حوزه تحت مديريت جنابعالي در اين چند سال را نفي نمي‌کنم و متوجه درک نمايندگان محترم مجلس از حوزه هاي فرهنگي و يا نزديکان رئيس محترم جمهوري هستم ولي اعتقاد دارم بخش قابل توجه اين مشکلات که امروز شما را به چنين تحليلي که توصيه به همکار بعدي است وا مي‌دارد، با تسلط مديريتي مي‌توانست قابل حل باشد. مماشات با همان دو تيغي که خود فرموديد و نه جريان اصيل ديگري که من نام بردم در طول اين چهار سال چه محصولي براي نظام‌مان داشت؟ غير از اين که وزير سابق فرهنگ و ارشاد اسلامي پيامي را به مسئول بعد از خود مي‌دهد که در وهله نخست بخش کمي از واقعيت است، دوم آنکه به مدعي اصيل که پيکره ارزشمند هنر و هنرمند بعد از انقلاب است،اشاره اي ندارد. پس اگر وزير جديد هم با همين فرمان پيش برود، پس از چهار سال و خستگي مفرط ناشي از قرار گرفتن بين دو گروه کج فهم و بي بند و بار، کليد وزارتخانه را با همين ره يافت به نفر بعدي مي سپرد. محمدمهدي عسگرپور