نشست پرسش و پاسخ نمايش «مكاشفه در باب يك مهماني خاموش»؛
پسياني:آدم‌هايي كه خلق مي‌كنم نمونه‌هاي جذابي براي كلينيك‌هاي روان‌پزشكي است!
نشست پرسش و پاسخ نمايش «مكاشفه در باب يك مهماني خاموش» شب گذشته در حالي برگزار شد كه نويسنده و كارگردان اين اثر نمايشي صراحتا اعلام كردند كه موظف به پاسخ دادن به هر سوالي نيستند.
به گزارش خبرنگار شهر ، رضا حداد كارگردان اين نمايش در پاسخ به سوال يكي از تماشاگران كه از وي در مورد انگيزه‌هاي خلق اين اثر نمايشي پرسيد،گفت:اين كار با گوش دادن يك قطعه موسيقي شروع شد كه من در مراحل بعدي آن را با سيامك احصايي كه در اين نمايش به عنوان طراح صحنه من را همراهي مي‌كند،در ميان گذاشتم و مقدمات اجراي اين نمايش پديد آمد.
وي در پاسخ به سوال ديگري مبني بر اينكه صحبت‌هاي نقشي كه سيامك انصاري آن را بازي مي‌كرد و در بخشي از نمايش خطاب به تماشاگران مي‌گفت«به خودتان فشار نياوريد» و يا «ما آمده‌ايم كه دور هم باشيم» تصريح كرد:تماشاگر هر برداشتي را مي‌تواند از اين نمايش داشته باشد.شما به عنوان تماشاگر مي‌توانيد فكر كنيد و يا اگر دوست نداشته باشيد مي توانيد فكر نكنيد.
كارگردان نمايش «مكاشفه درباب يك مهماني خاموش» در بخش ديگري از اين جلسه پرسش و پاسخ كه توسط انجمن منتقدان و نويسندگان خانه تئاتر در تماشاخانه ايرانشهر برگزار شد،در مورد اين اثر توضيح داد:در اين نمايش تركيب‌هايي به وجود مي‌آيد كه قطعا مي‌دانستم كه دراين شيوه فقط دوربين و صحنه‌اي وجود دارد و من بايد با اين دو عنصر بيشترين كاربرد را داشته باشم و به نوعي از تصوير نمايش بگيرم.
حداد ادامه داد:نمايش مكاشفه،اثري نيست كه از همان ابتدا همه چيزش معلوم و مشخص باشد .ما در اين اثر و با ضبط تمام جلسات تمرين به تدريج به مرحله‌اي رسيديم كه هم اكنون در مقابل تماشاگران قرار گرفته است.
وي كه در اين نشست به تعدادي از سوال تماشاگران كه از وي در مورد معناي اثر توضيح مي‌خواستند پاسخي نداد و گفت:از دوستان منتقد و كارشناس و حتي تماشاگران مي‌خواهم در قالب يادداشت تعريف خود را از كار ارائه دهند و من را با اين كار خوشحال كنند.
آتيلا پسياني نويسنده اين اثر نمايشي هم كه در اين نشست حضور داشت با بيان ابن مطلب كه ممكن است من به هر سوالي مايل نباشم جواب بدهم،در مورد نحوه نگارش نمايشنامه «مكاشفه در باب يك مهماني خاموش» گفت:اين بار دوست داشتم متني را مانند يك انسان بنويسم؛ اما اين بار هم هرچه سعي كرديم نشد و اين متني شد كه «رضا حداد» سوژه آن را به ما پيشنهاد و من نيز سعي كردم در مرحله تمرين به شكل نهايي آن دست پيدا كنم.
وي در مورد تئاتر تجربي كه يكي از تماشاگران در مورد تعريف آن سوال كرد،خاطر نشان كرد:به نطر من در اين فرصت كوتاه يك ساعته نمي‌توان در مورد تئاتر تجربي صحبت كرد؛زيرا تئاتر تجربي عنصري است كه بايد سال‌ها در مورد ان حرف زد و درباره آن فكر كرد.
اين نويسنده و كارگردان تئاتر در بخش ديگري از اين نشست خبري ضمن ارائه توضيحاتي در مورد مقوله اتاق سفيد ذهن تاكيد كرد:بهترين ميزانسن‌ها و بهترين بخش‌هاي هر نمايشنامه آن‌چيزي است كه روي صحنه اتفاق نمي‌افتد، بلكه در ذهن تماشاگر نوشته و اجرا مي‌شود.
پسياني درباره تركيب بازيگران تصريح كرد : بازيگران اين اثر نمايشي به اشكال مختلف براي بازي در اين نمايش انتخاب شدند،به اين ترتيب كه كارگردان براي برخي از صحنه‌ها از قبل بازيگران موردنظرش را انتخاب كرده بود و از سوي ديگر بعضي از صحنه را هم كه به صورت مستقل نوشته بوديم و بازيگران در پروسه بعدي انتخاب شد و در روش ديگر هم بازيگران را جابه‌جا كرديم.
او همچنين در پاسخ به پرسش يكي ديگر از تماشاگران مبني بر متعادل‌نبودن كاراكترهاي اين نمايش گفت: آدم‌هايي كه من خلق مي‌كنم مي‌توانند نمونه‌هاي جذابي براي كلينيك‌هاي روان‌پزشكي باشند.
كيومرث مرادي مدير پروژه نمايش مكاشفه در باب يك مهماني خاموش هم در اين نشست گفت : به نظر من بعد از پايان اجراي يك اثر نمايشي خيلي دشواز است كه از خالق اثر در مورد چرايي و چگونگي اثر سوال كنيم زيرا در اين شرايط نمي توان پاسخ درستي را دريافت كرد.
وي ادامه داد:به نظر من تئاتر تجربي مقوله‌اي است كه بيشتر از آنچه بايد در مورد آن حرف زد، بايد آن را ديد.من به عنوان يك تماشاگر و نه مدير اين پروژه نمايشي هر بار كه اين اثر را م بينم نگاه جديدي را به روي من باز مي‌كند كه تجربه مشتركي را هم در من به وجود مي‌آورد.
مرادي ادامه داد : امسال افتخار اين را داشتم كه همراه گروه تئاتر تجربه ايران با كارگاه تئاتر ايران به دعوت آتيلا پسياني و رضاد حداد همكاري داشته باشم و به عنوان مدير پروژه تلاش كنم تا تمركز فعاليت‌هاي سخت افزاري بيشتر بر عهده من باشد تا كارگردان و گروه اجرايي تمركز بيشتري بر روي اثر خود داشته باشند.
ليلي رشيدي بازيگر نقش«سوادبه كمال پور» هم در صحبت‌هايي كوتاه گفت:به نظر هر نوع گونه تئائري را كه بخواهيم در ان كار كنيم،از نظر من يك تجربه است،البته تئاتر كار كردن بستگي به اتفاقات دوران ما دارد و به نظر من ذات هنر تئاتر هم همين است.
سيامك انصاري يكي ديگر از بازيگران اين اثر نمايشي در مورد نحوه حضور خود در نمايش گفت:من قبلا هم اين فرم را كار كرده بودم اما اين بار شرايط طوري بود كه وقتي وارد مراحل تمرين شدم،ديدم كه اثر بسيار خشن‌تر از نمايشي بود كه هم اينك رو به روي تماشاگر اجرا مي‌شود و من ترجيح دادم،فرار كنم اما خوشبختانه در تمرين اين خشونت تعديل شد و ما به نتايج خوبي رسيديم.
روناك يونسي بازيگر نقش «ماه منير شريفي» هم دراين نشست با اشاره به اينكه قبل از حضور در اين نمايش،تمايلي به حضور در تئاتر نداشته است،گفت:بعد از اينكه از سوي اقاي حداد براي بازي در اين نمايش دعوت شدم ،جذابيتي كه اين كار براي من به وجود آورد باعث شد كه نظرم تغيير كند و دوست داشته باشم دوباره به تئاتر برگردم.
وي افزود : بازيگري در تئاتر وسينما تفاوت چنداني با هم ندارند كمااينكه بازيگر در تئاتر فدرت بده و بستان‌هاي بيستري نسيت به سينما دارد و اين دست بازيگر را باز نگه مي‌دارد.
