دوبلورها «چهره‌هاي گمنام»و «صداهاي آشناي» سينماي ما هستند
«محمدعلي زم»رييس هيات مديره انجمن صنفي ويدئو رسانه کشور در آستانه برگزاري نشست دومين لوح ويژه بررسي جايگاه دوبله در شبکه نمايش خانگي توسط دفتر همکاري‌هاي سمعي و بصري معاونت امورسينمايي وزارت ارشاد با همکاري اين انجمن برگزار مي‌شود، يادداشتي ردر اين رابطه نوشته است.
به گزارش خبرنگار شهر،متن اين يادداشت كه نسخه‌اي از آن در اختيار سرويس فرهنگ و هنر خبرگزاري شهر قرار گرفته،به شرح زير است؛
تاريخ دوبله در سرزمين ما به قدمت تاريخ سينماي ماست ، رواج فرهنگ شفاهي در سنت ملي و رسومات ديني ، ما را محتاج شنيدن و ارتباط سمعي برقرار کردن با مشاهدات پيراموني مان کرده است از اين رو چيزي بعنوان زير نويس آنگونه که در ديگر فرهنگها محبوب و مرسوم است در ميان ما حتي در اقشار با سواد و تحصيلکرده ما فاقد محبوبيت است.
دوبله در تاريخ فرهنگ و هنر ما از يک نقطه ابتدايي که صرف ترجمه کردن و گفتن ديالوگ شخصيت فيلم بود آغاز و در تحولات کمال جويانه خود امروز به يک هنر مکمل و متمم سينما تبديل شده است و دوبلور سينماي ايران امروز مترجم و سخنگوي يک شخصيت فيلم نيست بلکه بايد خود همان شخصيت و قهرمان و ضد قهرماني باشد که در فيلم ايفاي نقش کرده است.
دوبلورها گر چه از نظر جايگاه تاثيرگذارشان در پرده سينما ديده نمي شوند و تماماً پشت صحنه فيلم هستند اما نقش اصلي آنها در حدّي است که اگر نباشند "فيلم" و "سينما" و "شخصيت" وجود و هويت پيدا نمي کند . بارها و بارها در سالن سينما ديده ايم که وقتي به دلايل نقص فني صداي فيلمي قطع و يا بد پخش مي شود ، اعتراض و سوت مردم به صدا در مي آيد و اين نشانگر اهميتي است که مردم براي شنيدن خود قائل هستند . دوبلورها در فرهنگ سينمايي ما "چهره هاي گمنام " امّا "صداهاي آشنايي"هستند که هيچگاه فيلم بدون آنها قابل تحمل نمي‌باشد.
از نکته هاي جذاب هنر دوبله در سينماي ايران، جذابيت و قدرت تاثيرگذاري آن است که ناشي از بومي شدن آن است که با زحمات توانفرساي دوبلورها به اينجا رسيده است، ضرب، ريتم، گيرايي، عدم خستگي مخاطب از جمله ويژگي هاي ديگر دوبله رايج در سينماي ماست. در عين حال مخاطرات جدي هم در اين مسير خصوصا در يکي دو سال اخير در هنر بومي دوبله ايران بوجود آمده است که ناشي از جوان زدگي، کم دقتي، و تکرارگرايي و سهل انديشي و ساده انگاري مديران فرهنگي خصوصا برخي مديران موسسات ويديو رسانه است که فقدان جانمايي، جايگزيني صداها و عدم تناسب صدا با سيماي بازيگران است که مي بايست با اعمال نظارت هاي صحيح نسبت به تشديد اين خطرات اقدام نمود و بيش از نظارت هاي دولتي، انتظارات نخست جامعه دوبلرهاي ايران است که از حقوق هنري خود که تن نهادن به اين بي دقتي هاست دفاع کنند و در مرحله دوم نظارت بيشتر مديران فرهنگي بر کار خود و زير مجموعه خويش است.با توجه به گسترش شبکه سينماي خانگي نقش دوبله و دوبلورها در سينماي ايران نسبت به گذشته به مراتب افزون تر گرديده و مي بايست حقوق سمعي و بصري مردم بيش از گذشته مراعات شود. اميدوارم مسوولان و مديران فرهنگي و مردم هنر دوست ايران زمين قدر اين صداهاي آشنا را بدانند و براي ارتقا سطح کمي و کيفي آن از بذل هر دقت و اختيار و امکاني دريغ نورزند و انتظار مي رود پيش کسوتان دوبله ايران براي ماندگاري هنر خود از پرورش و تربيت هنرجويان جوان دريغ نورزيده و مديران فرهنگي و تهيه کنندگان شرايط نظارت پيشکسوتان بر کار جوانان را بيش از پيش فراهم سازند.
