بي‌اشتهايي عصبي معمولا بدنبال رژيم گرفتن عادي براي كاهش وزن آغاز مي‌شود و در واقع يك اختلال رواني است كه بيمار با وجود گرسنگي، از خوردن غذا به حد كافي خودداري مي‌كند و وزنش به قدري كاهش مي‌يابد كه به شدت لاغر مي‌شود.
به گزارش "شهر"، محققان دانشكده بهداشت عمومي هاروارد در اين باره اظهار كردند: در اين نوع اختلال، فرد بيمار بسيار كم غذا مي‌خورد و از توقف رژيم لاغري پس از كاهش وزن خودداري مي‌كند؛ در اين حالت دريافت ذهني و تصور فرد نسبت به بدن خودش مشكل مي‌شود؛ به طوري كه با وجود لاغري زياد، هنوز فكر مي‌كند كه چاق است.
كاهش وزن به ميزان حداقل 15 درصد وزن بدن، بدون اين كه بيماري جسماني وجود داشته باشد از شايع‌ترين علايم اين اختلال است؛ در اين وضعيت انرژي فرد به رغم تحليل رفتن بدن در حد خوبي است، اما فرد ترس زيادي از چاقي دارد و دچار افسردگي، بي‌اشتهايي، يبوست، توقف قاعدگي، عدم تحمل سرما، خودداري از حفظ حداقل استاندارد وزن برحسب سن و قد و اشكال در برداشت ذهني از شكل بدن خود مي‌شود؛ به طوري كه با وجود لاغري زياد هنوز فكر مي‌كند كه چاق است.
محققان با بيان اين كه هنوز علل بروز اين اختلال ناشناخته هستند، احتمال مي‌دهند كه برخي از اين عوامل شامل تعارضات خانوادگي و تعارضات جنسي، ترس بيمارگونه از اضافه وزن، اپيدمي لاغري به عنوان مد روز و مظهر زيبايي و يا به عنوان يكي از علايم افسردگي يا اختلال شخصيت هستند.
بر اساس اين گزارش، عواملي كه خطر ابتلا به اين اختلال رواني را افزايش مي‌دهند، عبارت از فشار دوستان و همسالان يا فشار اجتماعي براي لاغر بودن، سابقه اضافه وزن مختصر، شخصيت تكامل طلب، وسواسي يا پيروزي خواه، استرس رواني و يا مشاغل خاص هستند.
متخصصان براي پيشگيري از اين اختلال توصيه مي‌كنند كه با مشكلات شخصي بطور منطقي برخورد كنيد. سعي كنيد با كمك مشاوران، درمانگران، خانواده و دوستان، مشكلات را برطرف كنيد يا با آنها كنار بياييد. در صورتي كه بيمار خود به وجود اختلال عاطفي واقف شود، كمك بخواهد و همكاري خوبي در طي درمان داشته باشد، اين وضعيت قابل درمان است، اما بدون درمان اين اختلال مي‌تواند باعث ناتواني دايمي يا حتي مرگ شود.
آمارها نشان مي‌دهد؛ بيماراني كه دچار بي‌اشتهايي عصبي هستند، بيشتر دست به خودكشي مي‌زنند؛ زيرا عزت نفس آنها پايين است. درمان اين بيماران ممكن است، چندين سال ادامه يابد و البته احتمال عود كردن بيماري نيز به خصوص زماني كه فرد تحت استرس قرار بگيرد، شايع است.
عوارض احتمالي ابتلا به اين اختلال شامل بي‌اشتهايي عصبي مزمن ناشي از مقاومت بيمار در برابر درمان اختلالات الكتروليتي يا نامنظمي ضربان قلب، پوكي استخوان و خودكشي كه زندگي فرد را به خطر مي‌اندازد.
هدف از درمان، اين است كه بيمار مجددا الگوي مناسب غذا خوردن را از سربگيرد تا وزن وي به حالت طبيعي بازگردد. بيمار مي‌تواند با تمرينات مخصوص براي تغيير رفتار زير نظر متخصص به اين نتيجه مهم دست پيدا كند. انواع داروهاي مورد استفاده در روانپزشكي نيز براي اين بيماران موثر هستند، اما هيچ داروي مشخصي وجود ندارد كه تأثير آن بر اين بيماري قطعي باشد.
