عزت الزامي و آموزشي نيست،امري فطري است/ ماجراي هدايت تا زماني كه مردم حرف انبياء را نشنوند،كامل نميشود
در همايش معاونان پرورشي و تربيت بدني كشور، رييس دفتر رييسجمهور گفت: اگر پيامبري آمده و افراد جامعه حرفهاي او را نشنوند، هيچ تاثيري نميگيرند، قدرت انبياء را در بالاترين سطوح هم كه فرض كنيم، تا زماني كه حرفهاي او را مردم نشنوند، ماجراي هدايت كامل نميشود.
به گزارش خبرنگار "شهر"، اسفنديار رحيممشايي افزود: جامعه و تاريخ نشان ميدهد كه اعتقاد به خداوند وجود داشته و هست؛ چرا كه خداجويي يك امر فطري است ، اما بخش مقدماتي آن در اينست كه حرفهاي پيغمبر خدا شنيده شود و مردم به عقلشان رجوع كنند و ببينند منطق آن درست است يا نه.
وي گفت: درجايي آمده است كه اقامه كن به سوي دين؛ يعني به سوي دين روي آور، اين كه چرا به سمت دين رفت ، جوابش هنيسا است ، روي آوردن به دين كافي نيست، بلكه بايد اين آمدن به سمت دين از روي حقطلبي باشد و اين باعث شده كه تمدن غرب از دين فاصله بگيرد، چون نتيجه عملكرد كليساها است.
رحيممشايي اظهار كرد: امروز در نظام جمهوري اسلامي ايران كه ميخواهد نگاه جديدي از اسلام را ارائه كند، شاهد حكومتهاي ديگري هستيم كه آنها نيز اداي دين ميكنند، اما چيز ديگري را به جاي دين قالب ميكنند و فرياد تاكيد امام خميني (ره) اسلام همان اسلام ناب است.
وي افزود: ندايي در درون انسانها است كه به آنها ميگويد به دين روي آوريد و سوالي ميشنود كه چرا بايد به دين روي آورد، چون انسانها در باطن خود خداجو هستند،هنيسا ميگويد: اين عبارت را از صميمم وجود خودت دريافت كن، اين كه تو حقگرا هستي، اين مباحث كاملا تربيتي است و هنيسا همان فطرت الهي و آفرينش الهي است كه خداوند مردم را براساس آن آفريده و يك آفرينش خاصي است.
به گفته رحيممشايي، اين آفرينش الهي جهتدار و معنادار است و داراي مفهوم و معناست، كسي حقگرايي را از جايي نميگيرد و آموزشي نيست، كافي است در مقام تعليم و تربيت مصداق حق را به افراد بشناسانيم و گرنه همه انسانها ذاتا حقگرا هستند.
وي اذعان كرد: مشكلي كه هم اكنون در جامعه ما وجود دارد، اينست كه علم را به خوبي نميشناسيم و بايد كار ابتدايي و تربيتي را از همان ابتدا شروع كنيم، اين كه جاي علم در قلب ما است و هر كجا كه صحبت از علم هندسه، تاريخ و ادبيات ميشود، همه اينها ريشه در قلب ما دارد، امروز تاريخ درستي از علم ارائه نميشود.
رييس دفتر رييسجمهور خاطرنشان كرد: شخصي بدنبال مطالعه يك حشره به خداشناسي ميرسد و شخص ديگري در آمريكا نيرويي را توليد ميكند كه به فضا برود و به صورت متمركز به لايه جو برخورد كند و به صورت متمركز به زمين برگشته و ايجاد زلزله كند.
وي گفت: اما ماجرا خدا است و در اينجا اشكالي در ادبيات ما وارد است و ما گمان ميكنيم كه انسان و خدا در تضاد هستند، چون زماني كه خدا را بزرگ ميكنيم، انسان را كوچك ميكنيم و اين يك بحث تربيتي است كه بايد به آن توجه شود، ما ميخواهيم خدا را در ذهن انساني بزرگ بنمايانيم، درحالي كه به سر انسان ميزنيم، در حالي كه انسان كوچك نيست و در رواياتي در قرآن هم آمده است كه انسان خيلي بزرگ است و بزرگي آن اندازه ندارد؛ انسان براي رفتن به سوي خدا بزرگتر ميشود و اين بزرگي او پاياني ندارد.
رحيممشايي تاكيد كرد: خود شيطان يك ماجراي ديگري است و شيطانشناسي ما ضعيف شده است، لازم است كه علما و انديشمندان ما در منبعهاي مختلف بحث شيطان را مورد بررسي قرار دهند، چون امروز شيطان فقط انسانها را وسوسه نميكند، بلكه بسياري از كارها را مديريت ميكند و هدف او به كمال نرسيدن انسان است، به طور مثال اگر يك حاكم و يا مدير ظالمي روي كار آمد، اقتصاد آن كشور فاسد ميشود و درآمد حرام وارد زندگي خانوادهها ميشود و لازم نيست كه شيطان تك تك افراد را وسوسه كند؛ چون با اين مديريت به بيشتر اهداف خود رسيده است.
وي يادآور شد: همچنين شيطان تصور غلطي از خدا و انسان جاري كرده است و زماني كه انسان خدا را فراموش ميكند، خود را فراموش ميكند، در اين ميان تكليف ما چيست، تكليف ما حركت به سمت كمال، خداشناسي و معرفت است و اين معرفت بدون شناخت انسان حاصل نميشود .
رييس دفتر رييسجمهور اذعان كرد: اگر انسان كوچك و حقيرتر ديده شود، نميتوان انتظار كار بزرگي از او داشت، پيامبران آمدند كه انسان را بزرگ كنند و به آنها عزت بدهند، هر چند كه گرايش به عزت هم امري فطري است، اما بايد مصداق و منبع عزت را مشخص كنيم .
وي تصريح كرد: عزت الزامي و آموزشي نيست، بلكه يك امر دروني و فطري است، از اين رو پرورش و تربيت ما هم بايد به اين نگاه تغيير كند و خانوادهها بايد فرزندانشان را با عزت بزرگ كنند و آنها را عزيز گردانند، چون زماني كه انساني عزيز نباشد، عزت ندارد و نميتوان به رشد و شكوفايي آن فكر كرد.
رحيممشايي عنوان كرد: در حال حاضر بين تربيت اسلامي و تربيت غربي يك دعوايي وجود دارد، امروزه انسانها از نقطه ضعيف ، پراكنده و از بطن سختيها و مشكلات آهسته آهسته پيشرفت كردهاند و امروز در مسير كمال قرار گرفتهاند و ما به دوراني رسيدهايم كه جامعه جهاني در حال شكلگيري است و محور و ملاك آن بايد انسان باشد.