بدبيني ناشي از تفسير غلط از رفتار طرف مقابل است

دكتر غلامعلي افروز در گفت‌و‌گو با خبرنگار "شهر" در اين باره اظهار كرد:همسران برتر در همه موقعيت‌ها و شرايط ، با حفظ ارزش‌ها و حرمت‌ها به رشد متعادل شخصيت و منش خويش و ديگر اعضاي خانواده مي‌انديشند و به نيكي مي‌دانند که در سايه تأمين نيازها بويژه نيازهاي زيستي و رواني، زمينه بهداشت روحي همسر و آرامش کانون خانواده فراهم مي‌شود.

وي افزود: همسران برتر با نزديکي دلها و پيوند انديشه‌ها و با همزباني و منشي سرشار از محبت و عطوفت، از سازنده‌ترين روش‌ها براي يک زندگي موفق بهره مي‌جويند و وجود ارزشمند خود را از آفت‌هاي زباني و رفتاري مصون مي‌دارند و با خوش زباني و خوش بياني و تاييد و تکريم يکديگر از هر عاملي براي پيشگيري از کسالت‌هاي رواني و تنوع بخشيدن به زندگي استفاده مي‌کنند.

کارشناسان امور خانواده بر اين باورند زن و شوهري که از ارتباط روحي و عاطفي بسيار محدود برخوردارند، به طور معمول از مشکلات خود با يکديگر سخن نمي‌گويند و بين آنها، ارتباط کلامي به دشواري برقرار مي‌شود.

به اين ترتيب مسايل خانوادگي به بيرون از حريم خانواده کشيده مي‌شود و گاه، زن و يا مرد به ظاهر چاره‌اي جز بازگو كردن راز زندگي خود براي ديگران پيش‌روي خود نمي‌بينند تا شايد كمي از فشارهاي روحي وارد بر آنها کاسته شود؛ رفتاري كه غيرمنطقي بنظر مي‌رسد.

از سوي ديگر يك عضو هيأت علمي دانشگاه شهيد بهشتي نيز در پاسخ به اين پرسش كه «چرا برخي همسران در طول زندگي مشترك دچار بدبيني به يكديگر مي‌شوند؟»، تصريح كرد: بطور كلي بدبيني، تفسير غلط از رفتار ديگران است؛ به عبارتي فرد احساس مي‌کند چيزي که مي‌بيند با آنچه واقعيت دارد و يا به اصطلاح در پشت صحنه وجود دارد، تفاوت دارد.

دكتر سيدسعيد صدر در تشريح اين موضوع به خبرنگار "شهر" گفت: اين رفتار از يک احساس مثبت منشأ نمي‌گيرد؛ گاه انسان بدي مي‌کند، اما اگر درونش خوبي باشد، اين به عنوان بدبيني تلقي نمي‌شود؛ در واقع هر خوبي که «بد» تفسير شود، بدبيني تلقي مي‌شود.

وي با تأكيد بر اين كه «يك رابطه زن و شوهري نمي‌تواند رابطه پليسي باشد؛ همانند پليسي که دايم دنبال يک خلاف‌کار است»، در پاسخ به اين پرسش كه آيا بدبيني مي‌تواند ناشي از علاقه زياد يا نداشتن اعتماد به نفس باشد؟، اظهار كرد: البته بخشي از اين مشکل مربوط به نداشتن اعتماد به نفس است، چون فرد بدبين آنقدر ضعيف است که فکر مي‌کند اگر همسرش با افراد ديگري مواجه شود اين فرد آنقدر کوچک است که آنها مورد توجه او قرار مي‌گيرند، بنابراين نمي‌تواند ناشي از عشق و علاقه باشد، چون علاقه و عشق بايد ايجاد امنيت و آرامش کند نه اين که فرد را دايم در تنش نگه دارد.

به گفته اين روانپزشك، زمينه اصلي عشق، اعتماد است؛ يعني دو نفري که همديگر را دوست دارند هر چقدر از هم دور باشند، فقط به آن شخص مي‌انديشند و نه چيز ديگري.

صدر همچنين گفت: بطور ‌معمول وقتي اين رفتارها زنجيره‌اي مي‌شود، طرف مقابل ممکن است دست به کارهايي بزند که اين ذهنيت تشديد شود، بطور مثال مردي به همسرش بدبين است و اين خانم صبح به خانه مادرش مي‌رفته و تلفنش را خاموش مي‌کرده و جواب نداده است و اين مرد زمين و زمان را به هم مي‌دوزد که خانمش کجاست!