ابرشهرهاي قرن 21 چگونه بايد مديريت شوند؟
در دهه هاي آينده شهرهاي چند ده ميليوني از نقاط مختلف جهان سر برخواهند آورد.هر چه جمعيت يك شهر بيشتر باشد،شرايط اداره كردن آن سخت تر و معضلات آن پيچيده تر خواهند شد.برنامه ريزان شهرهاي آينده بايد الگوهاي خاصي را براي مديريت اين شهرها و بهبود كيفيت زندگي ساكنان آنها مد نظر قرار دهند.
به گزارش «شهر» از دلهي پريويو،كارشناسان مسائل شهري در مورد روند صعودي آمار شهرنشيني هشدار مي دهند.آمار ها نشان مي دهد كه در دهه هاي آينده شهرهاي چند ده ميليوني از نقاط مختلف جهان سر برخواهند آورد.توكيوي امروز،نمونه چنين شهرهايي است كه هم اكنون به همراه حومه و مناطق تابعه اش بيش از 35 ميليون نفر جمعيت دارند.كارشناسان همچنين پيش بيني مي كنند كه بمبئي از هند و همچنين مكزيكوسيتي نيز با چنين سفرنوشتي روبرو باشند.
هر چه جمعيت يك شهر بيشتر باشد،شرايط اداره كردن آن سخت تر و معضلات آن پيچيده تر خواهند شد.از جمله پديده هايي كه با افزايش بي رويه جمعيت شهري مديريت شهر را با چالش روبرو خواهند كرد اشتغال شهروندان،سكني دهي شهروندان،سلامت شهري،تامين زيرساختهاي مناسب براي حمل و نقل و امكانات آموزشي است كه رسيدگي به هر كدام از آنها نيرويي چندبرابري طلب مي كند.اين در حالي است كه در حال حاضر اكثر شهرهايي كه استعداد رشد جمعيت سريع را دارند در كشورهاي در حال توسعه قرار داشته و بديهيست كه لحاظ كردن همه ملزومات براي داشتن شهرهايي مناسب در اين كشورها كار ساده اي نخواهد بود.
مهمترين دليل چنين رشدي،مسائل مربوط به اشتغال،كسب درآمد مناسب و همچنين امكانات موجود در شهرها مانند برتري بهداشتي و آموزشي و تفريحي نسبت به نقاط ديگر است كه اين مساله و تفاوت در تقسيم امكانات نيز بيشتر در كشورهاي در حال توسعه ديده مي شود.
كارشناسان همچنين معتقدند كه بطور مثال در منطقه آسيا براي كنترل وضعيت موجود و رسيدن به وضعيتي پايدار در زمينه مديريت شهرها نياز به سرمايه گذاري چندين ميليارد دلاري ديده مي شود.فعاليتهايي مانند كنترل ورود وسائل نقليه در مراكز شهري مي تواند براي مديريت وضع آلودگي هواي شهرها موثر باشد و همچنين استفاده از خودروهاي دوگانه سوز و يا خودروهايي كه از سوختهاي فسيلي استفاده نمي كنند و همچنين توسعه زيرساختهاي حمل و نقل عمومي در شهر هاي آينده از موارد بسيار مهمي است كه بايد در نظر گرفته شوند.
چيدمان مراكز شهري از اهميت بسياري در دسترسي به آنها توسط شهروندان برخوردار است.شهرها بايد به گونه اي طراحي شوند كه شهرونداني كه نياز به دسترسي به محل سكونت خود و يا مجتمع هاي تجاري،بيمارستانها و يا مراكز اداري دارند با كمترين جابجايي به خواسته خود برسند.همچنين نبايد فراموش شود كه بخش بزرگي از ساكنين هر شهر در حال توسعه اي حاشيه نشينان و افرادي هستند كه از مدتها قبل مناطق حومه شهررا به عنوان محل سكونت خود انتخاب كرده اند.برنامه ريزان شهرهاي جديد بايد بتوانند با در نظر گرفتن سياستهاي كنترلي اين قبيل گروهها را در محلهاي مناسب اسكان دهند،بدين ترتيب مي توانند مشكل حاشيه نشيني و پيامدهاي اجتماعي،سياسي و اقتصادي آن را مديريت كنند.