تخريب جنگل بلوط ، تازه ترين فاجعه محيط زيست ايران

يکي از بدترين چيزهايي که گريبان بشر را مي گيرد عادت است . اعتياد و عادي شدن با اين واژه هم ريشه اند. وقتي چيزي عادي مي شود يا به آن معتاد مي شويم و يا عادت مي کنيم ديگر حساسيتمان را بر نمي انگيزد . کم کم تبديل به هنجار مي شود و کسي که آن گونه نباشد غير عادي و انگشت نما به حساب مي آيد و بايد چاره اي به حال خود کند . براي فرد معتاد بايد واقعه اي در حد انفجار يک بمب اتفاق بيفتد تا او را از خواب بيدار نمايد و بفهمد که خارج از عالم ِ خلسه و خماري اش چيزهاي ديگري هم هست که مهمند ! عمق فاجعه وقتي است که ديگر حتي انفجار بمب هم کسي را به خود نمي آورد.

يکي از چيزهايي که در مملکت ما درحال عادي شدن و تبديل به عادت شدن است "تخريب سريع و روزافزون محيط زيست " مي باشد. کمتر روزي نيست که خبري از وقايع هولناک مربوط به تخريب محيط زيست در خروجي يک خبرگزاري ديده نشود . اما آنقدر اين خبرها را شنيده ايم که ديگر برايمان عادي شده است . به آنها عادت کرده ايم . يک جورايي شبيه بمب گزاري هاي عراق و به خاک و خون کشيده شدن مردم مظلوم آن ديار شده است.

چند ماه پيشتر از اين بود که رسانه ها خبر دادند ، دولت محترم جهت رفاه روستانشينان عزيز از وسط جنگل ابر- استان سمنان - در حال جاده کشي است. جالب آنکه گفته مي شد اين اقدام دولت در همان حول و حوش هفتهء محيط زيست اوج گرفته بود ! هنوز داستان بهت انگيز اين واقعه ازسر زبانها نيفتاده و بحثهاي رسانه اي اش داغ و تازه بود که از جنگل همسايهء آن ( يعني گلستان ) فرياد برآمد که شش سال است ماشين آلات راهسازي در درون اين جنگل مشغول کارند و به اين ذخيره گاه منحصر به فرد گياهي کرهء زمين آسيبهاي جبران ناپذيري وارد کرده اند و نمي دانيم اين چه جاده ايست که در اين شش سال به آخر نمي رسد . خيال نکنيد که قصه در همين دو مورد تمام مي شود.انگار اين داستان هزار و يک شب است که شهرزاد قصه گو قصه اي را از دل قصه اي ديگر برمي آورد .با اين وجود چنين خبرهايي از فرط گفتن و شنيدن عادي تر از آن شده است که حتي گوشي را تيز کند و هوشي را برانگيزد و دلي را به دردآورد. خبرهايي مثل شکار گونه هاي ناياب و فروختن آنها به ثمن بخس به دلالان شيوخ خليج فارس و يا در معرض انقراض قرار گرفتن برخي ديگر از اين گونه ها که به اندازهء جثهء حيوانات زبان بسته ، کوچکند و کمتر به چشم مي آيند.

وقتي عمق فاجعه هاي زيست محيطي کشورمان را وا مي کاويم ، مي بينيم از هر گوشه اي فغان و فريادي بلند است و در هر عرصه اي، فاجعه اي در حال اکران ! اما گر چيزي به چشم نمي آيد به اين خاطر است که بايد در اين مواقع خبر آنقدر بزرگ و تکان دهنده باشد که شايد – فقط شايد- جامعهء معتاد شده به چنين خبرهايي را تکان دهد و بلکه شايد – و بازهم شايد - وجداني را بيدار نمايد ! يکي از اين دست خبرها و تازه ترين آن را يکي از خبرگزاري ها بر روي خروجي خود قرار داد ؛"پنج هکتار از بکرترين ذخيره گاه جنگلي بلوط ايران تخريب شد"

اگر بعد از شنيدن اين خبر تأثر برانگيز و ديدن چند قطعه از عکسهاي آن دنبال اين هستيد که بدانيد کدام دست ناجوانمردي به اين موجودات زندهء مظلوم و بي دفاع چنين بي رحمانه تاخته و نهاد آنها را از خاک برکنده ، بايد عرض نماييم که جستجويتان بي فايده خواهد بود ! در اين مواقع معمولآ از مجرمان و جانيان اثري نيست . و نيز اگر گمان مي کنيد که رييس سازمان محيط زيست کشور براي تکان دادن جامعه و اعلام هشدار ملي از سمت خود استعفا مي دهد بازهم سخت دچار اشتباه شده ايد چون معمولآ چنين مسئولاني در جهت خدمت هر چه بيشتر و يحتمل به خيال جبران مافات ، از فردا مصمم تر در پشت ميز کار خود حاضر مي شوند و اين وقايع دردناک نيز در غبار غفلت زمان و در چاه ويل پيگيري هاي بي فرجام اين يا آنها شخصيت حقيقي يا حقوقي دردمند و دلسوخته رنگ مي بازد و در ته درهء ناکجاآباد عادي شدن و عادت کردن دفن مي شود و فراموش مي گردد چنان که ديگر حتي خبرگزاري ها هم در حد چند خط خبر به آن نمي پردازند ، وقتي مي بينند که فرجام خبرپيشين بي نتيجه بوده است .

اگر با نظر من موافق نيستيد همين خبر فوق را پيگيري کنيد تا ببينيد عمق فاجعه تاکجاست؟

                                                                                                                              آبتين صالح

خبر تخريب جنگل هاي بلوط را اينجا بخوانيد.