فرشچي:معماري هم مانند سينما هنر چند بعدي است

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي کارگاه فهم معماري ايران، يکشنبه پنجم ارديبهشت ماه، اولين نشست کارگاه رويا با موضوع «ادبيات و معماري»، با حضور اساتيد، دانشجويان و علاقمندان معماري در محل خانه مستوفي شهر شوشتر برگزار شد. در اين نشست، علي خدائي، نويسنده‌، بحث درباره‌ي ردپاي معماري در ادبيات را با خواندن بخشي از خاطرات ذکاء الملک آغاز کرد. او ادبيات اقليمي را ابزار معماران براي شناسايي اقليم‌ها دانست و دانشجويان معماري را به خواندن تک‌نگاري درباره‌ي شهرها توصيه کرد. نويسنده‌ي کتاب «تمام زمستان مرا گرم كن»، با تحسين کتاب «يوسف‌آباد خيابان سي و سوم» رد پاي معماري و فضا را در اين اثر پررنگ دانست. او همچنين از کمرنگ شدن معماري در داستان‌هاي کوتاه نويسنده‌هاي جوان گلايه کرد و معماري غيرخلاق را دليل خلق برخي آثار تکراري و غيرخلاق نسل جديد دانست.
مينو فرشچي، فيلمنامه نويس، ميهمان ديگر اين نشست بود که به بررسي ردپاي معماري در سينما پرداخت. نويسنده‌ي فيلم‌نامه‌ «کاغذ بي‌خط» گفت:« هميشه وارد خانه‌هاي قديمي که مي‌شوم حس امنيت مي‌کنم؛ حس بازگشت به آغوش مادر و پناه پدر ولي وقتي وارد خانه‌هاي جديد مي‌شوم زواياي تيز و معماري‌شان حس ناامني القا مي‌کنند. من هميشه معتقد بوده‌ام که فني‌ترين هنرمندان، معماران و هنرمندترين آدم‌هاي فني، معمارها هستند. معماري هم مانند سينما هنر چند بعدي است. از طرفي، در هر بيان سينمايي جوهره‌ معماري است و در هر بيان معماري حضور متراکم سينما را مي‌توان احساس کرد.

اين فيلمنامه‌نويس در ادامه به صحبت درباره ردپاي معماري در فيلم‌هاي تارکوفسکي و هيچکاک و تفاوت فضاي فيلم‌هاي اين دو فيلمساز بزرگ پرداخت. در پايان اين نشست نيز شرکت‌کنندگان پرسش‌هايي درباره‌ي موضوع نشست مطرح کردند که علي خدايي، مهندس وحيد قاسمي و مينو فرشچي به سوالات حضار درباره‌ ادبيات، معماري و سينما پاسخ دادند.
کارگاه رويا، يکي از برنامه‌هاي کارگاه فهم معماري ايران –پنجره‌اي به شوشتر- است که از پنجم تا ششم ارديبهشت ماه ويژه‌ي شرکت‌کنندگان استان خوزستان برگزار مي‌شود.