حفظ سواحل قشم با استفاده از جنگلهاي مانگرو
جنگلهاي مانگرو در جنوب مهم‌ترين عامل حفاظت سواحل قشم در مقابل امواج دريا هستند.
بهاره سلاحورزي:
مانگروها گياهان شورپسند هستند كه در معرض جزر و مد دريا در بستر خورها و اراضي مسطح گلي در خاك هاي سيلتي سنگين انتشار دارند. اين رويشها در هنگام مد در آب غوطه ور شده و در هنگام جزر چون جزاير زيبايي نمايان مي شوند.
حوزه انتشار اين گونه در ايران در استان هرمزگان (بندر خمير، لافت، كولغان، بندر تياب ، سيريك و بندر جاسك) ودر سطح محدود در استانهاي سيستان و بلوچستان و بوشهر است.
رويشگاه‌هاي جنگلهاي مانگرو از جالب ترين چهره‌هاي حياتي از نظر نوع و تنوع طبيعت زيستگاه است. اين رويشگاهها به سبب توليد و كربن گيري بالا، عمق كم آب، كم كردن اثرات زيان بخش موجهاي خروشان دريا، آرام بودن آب دريا، غناي مواد غذايي، جريان مناسب اكسيژن و مواد غذايي و بهره گيري انواع مختلف آبزيان از ساقه ها و ريشه هاي تنفسي اين درختان در هنگام طغيانهاي شديد دريا سبب شده است كه بسترجنگلي و محيط مناسبي براي اين موجودات باشد .
توليد چو ب به منظور سوخت و تهيه خمير كاغذ و كبريت سازي، تغذيه دام از شاخ و برگ درختان، تهيه ابريشم مصنوعي و پرورش زنبور عسل،حفاظت خاك مناطق ساحلي در مقابل موجهاي خروشان، نقش موثر در بقا حيات وحش و توليد كمي و كيفي فراورده هاي شيلاتي، زيستگاه عالي جهت نوزاد انواع ما هيها ، ميگوها و صدفهاي خوراكي و خرچنگها و نقش تفرجگاهي از ديگر فوائد اين جنگلها است.
مانگروها به عنوان ديواره يا سد جهت حفاظت از سواحل عمل مي كنند، به گونه اي كه همه ساله در دنيا بسياري از مانگروها به دليل نقش حفاظتي خود از بين مي روند . در مناطقي كه شدت امواج و توفانهاي دريايي زياد است قسمت اعظم جنگلها به مرور از شكل افتاده و دچار ضعف و كاستي مي شوند .
براي رفع اين مشكل مي توان هر ساله به كشت گونه هاي مانگرو اقدام كرد، تا هم از سواحل بطور دايم حفاظت شود و هم به توسعه جنگل كمك كرد . گونه اوسينا ( گونه غالب استان هرمزگان ) جهت حفاظت سواحل در زمره بهترين ها به شمار مي رود . زيرا به دليل وجود ريشه هاي هوايي استقراركافي دارد و در برابر نمك زياد نيز مقاوم است. مانگروهايي كه كوتاه هستند به صورت درختچه اند و جهت جلوگيري از تخريب سواحل به كار مي روند، مانگرو ها ميزان فرسايش را در سواحل با شكستن نيروي امواج كم مي كنند و انرژي حاصل از امواج را در منطقه پخش مي كنند . در خورها، درختچه ها بتدريج سيلتها را ته نشين مي كنند و سطوح ساحل را ثابت نگاه مي دارند . كاشت جنگلهاي انبوه به مثابه ديواره هايي است كه ساحل را از هجوم امواج و توفانها محافظت مي كنند.
درختان دو زيست چندل و حرا که در سواحل شمالي درياي عمان گستره سرسبز و تماشايي جنگل هاي مانگرو را تشکيل مي دهند در فهرست ذخاير ارزشمند ژنتيکي سازمان يونسکو قرار گرفتند و از سوي دانشمندان گياه شناس دانشگاه هاي قاره اروپا جنگل مانگرو در جنوب ايران را به ياد تحقيقات ماندگار ابوعلي سينا جنگل هاي بوعلي سينا نام نهادند.
از خصوصيات ويژه و بارز جنگل هاي مانگرو که آن ها را از ساير اکوسيستم هاي گياهي مجزا مي سازد تطبيق دادن رشد و حيات خود به شوري و غلظت بالاي آب بحر عمان است .
