بيانيه آيت‌الله سبحاني درباره مرحوم آيت‌الله ميرزا جواد تهراني؛
تحمل ادب او در سخن گفتن با مخالفان ما را به شگفت مي‌آورد
يت‌الله‌العظمي سبحاني به مناسبت برگزاري كنگره بزرگداشت آيت‌الله ميرزا جواد تهراني، كه به همت سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران امروز صبح برگزار شد،بيانيه‌اي را در رثاي شخصيت اين عالم رباني منتشر كرد.
به گزارش خبرنگار شهر،متن بيانيه آيت‌الله‌العظمي «جعفر سبحاني» بدين شرح است:
سخن گفتن درباره شخصيت‌هاي بزرگ و فرهيخته كه علوم و دانش‌هاي اسلامي را در خود جاي داده و به فضايل اخلاقي و سجاياي انساني آراسته شده‌اند، آن هم در يك فرصت كوتاه بسيار مشكل است، زيرا هر برگي از حيات علمي و اخلاقي آنان براي خود سخني مي‌طلبد و لذا ما فقط به گوشه خاصي از زندگي ايشان اشاره مي‌كنيم و آن، اسوه و الگو بودن فقيد سعيد در زندگي علمي و اجتماعي است. امروز براي هدايت مشتاقان راه كمال و فضيلت راه‌هاي فراواني هست، اما يكي از آن راه‌ها وجود الگوي مجسم در جامعه انساني است كه زندگي آنان مي‌تواند براي هگان سرمشق، و عملا هدايت‌گر باشد. قرآن مجيد، پيامبر گرامي(ص) را اسوه مي‌خواند و مي‌گويد: «لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» پيامبر(ص) نمونه بارز كمال و جمال حق در جامعه، رفتار او نيز به سان گفتارش، راهنما و هدايت آفرين بود. عالم رباني، مفسر گرانسگ، مرحوم آيت‌الله ميرزا جواد آقا تهراني به حق نمونه كامل اخلاق و فضايل و برجستگي بود. گوينده اين سخن كه با چند نخ خواسته است در رديف خريداران يوسف قرار بگيرد، قريب چهار ماه در مجلس خبرگان نخست در سال 58 با ايشان مأنوس بوده و از نزديك كمالات معنوي و روح بلند او را احساس مي‌كرد. امير مؤمنان(ع) در تفسير آيه «رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ» مرداني كه در آيه به آنها اشاره شده، چنين مي‌ستايد: «ما برح‌الله، عزت آلاؤه، في البرهة بعد البرهة و في ازمان فترات، عباد ناجاهم في فكرهم و كلهم في ذات عقولهم، فاستصبحوا بنور يقظة في الابصار و الاسماع و الافئدة يذكرون بايام الله و يخوفون مقامه بمنزله الادلة في الفلوات»(نهج‌البلاغه خطبه 222). آيت‌الله تهراني در عين بهره‌گيري از عالمان معاصر خود چه در نجف اشرف و چه در مشهد مقدس، از عالم بالا نيز فيوضات و يافته‌هايي داشت و مصداق بارز «عباد ناجاهم في فكرهم و كلهم في ذات عقولهم» بود، و لذا اين نورانيت در سخنان و نگارش‌هاي او ، كاملا هويدا است. او در عين حالي كه از برون كسب آگاهي كرده ولي از درون نيز حقايقي را درك نموده است، و در سايه پيمودن راه عبوديت و بندگي و مهار نفس، سراپا تسليم اوامر الهي بود و مي‌كوشيد كه لحظه‌اي از ياد حق غافل نباشد و در حقيقت نشانه‌هاي پرهيزكاران در او جلوه‌گر بود و مصداق گفتار امير مؤمنان(ع) به همّام به شمار مي‌آمد كه: «غضو ابصارهم عما حرم‌الله عليهم و وقفوا اسماعهم علي العلم النافع لهم. هم و الجنة كمن قد رآها و هم فيها منعمون و هم و النار كم قد رآها و هم فيها معذبون». فقيد سعيد در سخن گفتن با مخالفت، حتي مخالفاني مانند پاپ و بها و كسروي، آن چنان ادب اسلامي را رعايت مي‌كرد كه تحمل ادب او ما را به شگفت مي‌آورد و اين خود براي همه درسي است آموزنده و اسوه‌اي است كه بايد از آن پيروي كنيم و در عين اين‌كه از عقايد خود سر سوزني كنار نرويم، در عين حال احترام طرف را حفظ كنيم تا سخن ما نافذ باشد. بيت خاندان او در تهران مركز علما و دانشمندان و خطيبان ارجمند بود. برادر بزرگ ايشان مرحوم حاج آقا رضا ترخاني مورد احترام قاطبه تهراني‌ها بوده تا آنجا كه من در خاطرم هست، مرحوم آيت‌الله‌العظمي بروجردي، ايشان را به عنوان امين عام در ساخت مسجد اعظم قرار داده بود و او با وجود تمكن مالي به سان يك كارگر در مسجد حضور مي‌يافت و عمليات ساختماني را سرپرستي مي‌كرد و گاهي در سلام بر ما پيشي مي‌جست. برداره‌زاده ايشان كه اخيرا درگذشت، شاخه‌اي از اين شجره طيبه بود كه در كليه كارهاي خير شركت مي‌نمود و مسجد امام قم را احيا كرد، تو گويي اين خاندان مصداق بارز اين آيه مباركه است كه «أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلًا كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاء تُؤْتِي أُكُلَهَا كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّهَا». ما اين ضايعه علمي و اخلاقي را به حضرت ولي عصر(عج الله تعالي فرجه الشريف) و علما و آيات عظام و حوزه علميه مشهد و وابستگان دور و نزديك تسليت گفته و سخن خود را با اين جمله پايان مي‌بخشم كه «وَسَلَامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَيَوْمَ يَمُوتُ وَيَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا».