ميرزا جواد آقا تهراني مجسمه تهذيب نفس بود

به گزارش خبرنگار شهر،متن بيانيه  بدين شرح است:

رَبِّ اشْرَحْ لِي صَدْرِي وَيَسِّرْ لِي أَمْرِي وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِي يَفْقَهُوا قَوْلِي
جمال ذا الارض كانوا في الحيات و هم بعد الممات جمال القطب و السير
يكي از نعمت‌هاي بزرگ خداوند متعال به عالم تشيع وجود عالمان رباني است كه در طول تاريخ تشيع ظهور كرده‌اند كه بر آنان نفس رحماني و ولايت جاري شده و به جايگاه رفيع العلماء امناء الرسل رسيده‌اند، يكي از اين عالمان رباني كه در طول زندگي با او برخورد كرده‌ام عالم رباني صدقا و عدلا «آيت الله حاج ميرزا جواد تهراني(قدس الله نفسه زكيه)» است، اين مرد بزرگ عالمي فرهيخته، زاهدي وارسته و به مفاد فرمايش مولي الموحدين(سلام الله عليه) «انما العالم من دعاه علمه الي الورع و التقوي والزهد في عالم الفنا و الطولة بالجنة المأوي» حضورش انسان را به مقام ملاقات حتي شده تا لحظاتي در اين دنيا معطوف كند و روح انسان را متوجه عالم قدس و ملكوت مي‌كرد.

قريب به سي سال با اين مرد الهي آشنا بودم وجود پربركتش مجسمه اخلاق و تهذيب نفس بود و بسيار از اين حقير كه در ابتداي ورود مشهد در آن شهر غريب بودم دلجويي مي‌فرمود در مجلس اين بزرگوار بحث‌ها، يا بحث علمي بود و يا فقهي و از مقوله دنيا سخن نمي‌رفت و روح پرظرفيتش بر اثر تقوا و علوم اهل‌بيت(ع) شرح صدر ويژه‌اي داشت كه تحمل شنيدن سخنان مخالف را داشت و با متانت خاص برخورد مي‌فرمود.

معظم له علاوه بر منقبت علم، صاحب نفس هم بود، خود مريض شده و تب شديد داشتم و به يمن بركت دعاي ايشان بهبودي كامل حاصل شد و به قول سعدي(عليه الرحمه) «ولي آنچنان بر دعا داشت دست كه رنجور و افتاده بر پاي جست//چو طاووس كورشته برپا نديد تو گفتي ز شادي بخواهد پريد.

آن بزرگوار در كتاب «فلسفه الهي و بشري» به يكي از كلمات معنوي كه خود واجد آن بود اشاره مي‌فرمايد و آن موت اختياري بوده است از عنايات و عناوينه ظاهريه و اعتباريه شديدا پرهيز داشت و از القاب خاصه حاضر نبود در محضرش استفاده شود كه همه حاكي از علو روح و بلوغ به درجاتي است كه انسان با رسيدن به اين غناي روحي ديگر نياز به اين عناوين در وي محو مي‌شود و اگر بخواهيم مصداقي براي «مخالفا لهواه» معرفي كنيم اين عالم وارسته بي‌ترديد يكي از آن عالمان و فقيهان است.

اينجانب از برگزاركنندگان بزرگداشت اين فقيه و عالم بزرگوار تقدير و تشكر مي‌كنم كه اينگونه عالمان درخور معرفي و بزرگداشت در جامعه تشيع مي‌باشند. رحمت الله عليه و رحمتا واسعتا و حشره مع اوليائه، مشهد مقدس 28/2/89 سيد عزالدين الحسيني الزنجاني