يك پزشك هشدار داد:
استفاده مشترك از قسمت دهاني قليان خطر جدي براي انتقال بيماري سل و هپاتيت
يك پزشك هشدار داد: استفاده مشترك از قسمت دهاني قليان، خطر جدي براي انتقال بيماري‌هاي واگيرداري همچون سل و هپاتيت است.
دكتر الهه وليداد در گفت‌و‌گو با خبرنگار "شهر" با اشاره به اين كه «هيچ مدركي در دست نيست كه نشان دهد وسايل و لوازم جانبي مي‌توانند موجب سالمتر شدن قليان شوند»، اظهار كرد: بر اين اساس زنان باردار و بويژه جنين آنها زماني كه مستقيم يا غيرمستقيم در معرض سموم دود ناشي از قليان قرار مي‌گيرند، بسيار آسيب‌پذير هستند و از اين رو بايد بيشتر مراقب باشند.
وي گفت: دود حاصل از مصرف قليان تركيبي از دود مواد دخاني و مواد سوختي است، بنابراين خطر جدي براي غيرسيگاري‌ها محسوب ميشود.
وليداد همچنين هشدار داد: دود حاصل از مصرف قليان، حتي بعد از عبور از ميان آب درون جام، حاوي مقدار زيادي تركيبات سمي از جمله مونوكسيد كربن، فلزات سنگين و مواد شيميايي سرطان‌زاست.
وي با تأكيد بر اين كه «مصرف قليان سالمتر از مصرف سيگار نيست»، اذعان كرد: بطور نمونه ميزان دود استنشاق شده در مصرف يك ساعت قليان معادل 100 تا 200 برابر همين ميزان دود ناشي از يك عدد سيگار است.
اين پزشك عمومي با اشاره به نتايج علمي بدست آمده، تصريح كرد: مصرف قليان، خطرات جدي را براي سلامتي مصرف كنندگان و ديگر افرادي كه در معرض دود آن هستند، بوجود مي‌آورد.
وي با بيان اين كه «منابع گرمازايي همچون زغال يا چوب نيم‌سوز كه بطور معمول براي سوزاندن توتون بكار مي‌روند، بر خطرات بهداشتي مي‌افزايند»، خاطرنشان كرد: با مصرف اين سوخت‌ها، سمومي توليد ميشود كه حاوي مقدار زيادي مونوكسيدكربن، فلزات و مواد شيميايي سرطان‌زا هستند.
به گزارش "شهر"، درباره آثار بهداشتي مصرف قليان مي‌توان گفت كه برخلاف باور عمومي دود حاصل از قليان حاوي مواد سرطان‌زا و سمي بي‌شماري است كه موجب سرطان ريه، بيماري‌هاي قلبي و يگر بيماري‌ها ميشود. مصرف قليان موجب اعتياد به نيكوتين ميشود و در مقايسه با ديگر مواد دخاني، مصرف بيشتر آن باعث اعتياد بيشتر ميشود!
به اعتقاد متخصصان، طي يكبار مصرف قليان، مصرف كننده در معرض دود بيشتر در مدت زمان بيشتري نسبت به سيگار قرار مي‌گيرد؛ براي نمونه سيگاري‌هاي با مصرف 8 تا 12 سيگار در روز، در مدت 5 تا 7 دقيقه بين 40 تا 75 ميلي‌ليتر پك به سيگار مي‌زنند و 5/0 تا 6/0 ليتر دود استنشاق مي‌كنند، در حالي كه طي يكبار مصرف قليان كه 20 تا 80 دقيقه طول مي‌كشد، مصرف‌كننده 50 تا 200 پك مي‌زند كه هر كدام بين 15/0 تا 1 ليتر است، بنابراين در هر بار مصرف قليان، مصرف‌كننده دودي معادل يكصد سيگار يا بيشتر استنشاق مي‌كند!
در حالي كه آب مقداري از نيكوتين را جذب خود مي‌كند، مصرف كننده قليان به اندازه كافي نيكوتين دريافت مي‌كند كه به آن اعتياد پيدا مي‌كند و بطور كلي ميزان جذب نيكوتين در فرد سيگاري يك تنظيم‌كننده براي ميزان جذب كلي است، بطوري كه در حقيقت افراد سيگاري به حدي سيگار مي‌كشند كه اعتياد و نيازشان به نيكوتين برطرف شود، نه اين كه دچار حالت تهوع شوند.
بنظر مي‌رسد كه با كم كردن غلظت نيكوتين در دود قليان، مصرف‌كننده مقدار دود بيشتري استنشاق مي‌كند و بنابراين اگر نيكوتين جذب آب نشود، مصرف‌كننده در معرض مقدار بيشتري مواد شيميايي سرطان‌زا و گازهاي خطرناكي چون مونوكسيدكربن قرار مي‌گيرد و به اين ترتيب اين عامل موجب ميشود مصرف‌كنندگان قليان و افراد غيرسيگاري كه در معرض دود سيگار هستند، دچار بيماري‌هاي ناشي از دود سيگار همچون سرطان، بيماري‌هاي قلبي، بيماري‌هاي تنفسي و اثرات زيبان‌بار طي دوران بارداري شوند.