رضا رفيع:
فرهنگ و هنر خط مشي و رسالت اصلي سازمان فرهنگي هنري است
سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران همانطور كه از اسمش پيداست مركب از دو بخش فرهنگ و هنر است و همين دو جزو بيانگر خط مشي و رسالتي مهمي است كه متوجه اين سازمان است.
رضا رفيع در گفتگو با خبرنگار شهر، با اشاره به پانزدهمين سالروز تاسيس سازمان فرهنگي هنري به جايگاه ادبيات در تعريف اين سازمان اشاره كرد و گفت: بي‌ادبي نخواهد بود اگر بگويم كه در هر دو حوزه فرهنگ و هنر با مقوله ادبيات مواجه هستيم و اگر سازمان در حوزه ادبيات و فعاليت‌هاي ادبي بتواند درخشش داشته باشد مبناي بسياري از برنامه‌هاي فرهنگي هنري محكم مي‌شود.
وي افزود: اين سازمان در طول ساليان فعاليت خود در چارچوب رسالتي كه برايش تعريف شده است اقدامات "پراكنده" و به تعبير من "پركنده" داشته است. پراكنده به اعتبار جسته گريخته بودن برنامه‌ها و پركنده به خاطر كامل نبود بسياري از برنامه‌ها و ناقص برگزار شدن آنها در هوا!
رفيع ادامه داد: در سازمان فرهنگي هنري برنامه‌هايي داريم و مي‌توانيم بيشتر داشته باشيم كه براي مخاطب بيشتري تعريف شده و مي‌شود. به نظر من يكي از اولويت‌هاي سازمان بازنگري در مجموعه فعاليت‌هاي فرهنگي هنري و اولويت‌بندي براي اين برنامه‌ها براساس ميزان استقبال مخاطب و نيازهاي شهروندان است. به عنوان مثال يكي از تجربههاي سازمان در حوزه طنز مي‌تواند مصداق عرايض من باشد.
وي با بيان اينكه سازمان فرهنگي هنري در حوزه طنز برنامه‌هاي بسياري را اجرا كرده است گفت: اين برنامه‌ها به شهادت دوست و دشمن توانسته است ارتباط خوبي با مردم از يك سو و از ديگر سو با اهل فرهنگ و ادب برقرار كند.
اين طنزپرداز تصريح كرد: اين سازمان در حوزه موسيقي نيز تجربههاي خوبي داشته و تا به حال برنامه‌هايي با مخاطبان فراوان برگزار كرده است كه هم به نياز شهروندان پاسخ گفته و هم در حوزه تقدير از پيشكسوتان اين برنامه گام برداشته و در حقيقت امتيازي نيز براي سازمان به دنبال داشته است.
رفيع ادامه داد: متاسفانه از جمله آفت دامن‌گير ما در حوزه فرهنگ و هنر نداشتن تعريفي شفاف و درست از موازي كاري و رقابت صحيح است. گاهي اين سازمان اقدام به برگزاري برنامه‌هايي در حوزه فرهنگ و هنر كرده است كه بعدها متوجه شده‌ايم نهاد ديگري در جامعه به جاي همراهي و همكاري و خوشحال شدن از رشد و رواج اين برنامه‌ها درصدد حذف و كم رنگ كردن آن برآمدند آن هم با اين بهانه كه بايد جلوي موازي كاري را گرفت. در صورتي كه نياز جامعه به اقدامات فرهنگي هنري بقدري زياد است كه در اين زمينه موازي كاري در حد معين هم جايز است.
وي توجه دادن سازمان به ارزيابي برنامه‌هاي موجود را يكي از نكات مهم عنوان كرد و گفت: كمك به برنامه‌هايي كه داراي مخاطب زياد هستند بايد بيشتر مورد نظر قرار گيرد. زيرا همين استقبال زياد يكي از خطرات تعطيلي آن برنامه ممكن است محسوب شود. يعني به دليل نبود جا عوامل برگزاري مجبور به تعطيلي كار مي‌شوند. ولي سازمان فرهنگي هنري با همكاري بيشتر مي‌تواند بستر مناسب‌تري براي توسعه و برگزاري بهتر اين برنامه‌ها فراهم كند.
به عنوان مثال برنامه شب شعر طنز شكر خند كه تاكنون 44 جلسه بدون هيچ ضايعاتي با حضور چهره‌هاي مطرح فرهنگي، هنري برگزار شد از جمله برنامه‌هايي است كه دچار كمبود جا است و اگر سازمان فضايي بزرگتر و مناسب‌تر را در نظر بگيرد در عمل امكان ارتباط بيشتر اين برنامه با شهروندان فراهم مي‌شود. آن هم در حوزه‌اي به نام طنز كه امروز در اين شهر با تمام مشكلات و مسايلي كه دارد به نظر من جزو كمك‌هاي اوليه و اولويت‌هاي مهم برنامه‌هاي فرهنگي هنري سازمان بايد تعريف شود.