تعداد زنان سرپرست خانوار در تهران افزايش يافته است

به گزارش شهر، براساس پژوهشي كه توسط معاونت امور مناطق شهرداري تهران انجام شده،در سال 1385 در تهران؛ بيشترين درصد زنان سرپرست خانوار در مناطق 6 و 7 (بيش از 17 درصد) ساكن بوده‌اند و مناطق 19 و 22 (حدود 6 درصد) داراي كمترين ميزان زنان سرپرست خانوار بوده‌اند.

بنابر اين گزارش، افزايش زنان سرپرست خانوار محصول دو اتفاق است از يك سو پير شدن جمعيت كه موجب بيوه ماندن زنان و عهده‌داري سرپرست خانوار مي‌شود از سوي ديگر بهبود وضع زندگي به نوعي موجب استقلال زنان شده در نتيجه زنان بيشتري زندگي فارغ از همسر را پيشه مي‌كنند.

اين تحقيق نشان مي دهد که تعداد جمعيت تحت سرپرستي زنان در تهران طي 10 سال (1375 تا 1385) 8/45 درصد افزايش يافته اما در كل كشور 39 درصد افزايش داشته كه نشان مي‌دهد رشد پديده مذكور حداقل در مقطع حاضر ويژگي مناطق شهري و توسعه‌يافته است.

در سال 1385مناطق 22گانه تهران از حيث اين شاخص به دو بخش كلي تقسيم مي‌شوند. مناطق مركزي و قديمي‌تر كه داراي سهم بيشتري از جمعيت تحت سرپرستي زنان هستند و مناطق حاشيه‌اي و نوساز كه شاخص نسبتاً پايين‌تري دارند. تفاوت ميان اين دو دسته از مناطق حدود دو برابر است.

از يافته ديگر اين تحقيق بُعد خانوار در خانواده‌هاي تحت سرپرستي زنان است. طي دهه مذكور از بُعد خانوار تحت سرپرستي زنان در تهران، به موازات كاهش رشد جمعيت كاسته شده و از رقم 47/2 در سال 1375 به 17/2 در سال 1385 رسيده است. اما در سال 1385 تهران از حيث بُعد خانوار تحت سرپرستي زنان دو قطبي شده است. مناطق 3، 6 و 7 وضعيتي پيدا كرده‌اند كه ميانگين بُعد خانوارها به كمتر از 2 كاهش يافته است. به عبارت ديگر به احتمال زياد بيش از نيمي از زنان سرپرست خانوار در اين مناطق را خانوارهاي تك‌نفره تشكيل مي‌دهند. در مقابل در مناطق 18، 19، 21 و 22 ميانگين بُعد خانوار بيش از 5/2 است.

اين واقعيت به نحو ديگري هم خود را نشان مي‌دهد كه در مناطق قديمي و مرفه‌نشين شهر تهران بيش از 40 درصد زنان سرپرست خانوار به تنهايي زندگي مي‌كنند و صرفاً سرپرست شخص خود هستند اما در مناطق حاشيه‌اي و پايين شهر اين نسبت كمتر است.

در مناطق 18، 19، 21 و 22 درصد زنان خودسرپرست به كمتر از 30 درصد نيز مي‌رسد. به عبارت ديگر بيش از 70 درصد زنان سرپرست خانوار در اين مناطق بجز خودشان سرپرستي افراد ديگري را عهده‌دار هستند. لذا اهميت پديده زنان سرپرست خانوار در اين مناطق بيشتر مي‌نمايد.

از نظر اشتغال طي دهه 1375 تا 1385 زنان سرپرست خانواري كه داراي درآمد بدون كار بوده‌اند در كل كشور تا حدود 3 برابر افزايش يافته است و به طور مشخص در مناطق شهري اين افزايش به 4 برابر هم رسيده است كه بخشي از اين امر ممكن است ناشي از مقرري‌هاي امدادي نهادهاي دولتي به اين زنان باشد. اما در مناطق تهران ديده مي شود که در صد زنان سرپرست خانواري که شغل دارند يا داراي درآمد بدون کار هستند در مناطق جنوب شهر خيلي کمتر است.