نسبت افزايش سواد براي زنان در پايتخت بيشتر از مردان بوده است/ 96 درصد مردان و 92 درصد زنان تهراني باسواد هستند

به گزارش شهر، براساس پژوهش انجام شده توسط معاونت امور مناطق شهرداري تهران، باسوادي كل مردان و زنان ساکن تهران طي دهه 1375 تا 1385 افزايش يافته و باسوادي مردان به 96 درصد و زنان به 92 درصد رسيده است اما نسبت اين افزايش سواد براي زنان بيشتر بوده در نتيجه شكاف جنسيتي از اين حيث كاهش يافته است.

نسبت باسوادي مردان به زنان در كل كشور از رقم 14/1 به 10/1 و در تهران نيز از 06/1 به 04/1 كاهش يافته كه نشان‌دهنده سرعت بيشتر در افزايش سواد زنان در همه مناطق كشور است.

در تهران كاهش بي‌سوادي در مناطق مرفه‌تر شهر مثل 3، 2، 1 و 6 با شتاب بيشتري نسبت به مناطق 16، 17 و 19 رخ داده بناب اين شكاف ميان مناطق گوناگون تهران از حيث اين شاخص بيشتر شده است.

همچنين نسبت باسوادي زنان به مردان در سال 1375 نشان مي‌دهد منطقه 1 و 3 كمترين ميزان شكاف جنسيتي را از حيث سواد داشته‌اند سپس مناطق 2، 5، 6 و 2 قرار دارند در مقابل مناطق 16، 17 و 19 بيشترين شكاف جنسيتي را دارا هستند كه ميزان آن به حدود 11/1 برابر مي‌رسد.

در سال 1385 وضعيت مناطق گروه اول تفاوت چنداني نكرده است و به صورت اندكي بهبود يافته اما مناطق ديگر با بهبودي بيشتري از حيث اين شاخص مواجه شده و شكاف جنسيتي از حيث بي‌سوادي در اين مناطق كاهش يافته است.

نتايج ديگر اين تحقيق نشان مي‌دهد نسبت جمعيت در حال تحصيل به جمعيت 6 ساله و بيشتر طي دهه 1375 تا 1385 تحول چشمگيري داشته است. به طوري كه در كل كشور از 37 درصد به 28 درصد تنزل يافته اما اين كاهش براي تهران و مناطق شهري بيشتر است.

 اين بدان معناست كه جمعيت بيشتري از روستاها در اين فاصله تحت پوشش آموزش قرار گرفته‌اند. نكته مهم اينكه با وجود رشد جمعيت، تعداد افراد در حال تحصيل نه تنها زياد نشده بلكه كمتر هم شده است. اين تعداد در كل كشور 8 درصد و در مناطق شهري نيم درصد و در تهران حدود 16 درصد كاهش داشته است.

شاخص نسبت جمعيت در حال تحصيل به كل جمعيت 6 ساله و بيشتر نشان مي‌دهد كه در سال 1375 در مناطق قديمي‌تر مثل 7 و 10 اين نسبت پايين است و به حدود 32 درصد مي‌رسد اما مناطق جوان‌نشين‌تر مثل 21 و 22 و مناطق پايين‌تر به لحاظ سطح توسعه اقتصادي و اجتماعي اين شاخص نسبتاً بالاتر است و به بيش از 40 درصد مي‌رسد. اما در سال 1385 فرآيند كاهش اين شاخص به اكثر مناطق تعميم يافته است.

كمترين ميزان كاهش در منطقه يك است كه علت آن حضور گسترده خانوارهاي جوان طي اين دهه در منطقه يك است منطقه‌اي كه رشد جمعيت آن نيز نسبتاً بيشتر از ساير مناطق بوده است. بيشترين كاهش شامل منطقه 18 مي‌شود كه به دليل تأخيري كه در كاهش رشد جمعيت در اين منطقه به وقوع پيوسته اثر خود را در اين مقطع زماني نشان داده است.

همچنين براساس نتايج در سال 1375 شكاف جنسيتي ملموسي ميان نسبت افراد در حال تحصيل وجود داشته به طوري كه در كل كشور و مناطق شهري تعداد پسران بيش از دختران بوده است اما در تهران سهم هر دو جنس از نظر تعداد دانش‌آموزان يكسان بوده است. اما در سال 1385 اين نسبت‌ها به نفع دختران تغيير كرده است و در تهران نسبت افراد در حال تحصيل دختران به پسران حدوداً 8 درصد بيش از آن است كه اين دو جنس به طور مساوي افراد در حال تحصيل داشته باشند.

تحليل اين شاخص براساس مناطق تهران نشان مي‌دهد كه در سال 1385 در تمامي مناطق تهران نسبت دختران در حال تحصيل بيش از پسران است اما در منطقه 3 نسبت تعداد دختران به پسران با فاصله زيادي بيش از ديگر مناطق است.

از ديگر نتايج اين تحقيق محاسبه نسبت فارغ‌التحصيلان دانشگاهي به جمعيت 6 ساله و بيشتر است. طي دهه 1375 تا 1385 افزايش چشمگيري در ميزان اين نسبت ديده مي‌شود به طوري كه اين تعداد آنها در سطح كل كشور 9/2 برابر شده اما در تهران فقط 4/2 برابر است كه به معناي كاهش نسبي در شكاف ميان تهران و ساير مناطق كشور از حيث آموزش عالي است.