ضريب تکفل در تهران 3 نفر است/شکاف جنسيتي در اشتغال به نفع زنان کاهش يافته است

به گزارش خبرگزاري شهر،  براساس پژوهشي كه توسط معاونت امور مناطق شهرداري تهران انجام گرفته، ضريب تكفل يعني متوسط تعداد افرادي كه نان‌خور يك نفر شاغل هستند در سال 1375 در تهران 75/3 نفر و در كل كشور 12/4 نفر بوده است كه تفاوت قابل توجهي است.

 در سال 1385 ضريب تكفل در كل كشور (44/3 نفر) و هم‌چنين تهران (97/2 نفر) كاهش يافته اما اين كاهش براي تهران بيشتر بوده است كه بخش عمده‌اي از آن ناشي از كاهش رشد جمعيت و احتمالاً بخشي نيز به دليل افزايش اشتغال است.

 در سال 1385 مناطق جنوبي بيشترين بار و ضريب تكفل را دارند اما بالاترين رقم آن كه 35/3 نفر در منطقه17 است از پايين‌ترين رقم سال 1375 يعني 41/3 نفر كه در منطقه 11 بود كمتر است، كه دليل اصلي اين تحول كاهش زاد و ولد است.

 مناطق قديمي‌تر و نيز مرفه‌تر داراي ضريب تكفل كمتري هستند و در مناطق حاشيه‌اي و فقيرتر اين ضريب بالاتر است. تفاوت ضريب تكفل در دهه 1375 تا 1385 نشان مي‌دهد كه ميزان كاهش در مناطق جنوبي و حاشيه‌اي بيشتر بوده هم‌چنين عامل اصلي كاهش ناهمگوني ميان مناطق مختلف تهران است.

نتايج ديگر اين پژوهش نشان مي‌دهد كه شكاف جنسيتي در اشتغال در سال 1385 نسبت به سال 1375 كاهش قابل ملاحظه‌اي يافته است به خصوص در تهران اين شاخص از 27/7 به 71/4 رسيده است در حالي كه در كل كشور از 25/7 به 36/6 تنزل پيدا كرده است. اين فرآيند را مي‌توان شاخص مهمي از توسعه دانست كه در تهران پديد آمده و به مرور به ساير نقاط تسري مي‌يابد.

در سال 1375 بيشترين شكاف جنسيتي در اشتغال در تهران، در مناطق جنوبي و فقيرنشين شهر تهران مشاهده مي‌شود كه اين رقم براي منطقه 19 به 5/24 برابر مي‌رسد. سه منطقه 19، 18 و 17 از اين جهت بيشترين شكاف را در سال 1375 داشته‌اند در مقابل منطقه 6 با فاصله زيادي كمترين شكاف جنسيتي و اشتغال را داشته است.

نسبت شكاف جنسيتي منطقه 19 به 6 حدوداً 2/7 برابر بوده است كه به معناي 2/7 برابر شاغل بودن زنان در منطقه 6 نسبت به منطقه 19 است. به همين دليل ناهمگوني اين شاخص بسيار چشمگير بوده است.

 اما در سال 1385 ناهمگوني اين شاخص ميان مناطق كاهش يافته است. در منطقه 19 رقم اين شاخص از 5/24 در سال 1375 به 3/10 در سال 1385 رسيده است كه تغيير بسيار مهمي است. اما در عين حال وضعيت و سلسله‌مراتب مناطق از حيث اين شاخص چندان تغييري نكرده و از حيث اين شاخص برحسب سطح توسعه و رفاه اقتصادي رتبه‌بندي شده‌اند.

تفاوت در شاخص در دو سرشماري نيز نشان مي‌دهد كه بيشترين كاهش‌ها در همان مناطق جنوبي و به اصطلاح حاشيه‌اي و پايين شهر رخ داده است.

از شاخص‌هاي ديگر مورد سنجش در اين تحقيق اشتغال نوجوانان 10 تا 14 سال است. در سال 1375 فاصله ميان تهران (0/4) و كل كشور (2/18) و مناطق شهري (3/8) از حيث اين شاخص نسبتاً زياد است و نشان‌دهنده بالا بودن اشتغال نوجوانان در مناطق روستايي است.

 در سال 1385 اين شاخص در هر سه مورد كاهش يافته است. اما آنچه كه واضح است كاهش در مناطق غير شهري بيشتر از تهران و مناطق شهري بوده و فاصله مناطق كشور و تهران از حيث اين شاخص كمتر شده است.