جانور وسواسي كه غذاي خود را مي‌شويد
اين جانور مانند انسان ها غذاي خود را در صورتي كه كثيف باشد پيش از خوردن با آب مي شويد.
به گزارش شهر، راكون يا lotra شبيه به سگ است .ماسکي از خزمايل به خاکستري چهره آن را پوشانده وداراي سربزرگ و چشمان درشت و پوزه بلند است.يکي از مهمترين و بارزترين ويژه گي هاي راکون داشتن ماسک سياه يا تقريبا سياه که به طور کامل اطراف منطقه چشم را احاطه کرده است و تا گونه و بالاي چشم ها و پوزه بلند کشيده شده و از پائين تا بالاي سر توسعه يافته.ماسک با موهاي سفيد باعث مي شود صورت بيشتر متقارن به نظر برسد.
رنگ خز معمولا خاکستري است اما در بعضي افراد مايل به قرمز و در بيشتر افراد سياه است د رپهلوها و دست ها خز سبکتر و سفيد مايل به خاکستري مي شود.راكون داراي دم برجسته با 5تا 7حلقه و گره هاي سبک با محدوده ها ي قابل تشخيص است. راکونها چهره‌اي با رنگ‌هاي سياه و سفيد و دمي زبر بانوارهاي سياه‌رنگ دارد. شمار اين نوارها معمولاً پنج است ولي ميان چهار تا ده نوار متغير است.
راكون درون دم خودچربي ذخيره کرده است تا در هنگام سرماي زمستان و خواب از چربي موجود در آ« استفاده کند و در هنگام تابستان دم آن لاغر((سبک وزن)) است و چندان قابل توجه نيست.پاهاي جلويي که شبيه به دست هاي آدمي است داراي پنج انگشت و پوست نرم مي باشد که معمولا چنين شكلي در ميان گوشتخواران غير معمول است. ناخن‌هاي پاي جلو راکون نسبتاً بلندند و مي‌توانند با فاصله از هم باز شوند. ناخن‌هاي دست آنها قابلت جمع شدن ندارند.
راكون ها در جنگل زندگي مي كنند و معمولاً در كنار آب يافت مي شوند آن ها شناگران خوبي هستند و خوب از درختان بالا مي روند. راكون ها در يافتند كه ساختمان ها پناه گاه هاي خوبي هستند. آنها گاهي لانه هاي خود را زير شيرواني ها و يا در طويله ها و انبار ها مي سازند.
راکونها جانوراني ساکن جنگل‌اند؛ اما استفاده از بقاياي غذاهاي آدمي را ياد گرفته‌اند؛ به خاطر همين، لانه‌هاي خود را نزديک شهرها مي‌سازند. آدم‌ها، راکونها را مي‌گيرند. آنها تا حدودي رام مي‌شوند؛ با وجود اين، خوي وحشي خود را هميشه حفظ مي‌کنند و ممکن است گاهي به شدت به آدمي حمله کنند
در طبيعت، راکونها ميوه‌هاي آبدار، بلوط و دانه‌هاي گياهي ديگر را مي‌خورند؛ آنها زندگي در کنار رودخانه‌ها را به خاطر شکار خرچنگ، قورباغه و ماهي دوست دارند. راکونها قبل از خوردن غذاهاي کثيف، آنها را در آب مي‌شويند.
هنگامي که راکون‌هاي جوان به اندازه کافي رشد کردند، مادر خود را براي شروع زندگي مستقل ترک مي‌کنند،راكون ها معمولاً سه يا چهار بچه دارند. بچه راکونها فقط دو ماه شير مادر را مي‌خورند؛ ولي بيشتر از يک سال به مراقبت مادر احتياج دارند.
راکون پستانداري ميان‌جثه و بومي آمريکاي شمالي است.از ميانه‌هاي سده بيستم در پي گريز يا انتقال عمدي، راکونها در بخش‌هايي از ژاپن، اروپا، قفقاز و منطقه تالش ايران هم پخش شده‌اند.
راکون مهمان ناخوانده جنگل هاي شمال است که بومي ايران نيست و ساکن آمريکا است اما چند سالي است که از طريق روسيه و آذربايجان وارد ايران شده ، به اين دليل که زماني پرورش اين حيوان براي پوست آن در روسيه صورت مي گرفت اما با ورشکستگي شرکت هاي روسي و پايين آمدن قيمت خز راکون در بازها ي جهاني ، اين افراد اقدام به رهاسازي راکون ها در طبيعت کردند و اينچنين اين حيوان زبان بسته خود را تا جنگل هاي شمال ايران هم رساند.
اين پستاندار کوچک غيربومي اولين بار در سال 1364 توسط اداره محيط زيست تالش گزارش شد که هم اکنون بوميان منطقه به عنوان يک آفت از اين گونه نام مي‌برند.
اين پستاندار غيربومي در مناطق تالش، رضوانشهر، ماسال و آستارا وارد مرغداني‌ها مي‌شود، تخم‌مرغ و مرغها را مورد تغذيه قرار مي‌دهد. راکون پستانداري بسيار مقاوم و همه چيز خوار است و گياهان، برگ درختان و پستانداران کوچک را مورد تغذيه قرار مي دهد و به دليل تنوع در رژيم غذايي توانسته است جايگاه اکولوژيک بسياري از پستانداران ديگر جنگل‌هاي گيلان را اشغال کرده و نسل آنها را باخطر مواجه سازد.