يافته‌هاي يك پژوهش درباره تكدي‌گري در پايتخت/
حداقل 40 درصد متكديان در شهر تهران معتاد هستند/ 99 درصد متكديان را مهاجران تشكيل مي‌دهند
يافته يك پژوهش درباره تكدي گري در تهران نشان مي‌دهد كه 62 درصد آنها مهاجران شهرستاني و 18 درصد نيز مهاجران افغاني بوده‌اند، براساس اين پژوهش خلاء قانوني، كمبود اعتبارات، معين نبودن مرجع مسئول، استمرار در برخورد با پديده تكدي‌گري را از ميان برده است.
به گزارش شهر، براساس پژوهش انجام شده درباره تكدي‌گري در پايتخت كه از سوي دفتر مطالعات اجتماعي و فرهنگي شهرداري تهران انجام شده است، بيشترين متكديان جمع‌آوري شده در سال‌هاي گذشته در استان خراسان رضوي بوده است. اما در شهر تهران متكديان جمع‌آوري شده از سوي نيروي انتظامي طي سال‌هاي 1376 تا 1386، حدود پنج‌هزارو 400 نفر بوده كه بيشترين تعداد آن مربوط به سال 1378 با رقم يك‌هزار 219 نفر است و كمترين آن در سال 1386 بوده كه فقط 169 نفر است. از اين ميان 80 درصد را مردان و 20 درصدشان را زنان متكدي تشكيل مي‌دهند. طي سال‌هاي 1379 تا 1387، در زمينه تكدي‌گري 8 پژوهش در تهران انجام شده است كه يافته‌هاي آنها در جهت فهم علت تكدي‌گري و در نتيجه شيوه هاي مبارزه با اين آسيب اجتماعي اهميت دارد. متكديان با سن بالا عموماً به دليل كهولت و فقر دست به تكدي‌گري زده‌اند، اما حداقل 40 درصد متكديان معتاد بوده‌اند كه مي‌توان گفت اعتياد عامل مهم در متكدي شدن آنان است.
اعتياد از طريق تغيير ارزش‌ها و شيوه زندگي يا به واسطه بيكاري و سپس نيازمندي به تأمين هزينه مواد، موجب متكدي شدن افراد مي‌شود.
11 درصد متكديان به لحاظ جسمي معلول (جزيي يا كلي) و 15 درصد بيمار و بقيه به لحاظ جسمي سالم بوده‌اند. و از نظر رواني نيز فقط 7 درصد آنان بيمار محسوب مي‌شده‌اند. با افزايش سن، درصد متكديان بيماران افزايش چشمگيري پيدا مي‌كند. اكثريت قاطع متكديان را مهاجران تشكيل مي‌دهند، در حالي كه فقط يك درصد آنان بومي شهر تهران و 19 درصد بومي شهرستان تهران هستند، 62 درصد از ساير شهرستان‌ها به تهران مهاجرت كرده‌اند و 18 درصد نيز مهاجران افغاني بوده‌اند. كودكان خياباني و متكدي در تهران، عموماً از خانواده‌هاي ازهم‌گسيخته هستند و فقط 18 درصدشان در خانواده‌اي هستند كه پدر سرپرست آن است، 38 درصدشان مادر سرپرست هستند و 46 درصد بقيه نيز برادر يا خواهر يا بستگان درجه 2 يا هيچكس سرپرستي آنان را به عهده ندارد. نتيجه‌گيري پژوهش نشان مي‌دهد كه مبارزه با پديده تكدي‌گري چند وجهي است. از يك سو موافقت‌هاي نسبي مردم در كمك به متكديان و از سوي ديگر فقر و بيكاري و نيز قبيح نبودن انجام چنين عملي شرايط را براي رواج اين پديده فراهم مي‌كند، اما در طرف دولت نيز خلاءهاي قانوني و نيز نامعين بود متولي اصلي برخورد با اين مسأله و كمبودهاي اداري و مالي براي مواجهه با اين مشكل، به طور مجموع موجب مي‌شود كه مبارزه با پديده تكدي‌گري به صورت سينوسي در آيد و از پيوستگي و تداوم كافي برخوردار نباشد و در نتيجه همچنان شاهد بروز اين پديده در سطح شهر باشيم.