به دنبال بررسي عومل موثر در ضعف كنترل آلودگي هوا مطرح شد
ناهماهنگي بين‌ارگان‌ها يا عدم اعتقاد مسولان به اهميت موضوع حفاظت از محيط زيست
عدم هماهنگي بين ارگان هاي مختلف كه در آلودگي هوا نقش دارند و براي رفع آن برنامه ريزي مي كنند مهمترين علت عملكرد ضعيف در زمينه كنترل اين موضوع است.
علي محمد نوريان معاون محيط انساني سازمان حفاظت محيط زيست در گفت‌وگو با خبرنگار محيط زيست «شهر» گفت: مقوله آلودگي هوا موضوعي نيست كه به يكباره ايجاد شده باشد و يك شبه هم بتوان آن را بر طرف كرد.
او با بيان اينكه در چند سال اخير برنامه هاي بسياري براي كنترل آلودگي هوا طراحي شده افزود: بسياري از برنامه ها مانند از رده خارج كردن 27 هزار موتور سيكلت فرسوده درشهر تهران عملياتي شده است.
به گفته نوريان از آنجايي كه سازمان ها و ارگان هاي مختلفي در ايجاد آلودگي هوا نقش دارند بنابراين رفع اين معضل نيز چند وظيفه اي است و بخش هاي مختلفي درگير آن هستند. بنابراين در بسياري از موارد به دليل عدم هماهنگي بين بخشها و موازي كاري در برخي موارد و يا اقدامات متقابل در مواردي ديگر سبب شده پيگيري تمام طرح ها در كنترل و رفع آلودگي هوا در مواردي موفق نباشد.
او با بيان اينكه بسياري از طرح هاي كاهش آلودگي هواي كلان شهر ها طبق آمار و ارقام موفق بوده خاطر نشان كرد: شايد در آينده موفقيت اين طرحها به دليل اينكه براي نتيجه گرفتن نيازمند زمان هستند بيشتر مشخص شود.
نوريان در پايان اضهار اميدواري كرد: با هماهنگي بين بخش هاي مختلف مانند صنايع معادن سامانه حمل و نقل و ديگر ارگان هاي مرتبط و همچنيين استفاده از تكنولوژي هاي مدرن در آينده كنترل آلودگي هوا ابعاد تازه اي به خود مي گيرد.
از سوي ديگر محمد درويش كارشناس محيط زيست در گفت‌وگو با خبرنگار محيط زيست خبرگزاري شهرگفت : مسأله عدم موفقيت در كنترل آلودگي هوا در فقدان طرح و برنامه و ضعف نيروي كارشناسي نيست بلكه علت اصلي عدم اعتقاد مسئولان به ضرورت حفاظت از محيط زيست است .
او افزود: سابقه بحث در زمينه آلودگي هوا حد اقل به سال 1345 بر مي گردد ،همچنين اين مقوله حداقل از سال 1352 داراي برنامه بوده و بر اين مبنا به طور منظم بودجه اي را از دولت دريافت داشته است ،ولي از آن زمان تاكنون تنها دورهاي باطل جريان داشته اند.
به گفته درويش از سوي ديگر از دهه پنجاه به بعد دانش فني كافي درباره علل آلودگي هوا ونيز منابع و مواد آلاينده در كشور وجود داشته است . علي رغم اين واقعيت ، هر از چندگاهي نيز از مشاورين خارجي دعوت به عمل آمده تا درباره آلودگي هواي تهران مطالعه كنند. اين اقدام نيز بودجه اي را به خود اختصاص داده است كه حاصل آن اساسا" معلوم نيست.
او ادامه داد: طي سال هاي طولاني از سوي مسئولان طرح هاي متعددي جهت پاكسازي هواي تهران اعلام شده كه به قول رياست سازمان حفاظت محيط زيست، برخي از آنها قابل تعميم به ساير شهر ها نيز هستند.
درويش يادآور شد: در كشور قوانين ، مقررات ، آيين نامه اجرايي، مصوبه ، ضوابط و استاندارهايي نيز براي كنترل آلودگي هوا تهيه و تدوين شده است كه هيچيك نتوانسته به حل مشكل كمك كند.
به گفته او ترديدي نيست كه مي توان اين دورباطل را همچنان ادامه داد و ازمشاوران داخلي وخارجي، كارشناسان حقيقي و حقوقي ، نهادهاي بين المللي دعوت به عمل آورد كه آنان نيز از طريق مطالعه وضعيت آلودگي هوا در تهران كسب تجربه كنند ولي تجربه30 سال گذشته بي ثمر بودن اين روش را به اثبات رسانيده است .
درويش افزود: واقعيت حكايت از آن دارد كه مسئولان امر هنوز به اهميت موضوع حفاظت از محيط زيست ايمان و اعتقاد كافي ندارند. تا زماني كه اين اعتقاد و ايمان به وجود نيامده است ، هيچ طرح و هيچ موسسه اي نيز نمي تواند به حل مسائل زيست محيطي كشور و از جمله آلودگي هوا در شهر ها كمك كند.
او تصريح كرد: مسائل زيست محيطي و از جمله مسأله آلودگي هوا همواره داراي دو بعد هستند يكي اجتماعي و ديگري فرهنگي كه در وهله نخست در ايران همواره درباره بعد فني مسأله صحبت شده و ابعاداجتماعي قضيه كم و بيش ناديده گرفته شده است .
درويش تأكيد كرد: عدم توجه به ابعاد اجتماعي و فرهنگي مسأله آلودگي هوا منجر به آن مي شود كه همواره نيمي از صورت مسأله نانوشته باقي بماند . در اين حالت بديهي است كه راه حل هاي يافته شده نيز همواره ناقص و فاقد كارايي باشند .