همه بايد مقيد به اين باشيد كه قانون را بپذيريد ولو برخلاف راي شما باشد

به گزارش «شهر» تاکيد امام(ره) بر قانون پذيري ولو اينکه قانوني خلاف ميل افراد و اشخاص باشد، در انديشه و عمل امام (ره) کليدي است به نحوي كه ايشان همواره در سخنان خود مسئولان را به رعايت قانون و التزام به آن توصيه مي‌كنند.

اين روزها نيز كه در بين مسئولان به دلايل مختلف،بحث‌ها و اختلافاتي در مورد اجراي قوانين به وجود آمده، به طور قطع بازخواني انديشه‌هاي امام(ره) در مورد ضرورت پايبندي همه به قانون مي‌تواند راه‌گشاي مشكلات و رفع‌كننده اختلافات در اين زمينه باشد:

من اول سال به آقايان عرض كردم كه اين سال خوب است سال اجراي قانون باشد. بايدحدود معلوم بشود.

آقاي رئيس جمهور حدودش در قانون اساسي چه هست ، يك قدم آن ور بگذارد من با او مخالفت مي‌كنم . اگر همه مردم هم موافق باشند، من مخالفت مي‌كنم .

آقاي نخست وزير حدودش چه قدر است ، از آن حدود نبايد خارج بشود. يك قدم كنار برود با او هم مخالفت مي كنم . مجلس حدودش چه قدر است ، روي حدودخودش عمل كند. شوراي نگهبان حدودش چه قدر است ؛ قوه قضاييه حدودش چي است ؛ قوه اجرائيه .

قانون معين شده است . نمي شود از شما پذيرفت كه ما قانون را قبول نداريم . غلط مي كني قانون را قبول نداري ! قانون ترا قبول ندارد.

نبايد از مردم پذيرفت ،از كسي پذيرفت ، كه ما شوراي نگهبان را قبول نداريم . نمي‌تواني قبول نداشته باشي .مردم راي دادند به اينها، مردم شانزده ميليون تقريبا يا يك قدري بيشتر راي دادند به قانون اساسي .

مردمي كه به قانون اساسي راي دادند منتظرند كه قانون اساسي اجرا بشود؛نه هر كس از هر جا صبح بلند مي شود بگويد من شوراي نگهبان را قبول ندارم ، من قانون اساسي را قبول ندارم ، من مجلس را قبول ندارم ، من رئيس جمهور را قبول ندارم ، من دولت را قبول ندارم . نه ! همه بايد مقيد به اين باشيد كه قانون را بپذيريد، ولو برخلاف راي شما باشد. بايد بپذيريد، براي اينكه ميزان اكثريت است ؛ و تشخيص شوراي نگهبان كه اين مخالف قانون نيست و مخالف اسلام هم نيست ، ميزان است كه همه ما بايدبپذيريم .

من هم ممكن است با بسياري از چيزها، من كه يك طلبه هستم ، مخالف باشم .لكن وقتي قانون شد [تصويب ] خوب ، ما هم مي پذيريم . بعد از اينكه يك چيزي قانوني شد ديگر نق زدن در آن ، اگر بخواهد مردم را تحريك بكند، مفسد في الارض است ؛ وبايد با او دادگاه‌ها عمل مفسد في الارض بكنند. و اگر نه ، راي مي دهد آرام . با راي آرام هيچ كس مخالف نيست . شما مي‌گوييد كه نخير، اينكه گفتند اينها اشتباه كردند؛ ولي ما درمقام عمل قبول داريم . راي‌مان اين است كه اين جوري نيست ؛ اما در عمل ملتزم هستيم .

اين هيچ مانعي ندارد. البته مسائل اگر مسائل اسلامي باشد، اگر در راي هم مخالف باشيد،بايد تو سرتان زد! اما اگر يك مسائل سياسي هست ، مسائل [ديگر] هست ، مي‌گوييد اينهااشتباه كرده اند، بسيار خوب ، ممكن است يك ميليون جمعيت هم اشتباه بكنند؛ اين اشكال ندارد؛ اما در عين حالي كه اعتقادتان اين است كه اينها اشتباه كرده اند، در عين حال بايد بپذيريد. چاره نداريد. شما هم كه وكيل شديد فرض كنيد از تهران يا از جاي ديگر، خوب ، عده كثيري مي گويند كه اين لياقت نداشته است ! اين نبايد، خوب نبودبشود، اما حالا كه اكثريت شد، پذيرفته اند.

اين مردم بيچاره همه چيز را قبول دارند؛ اين من و شما هستيم كه هر جا بر خلاف مصلحت ما باشد اساس را مي گوييم قبول نداريم . هرجا هر كس برخلاف من است اين اصلا مسلمان هم نيست و هر كه بر وفق من است ، اگر شمر هم باشد اين ابوذر است ! اين يك مطلبي است كه در باطن ذات هر كس هست .اصلاح كنيد خودتان را.

در باطن ذات همه هست كه آن كه با من خوب است خوب است ؛ و آن كه با من بد است بد. نه آنكه به حسب حكم خدا خوب است و به حسب واقع خوب است ، نخير، آني كه با من خوب است آن ميزان است . آن قانون ميزان است كه براي من باشد؛ و آن مجلس ميزان است كه براي من باشد؛ و آن ارتش ميزان است كه براي من باشد! آن كه براي من نباشد آن فاسد است ! اين يك چيزي است كه در قلب همه است ، اختصاص به يكي و دو تا ندارد.

هر كسي هر چيزي را براي خودش مي خواهدهمه مردم هر چيزي را براي خودشان مي خواهند، الا آنهايي كه بالاتر از اين طبقات هستند. البته هر كس اين طور است . اما در مقام تدبير امور يك مملكت و در مقام اداره يك مملكت ، بايد همه شماها و همه كساني كه دست اندر كار هستند و همه ملت بپذيرندآن چيزي را كه ، قانون اساسي پذيرفته است .

بپذيرند آن چيزي را كه مجلس به آن راي مي دهد و شوراي نگهبان آن را موافق قانون و موافق شرع مي داند. بايد بپذيرند اينها را.اگر مي خواهيد كه از صحنه بيرونتان نكنند، بپذيريد قانون را. نگوييد هي قانون ، وخودتان خلاف قانون بكنيد! بپذيريد قانون را. همه تان روي مرز قانون عمل بكنيد. اگرهمه روي مرز قانون عمل بكنند، اختلاف ديگر پيش نمي آيد.

همه اختلافات اين است كه يك كسي اينجا فرشش را انداخته ، يكي هم اينجا فرشش را؛ اگر اين روي فرش خودش بنشيند و آن هم روي فرش خودش بنشيند دعوا ندارد. اما اگر اين پايش را درازكرد روي فرش او، او پايش را كنار مي زند. و او هم مي خواهد پايش را دراز كند اينجا؛دعوا اينجا پيدا مي شود.

صحيفه امام جلد چهاردهم – صفحه 377 تا 379 - سخنراني در جمع نمايندگان مجلس شوراي اسلامي