90درصد نابينايان جهان در كشورهاي در حال توسعه زندگي مي‌كنند

به گزارش خبرنگار "شهر"، در بسياري از جوامع طول عمر زنان بيشتر از مردان است و در نتيجه بيشتر در معرض خطر ابتلا به بيماري‌هاي مرتبط با سن مانند آب سياه(گلوكوم) با شيوع كلي 3/12 درصد و تحليل ماكولا به علت كهولت سن با شيوع كلي 7/8 درصد قرار دارند.

از جمله ساير علل نابينايي در جهان مي‌توان به كدورت قرنيه با شيوع 1/5 درصد، نابينايي در سنين كودكي با شيوع 9/3 درصد و تراخم با شيوع 6/3 درصد نيز اشاره كرد.

بطور كلي زنان و دختران بيشتر در معرض ابتلا به برخي بيماري‌ها از جمله كاتاراكت و تراخم قرار مي‌گيرند و اين درحاليست كه دسترسي كمتري به خدمات و مراقبت‌هاي چشم پزشكي دارند؛ علاوه بر اين زنان اغلب زماني اقدام به درمان مي‌كنند كه بينايي خود را از دست داده‌اند.

در رابطه با آب مرواريد به عنوان مهمترين عامل نقص بينايي مي‌توان گفت كه شايع‌ترين شكل آب مرواريد ناشي از افزايش سن است.

دكتر محمدحسين وليداد، فوق‌تخصص چشم‌پزشكي در گفت‌و‌گو با خبرنگار "شهر" درباره ساير علل ابتلا به آب مرواريد گفت: سابقه خانوادگي، ضربه به سر، چشم و ايجاد اخلال در تغذيه عدسي، اشعه‌هاي يونيزه (اشعه? x)، تماس طولاني و بدون محافظت با نور آفتاب، ديابت، نقصان‌هاي مادرزادي، بدتغذيه، سابقه جراحي چشم و مصرف طولاني مدت برخي داروها مانند کورتون‌ها همگي مواردي هستند كه فرد را در معرض ابتلا به آب مرواريد قرار مي‌دهند.

وي در تعريفي از آب مرواريد نيز اظهار كرد: عدسي چشم كه بصورت طبيعي شفاف است، در جريان ابتلا به اين بيماري كدر مي‌شود و به اين ترتيب موجب تاري ديد مي‌شود.

وليداد با بيان اين كه آب مرواريد بدون درد است، حساسيت به نور، تغييرات مكرر نمره عينك، دو بيني در يك چشم، كاهش ديد در شب، محو شدن يا زرد شدن رنگ‌ها و احتياج به نور بيشتر براي مطالعه را از ديگر علائم شايع ابتلا به آب مرواريد عنوان كرد.

اين فوق‌تخصص چشم‌پزشكي درباره درمان آب مرواريد تصريح كرد: هيچ دارو، روش تغذيه، ورزش يا وسائل نوري وجود ندارد كه موجب درمان يا جلوگيري از آب مرواريد شوند و تنها راه درمان آب مرواريد جراحي است.

به گفته وي، چنانچه علائم آب مرواريد خفيف باشد، تغيير نمره عينك ممكن است بطور موقتي مشكل فرد مبتلا را حل كند و يا دوري از نور خورشيد ممكن است به جلوگيري يا كند شدن پيشرفت آب مرواريد كمك كند، اما در مرحله پيشرفته، جراحي تنها راه رهايي از اين عارضه است.

وليداد با اشاره به وجود  180 ميليون نفر معلول بينايي در سراسر جهان گفت: از اين تعداد حدود 45 ميليون نفر نابينا هستند؛ افرادي كه پياده‌روي برايشان بدون كمك ميسر نيست و نيازمند حمايت اجتماعي هستند.

وي افزود: از دست دادن بينايي سبب رنج فراوان براي فرد مبتلا و خانواده او مي‌شود و علاوه بر از دست دادن اعتماد به نفس و توانايي‌كاري، پيامدهاي جدي اجتماعي و اقتصادي نيز براي كشورها بخصوص كشورهاي در حال توسعه بدنبال دارد.

وليداد گفت: 90درصد نابينايان جهان در كشورهاي در حال توسعه (در حقيقت حدود 60درصد در پايين صحراي آفريقا چين و هند) زندگي مي‌كنند. تقريباً 50درصد نابينايان جهان از كاتاراكت رنج مي‌برند و قسمت اعظم 50درصد بعدي ناشي از گلوكوم، تراخم، انكوسركا(كوري رودخانه) و انواع مختلف نابينايي دوران كودكي است.

با وجود نيم قرن تلاش برنامه‌ريزي شده براي كنترل تراخم ميزان نابينايان جهان بعلت ازدياد جمعيت و پيرشدن آن افزايش يافته است. اگر تدابير لازم براي كنترل اين ميزان بكار گرفته نشود، تعداد نابينايان جهان تا سال 2020 دو برابر خواهد شد و كشورهاي در حال توسعه بيشترين فشار را از اين بابت، متحمل خواهند شد.