سكوت اجرا و آموزش در برابر تجاوز به پژوهش در نوشهر!
ماجراي تلخ تجاوز مغول‌وار به باغ اكولوژي نوشهر، به رغم تلخكامي‌هاي متعددش، نكات روشن‌گرانه‌ي فراواني را هم داشت كه خود مي‌توانند دليل بسياري از لكنت‌هاي پيش آمده در بين سه نهاد اجرايي، آموزشي و پژوهشي درگير در حوزه منابع طبيعي را نمايش دهد.
به راستي چرا نبايد عالي‌ترين مقام متولي منابع طبيعي كشور – دكتر علي سلاجقه – كه خود يكي از متخصصان و پژوهشگران و مدرسان اين حوزه هم هست، در باره اين رخداد تلخ اظهار نظر كند؟ چرا تارنماي رسمي سازمان جنگل ها، مراتع و آبخيزداري كشور در مورد اين فاجعه سكوت مطلق اختيار كرده است.
وضعيت ديرينه‌ترين دانشكده منابع طبيعي كشور در كرج از اين هم فاجعه‌بارتر است! دانشكده اي كه دست كم نيم قرن است كه دانشجويانش را پيوسته براي درس درخت‌شناسي به اين باغ پژوهشي گسيل مي‌دارد و تقريباً همه‌ي دانشجويان فارغ‌التحصيل اين دانشكده – از جمله نگارنده – از آن رويداد و حضور در باغ اكولوژي نوشهر خاطراتي شيرين به ياد دارند.
آري، شوربختانه بايد اعتراف كرد كه قديمي‌ترين و معتبرترين واحد آموزش عالي ما در بخش منابع طبيعي در حال نابودي است و رييسش - دكتر مهدي فائزي پور - هم هيچگونه واكنش رسمي به اين تجاوز شرم آور از خود نشان نداده اند! چرا؟
خواستم به ماجراي ثبت ملّي ديرينه‌ترين باغ اكولوژي كشور به شماره‌ي 17795 در سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري كشور هم اشاره كرده و از جناب بقايي – رييس سازمان و معاون رييس جمهور - هم به دليل سكوت خود و سازمان متبوع‌شان گله كنم؛ اما بعد پشيمان شدم! زيرا بقايي ممكن است جوابم دهد: وقتي از تار صدايي درنمي‌آيد، من چرا گلوي خود را پاره كنم؟!
نوشته شده توسط: محمد درويش كارشناس محيط زيست
در اين ارتباط بخوانيد:
فاجعه در قلب منابع طبيعي به بهانه توسعه بندر نوشهر