كارشناس اداره روان وزارت بهداشت عنوان كرد:
انزواطلبي، پرخاشگري و افت تحصيلي عواقب بازيهاي رايانهاي
مهمترين مشخصه بازيهاي رايانهاي نشان دادن دنياي جذابي از تصاوير پرتحرك و زنده با صداهاي مهيج است و به دليل خصوصيت رواني و تأثيرپذيري كوكان، تأثيرات بدي را بر روي آنها خواهد گذاشت.

به گزارش "شهر" به نقل از وزارت بهداشت، دكتر مهديه وارث وزيريان، كارشناس اداره روان وزارت بهداشت با بيان اين مطلب اظهار كرد: بازيهاي رايانهاي به دليل جذابيتي كه دارند، روح و جسم كودكان را مطيع خود ميسازد و به عالمي از تخيلات ميبرد و در اين شرايط كودكان خود را محور و قهرمان اصلي ماجرا ميپندارند و چون عامل بودن خود را ميبينند برايشان لذت بخش است.
وي ادامه داد: بيشترين نگراني از بازيهاي رايانهاي به اين دليل است كه در طراحي آن از جديدترين و جذابترين چهرهها و شخصيتها استفاده ميشود كه از نظر محتوا، از سنتها و باورهاي ما دور هستند و اگر اين بازيها با الگوهاي فرهنگي و اجتماعي كودكان سازگار باشد در بعضي مواقع ميتواند تأثيرات خوبي را بر يادگيري بچهها داشته باشد.
وزيريان با اشاره به اين كه خيره شدن مداوم به صفحه نمايش رايانه، چشمان كودكان را تحت فشار نور قرار ميدهد و دچار عوارض ميكند، افزود: كودكان به هنگام بازي چنان غرق بازي ميشوند كه توجه نميكنند تا چه حد از لحاظ بينايي و ذهني به خود فشار ميآورند و به دليل اين كه كودك در يك وضعيت ثابت تا ساعتها مينشيند ستون فقرات و استخوانبندي او دچار مشكل ميشود.
وي تصريح كرد: به دليل قرار گرفتن پوست در معرض اشعههايي كه از صفحه رايانه پخش ميشود باعث ايجاد تهوع و سرگيجه در كودكان و نوجوانان ميشود.
وزيريان ادامه داد: مهمترين مشخصه بازيهاي رايانهاي حالت جنگي اكثر آنهاست و اين كه فرد بايد براي رسيدن به مرحله بعدي بازي با نيروهاي به اصطلاح دشمن بجنگد، استمرار چنين بازيهاي كودك را پرخاشگر و ستيزهجو بار ميآورد البته برخي محققان براين باورند كه هنگام بازي كردن خشونت كودكان و نوجوانان تخليه ميشود.
اين روانپزشك خاطرنشان كرد: كودكان و نوجوانان به دليل اين كه ساعتهاي طولاني پاي رايانه مينشينند انزوا طلب ميشوند و با ديدن صحنههاي تكراري قدرت خلاقيتشان پايين ميآيد. روحيه انزوا طلبي باعث ميشود كه از گروه همسالان جدا شود كه اين خود سرآغازي براي بروز ناهنجاريهاي ديگر است.
وي تأكيد كرد: به دليل جاذبه مسحوركنندهاي كه اين بازيها دارد، بچهها وقت و انرژي زيادي را صرف بازي با آن ميكنند و در اكثر مواقع بازي كردن را به درس خواندن ترجيح ميدهند بنابراين خانوادهها بايد زمان محدودي را براي بازي فرزندانشان اختصاص دهند كه اين زمان ميتواند حدود يك ساعت در روز باشد.