«آدمكش»؛ روايت تلخ رويا از كودكي

به گزارش خبرنگار شهر، فيلم «آدمكش » آنچنان كه از نامش پيداست حكايت روانپريشي زني را به تصوير مي‌كشد كه خود نمي‌داند براي انتقام ازدوران كودكي و زندگي ناهمگوني كه داشته ، چه آينده ناخوشايندي در انتظاراش است. او از بهشتي مي‌گويد كه حالا به جرم قتل‌هاي تحميلي برايش تبديل به جهنمي شده ؛ جهمني كه با مرگ فاصله‌اي ندارد.

دراين ميان دكتر روانپزشك ميان زندگي زن و دوست قديمي‌اش مثلثي مي‌سازد كه در انتها منجر به بازي ذهني دو رفيق مي‌شود.

فيلم «آدمكش» جزء آن دسته از فيلم‌هايي است كه چندسالي پشت خط اكران باقي مانده تا اينكه امسال  اكران شد. اين فيلم، بيش از هر موضوعي به دليل اينكه فيلم مضموني پليسي و معمايي دارد مي‌تواند تماشاگر را تا انتها با خود همراه كند.

فيلمنامه نويس اين اثر، محمدهادي كريمي است كه علاوه بر فيلمنامه نويسي، چند فيلم را كارگرداني هم كرده است. با اين حال اگر نيم نگاهي به «انعكاس» ، فيلم قبلي رضا کريمي داشته باشيم كه فيلمنامه آن را نيز محمدهادي كريمي نوشته بود، متوجه مي‌شويم كه اين سبك از فيلمنامه‌هاي معمايي و پليسي دغدغه اين كارگردان است و احتمال دارد فيلم بعدي او هم از اين امر مستثني نباشد.

ماجراهاي پيچيده فيلمنامه گاهي ريتم فيلم را در نيمه نخست كند مي‌كند و در نيمه دوم با چنان شتابي پيش مي‌رود و اطلاعات به تماشاگر مي‌دهد كه دوست داريد كمي تعمل كنيد و نفسي جا بياوريد.

با اين همه، گاه در نيمه دوم فيلم بارها احساس مي‌كنيد كه فيلم بايد تمام شود. سكانس حميد ( با بازي حامد بهداد) و دكتر ( با بازي بهرام رادان) را به ياد بياوريم. اين سکانس، همان تقابل قهرمان و ضدقهرمان است كه در سينما بارها رخ داده است. اين دو در کنار رويا ( با بازي مهتاب كرامتي) با هم رودرو مي‌شوند؛ اما در كمال ناباوري فيلم ادامه پيدا مي‌كند و پيش مي‌رود تا طبق همان قانون نسبتا هميشگي سينما به پايان برسد، يک رويا. 

رضا كريمي نشان مي‌دهد در طول داستان به اين موضوع دقت كرده و صحنه‌هاي واقعيت و كابوس‌هاي زن را  قابل باور يه تصوير کشيده است. استفاده از فلاش بك هايي  در طول فيلم براي يادآوري صحنه‌هاي قتل و دوران كودكي زن به خوبي به تصوير درآمده و ذهن تماشاگر را براي بي‌گناهي زن آماده مي‌كند.

شايد مهمترين ضعف فيلم، بلند بودن داستاني است كه مي‌توانست با كمي حوصله و در مدت زمان كمتري كه به ريتم فيلم هم صدمه اي وارد نکند، شکل گيرد.

زماني كه «آدمكش» ساخته شد، حامد بهداد بازيگري بود كه به دنبال تجربه نو براي شناخت خود در سينما، بازي‌هاي منحصر به فردي را ايفا مي‌كرد. در اين فيلم او در تلاش است تا از همان پلان اول فيلم در جلد يك بيمار روانپريش قرار گيرد و اين را به تماشاگر القا كند.

گريم متفاوت بهرام رادان در نقش يك دكتر جوان باعث شد تا نسبت به نقش‌هاي گذشته اش، كمي  متفاوت باشد. طبق معمول او با استفاده از نگاه‌ها و حركات اضطراب گونه اش اين ترس را براي تماشاگر ايجاد مي كند كه جريان اين قتل‌ها از چه قرار است. 

«آدمكش» فيلمي متفاوت در سينمايي است كه در تلاش است تا ذهن تماشاگر را به تقلا بياندازد. همين نکته مي‌تواند براي سينمايي كه اكثر فيلم‌هايش دستخوش كمدي‌هاي مبتذل شده است، يک فيلم متفاوت ايجاد کند، فيلمي که در ساختاري جنايي شکل گرفته، اما حتي يک قتل در آن روي نداده است.

روي هم رفته اگر از چند سكانس اضافي و ريتم كند اواسط فيلم بگذريم .«آدمكش» قصه و بازييهاي جذابي دارد و همين امر مي تواند بيننده را جذب كند .