خاورميانه در تنگناي مشكلات شهري

به گزارش «شهر» به نقل از اينديپندنت،رشد جمعيت شهري خاورميانه از افزايش جمعيت ناخالص پيشي گرفته است. شهرنشيني در اين منطقه ظرف 35سال گذشته رشدي معادل 100 ميليون نفر داشته است. در واقع مي‌توان گفت كه نيمي از جمعيت اين منطقه از جهان در شهرها زندگي مي‌كنند. پيش‌بيني مي‌شود تعداد افرادي كه در شهرها زندگي مي‌كنند تا سال 2025،از 135ميليون نفر به بيش از 350 ميليون نفر برسد. در فاصله سال‌هاي 1985 تا 1990 در شهرهاي رده 2(شهرهاي رده 1به كلان شهرها و شهرهاي بزرگ اطلاق مي‌شود) رشد شهرنشيني معادل 6 درصد بوده است. كه اين رقم در شهرهاي بزرگ معادل 3.8 درصد در 19 شهر بزرگ كه بيش از يك ميليون نفر در سال 1990 جمعيت داشتند، است. حتي در شرايط فعلي هم ارايه خدمات عمومي پايين‌تر از سطح لازم است.براي مثال در اردن و مراكش يك سوم از جمعيت شهري از سيستم‌ فاضلاب و دفع زباله‌ مناسب بي بهره هستند. سيستم آب شهري غالبا داراي مشكل است. دولت‌هاي منطقه سعي مي‌كنند تا با تامين يارانه‌ها خدمات شهري بيشتري به شهروندان خود ارايه دهند. رشد سريع شهرسازي در منطقه موجب سه مشكل عمده به وجود آورده است: نخست اين كه رشد سريع شهرها به دولت فشار بسيار تحميل مي‌كند البته دولت‌ها در حل مشكلاتي نظير مسكن وسيستم دفع زباله‌ها اخيرا قوانيني وضع كرده‌اند. دوم اين كه روند مهاجرت از مناطق روستايي به شهري از ديگر مسائل مطرح است و سوم نارضايتي از زندگي شهري است. ساماندهي اين مشكلات مستلزم صرف هزينه‌هاي زيادي است. بانك جهاني پيش‌بيني مي‌كند كه حل مسائل شهري منطقه خاورميانه نياز به صرف هزينه‌اي معادل 4 تا 6 ميليارد دلار ظرف 10 سال دارد. اين در حالي است كه رفع مشكلاتي نظير توزيع آب و آلودگي هوا هزينه‌اي مضاعف دربر خواهد داشت. عمده مشكلات شهرنشيني به طور عمده ناشي از رشد جمعيت نيست بلكه بيشتر به پائين بودن سطح درآمدهاي دولت برمي‌گردد. اصلاح شيوه‌هاي سياست‌گذاري دولت مطابق با روند رو به رشد شهرسازي از اقدامات اساسي است كه دولت‌ها بايد در برنامه‌ريزي‌هاي خود در نظر بگيرند. فراهم آوردن خدمات اوليه زندگي، توزيع متوازن امكانات شهري، آموزشي و بهداشتي مي‌تواند در تطبيق روند رو به رشد شهرسازي و توسعه كمك كننده باشد.