کمربند ايمني سه نقطه‌اي در طي پنجاه سال گذشته ناجي شماره‌ي يک جان سرنشينان در سوانح رانندگي بوده است
به گزارش «شهر» به نقل از دي دبليو،يکي از مسايلي که در صنعت خودروسازي همواره مورد توجه مهندسان قرار داشته، ايمني سرنشينان است. از اختراعاتي که نقشي تعيين‌کننده در اين راه ايفا کرده و مي‌کند، کمربند ايمني سه نقطه‌اي است که پنجاه سال پيش به بازار عرضه شد.
هنگامي که در سال 1976 در آلمان استفاده از کمربندهاي ايمني براي سرنشينان رديف جلو در خودروها اجباري شد، بحث‌هاي شديدي درباره فوائد و اهميت آن در گرفت.
اما امروزه در نقش اين اختراع مهم در حفظ جان سرنشينان خودروها ترديدي نيست و اجباري بودن استفاده از کمربندهاي ايمني در تمامي کشورهاي عضو اروپا شاهدي بر اين مدعا است. البته سال‌هاي زيادي طول کشيد تا بستن کمربند ايمني براي رانندگان و ديگر سرنشينان خودروها به امري عادي بدل شود.
طراحي و ساخت کمربندهاي ايمني در صنعت خودروسازي سابقه‌اي طولاني دارد. در دهه‌ي چهل ميلادي حتي شماري از شرکت‌هاي آمريکايي کمربندهاي ايمني دو نقطه‌اي (مانند کمربند ايمني در هواپيماهاي مسافربري) در برخي از مدل‌هاي خود تعبيه كرده بودند.
شرکت فورد در سال 1955 تبليغات فراواني براي تبليغ و ترويج کمربندهاي ايمني به راه انداخت، اما اين تلاش‌ها با توجه به واکنش سرد و منفي خريداران خودرو فروکش کرد، بطوري‌که شمار کارخانه‌هاي توليد‌کننده‌ي اين نوع کمربندها در آمريکا تا سال 1958 از 125کارخانه به تنها هشت کارخانه کاهش يافت.
شرکت سوئدي ولوو از همان اواسط دهه‌ي پنجاه ميلادي در پي راهکارهايي بود تا آسيب‌ديدگي‌هايي را که سرنشينان خودرو بر اثر تصادف متحمل مي‌شوند، تا حد ممکن کاهش دهد.
يکي از اين راه‌حل‌ها ساخت کمربندي دو نقطه‌اي بود که بر خلاف کمربندهاي معمول آن دور نه از روي لگن که به صورت اريب از روي سينه‌ي سرنشين خودرو رد مي‌شد. اين طرح پس از آزمايش‌هاي اوليه کنار گذاشته شد، چون خطر مصدوميت اعضاي داخلي بدن و خونريزي‌هاي داخلي بر اثر بستن کمربند بيشتر بود تا جراحت‌هايي که بر سرنشين بر اثر تصادف وارد مي‌آيد.
گام تعيين کننده در عرصه طراحي و توليد کمربندهاي ايمني در سال 1958 برداشته شد و آن هم استفاده از سه نقطه‌ي اتکا به جاي دو نقطه‌ي اتکا بود.
گونار انگلاو که رياست شرکت معروف ولوو را در آن دوران برعهده داشت و يکي از نزديکان خود را در سانحه‌ي اتومبيل از دست داده بود، در سال 1958 بوهلين را به عنوان مهندس ايمني استخدام کرد و به او اين امکان را داد که ايده‌هاي خود را تحقق بخشد.بوهلين به سرعت به اين نتيجه رسيد که قسمت بالا و پايين بدن را با دو کمربند مجزا از ايمني لازم برخوردار سازد. او در عين حال بر آن بود که بستن کمربند ايمني با استفاده از تنها يک دست ميسر شود. اين مهندس خلاق در همان سال 1958 طرح کمربند سه نقطه‌اي را با اين ويژگي به ثبت رساند: کمربند ايمني به شکل 7 از روي لگن و قفسه‌ي سينه‌ي سرنشين رد مي‌شد و در قفلي که در کنار صندلي تعبيه شده بود، قرار مي‌گرفت.
شرکت ولوو اگرچه اين اختراع را به نام خود به ثبت رسانده بود، اما به سرعت آن را از انحصار خود خارج کرد تا همه‌ي شرکت‌هاي خودروسازي بتوانند از اين اختراع بهره‌مند شود و در پيشبرد و تکامل آن سهيم گردند. البته ولوو در سال 1959 يعني 50 سال پيش به عنوان اولين شرکت خودروسازي، دو مدل از اتومبيل‌هاي خود را به کمربندهاي ايمني سه نقطه‌اي مجهز کرد.
نكته جالب اين است كه شرکت ولوو از همان آغاز کار به اين نتيجه رسيده بود که صندلي‌هاي رديف عقب خودرو را نيز به کمربند مجهز سازد. البته تا اواسط دهه شصت ميلادي طول کشيد تا اين شرکت بتواند نظر مثبت رانندگان و خريداران اتومبيل را در مورد محاسن و مزاياي کمربند ايمني جلب کند.
کمربند ايمني سه نقطه‌اي در طي پنجاه سال گذشته ناجي شماره‌ي يک جان سرنشينان در سوانح رانندگي بوده است.اين اختراع ساده و در عين حال سرنوشت‌ساز تا کنون جان بيش از يک ميليون نفر را در سراسر جهان نجات داده است.
به گفته‌ي کارشناسان 75 درصد از کساني که در پي سانحه‌ي راننندگي از اتومبيل به بيرون پرت مي‌شوند، جان خود را از دست مي‌دهند. بستن کمربند ايمني نه تنها از بروز چنين اتفاقي جلوگيري مي‌کند، بلکه خطر جراحت‌ها و آسيب‌ديدگي‌هاي بسيار سنگين و مرگبار به ميزان 50 درصد کاهش مي‌دهد.
در کشورهاي اروپايي بستن کمربند ايمني سبب کاهش شمار کشته‌شدگان سوانح رانندگي به ميزان 40 درصد شده است. در سال 2005 ميلادي نزديک به ?? هزار سرنشين خودرو به خاطر بستن کمربند ايمني از سوانح رانندگي جان سالم به در بردند.
اگرچه در کشورهاي صنعتي جهان، به کارگيري کمربند ايمني ديگر معمول شده، اما تا جا افتادن اين امر ساده، تلاش‌ها و اقدامات پيگير و حتي نه چندان مردم‌پسند مانند وضع جريمه‌اي نقدي براي کساني که از بستن کمربند ايمني خودداري مي‌کنند لازم است.
آمار و تجربه‌هاي ديگر کشورها در اين زمنيه به خوبي نشاندهنده‌ي اين امر است؛ براي نمونه دولت کاستاريکا از اواسط سال 2003 تا اواسط سال 2004 اقدامات و کمپين‌هايي تبليغاتي در راه فرهنگ‌سازي به اجرا گذاشت و با اعمال کنترل و نظارت بيشتر در جاده‌ها موفق شد ميزان استفاده از کمربندهاي ايمني را در عرض يک سال از 24 درصد به 82 درصد برساند.در کره‌ي جنوبي نيز وضع جريمه‌هاي نقدي، تشديد کنترل‌هاي خياباني و در عين حال اجراي برنامه‌هاي تبليغاتي سبب شد که ميزان استفاده از کمربندهاي ايمني از 23 درصد به 98 درصد افزايش يابد.
