يك ميليارد نفر از ساكنان زمين در فقر مطلق به سر مي برند

به گزارش «شهر» به نقل از خبرگزاري آلمان،طبق براورد سازمان تغذيه جهاني وابسته به سازمان ملل (فائو) بيش از يک ميليارد نفر در جهان از گرسنگي رنج مي‌برند.سواي عوامل طبيعي، تصميمات نادرست سياسي، اقتصادي و هنجارهاي توسعه نيافته اجتماعي در گسترش گرسنگي دخيل هستند. تا سال 2050 جمعيت کره زمين به 9 ميليارد نفر خواهد رسيد. 97 درصد اين جمعيت در کشورهاي جهان سوم و توسعه نيافته متولد خواهد شد که امروز از گرسنگي در رنج هستند. کره زمين، بر خلاف تصور بارور است و مي‌تواند غذاي جمعيت بيشتري را نيز تامين کند.20 سال پيش سازمان جهاني غذا(فائو) اعلام کرد که مشکل گرسنگي ناشي از کمبود مواد غذائي نيست، بلکه ناشي از نبود خواست سياسي براي مقابله با گرسنگي است. تقريبا نيمي از مردم جهان با کمتر از 2 دلار در روز زندگي مي‌کنند. يک پنجم اهالي کره زمين حتي يک دلار هم در روز در اختيار ندارند. اين‌ها انسان‌هائي هستند که شب با شکم گرسنه مي‌خوابند و از سوء تغذيه در رنج هستند. در همه کشورهائي که دولت‌هايشان با موفقيت محل شغل و تامين درآمد براي مردم ايجاد مي‌کنند، از ميزان گرسنگي کاسته شده است. اما زيمبابوه و برمه که زماني صادر کننده مواد غذائي بودند، اکنون نمونه بارز اتخاذ تصميمات اشتباه توسط حاکمانشان هستند. مردم اين کشورها به کمک‌هاي غذائي جامعه جهاني وابسته‌اند. افزون بر اين، گراني مواد غذائي در بازارهاي جهاني در سال‌هاي 2007 و 2008 بر تعداد گرسنگان جهان افزود. هنوز چندي از کاهش قيمت مواد غذائي نگذشته بود که بحران اقتصادي و رکود به جهان سوم نيز رسيد. اين بحران براي بسياري از اين کشورها به معني از دست رفتن بازار صادرات بود. و سوم اينکه با تغييرات اقليمي و خشکسالي ناشي از آن که ساخته دست بشر هستند، بخش اعظمي از پيشرفت‌هاي حاصل شده در مبارزه عليه گرسنگي، بخصوص در چين و هند، از دست رفتند. از آنجا که بخش اعظم ساکنان کشورها‌ي جهان سوم فقيرهستند، قدرت خريد وجود ندارد و كشاورزان بيشتر از نياز خانواده‌شان توليد نمي‌کنند. در اينجا کشورهاي صنعتي نقش مهمي ايفا مي‌کنند.کشورهاي صنعتي بايد بازارهاي خود را به روي فراورده‌هاي کشاورزي کشورهاي جهان سوم باز کنند. اما هيچ‌يک از توصيه‌ها براي توسعه کارساز نخواهند شد، مگر اينکه خود کشورهاي در حال توسعه از نقش دولت در اقتصاد بکاهند و با فساد مالي مبارزه کنند تا ابتکارات خصوصي شکوفا شوند. آنها بايد مثل چين و هند براي مردم امکانات شغلي و کسب درآمد فراهم سازند.