حداقل به 25 هزار مشاور براي 10 سال آينده نيازمنديم

به گزارش خبرنگار شهر، دكتر غلامعلي افروز در اولين كنگره ملي روانشناسان و مشاوران ايران در سالن اجلاس سران در اين باره افزود: بايد بتوانيم براي هر 4 هزار نفر، يك روانشناس حاذق داشته باشيم.

وي با تاكيد بر اهميت ويژه چشم‌انداز گستره روانشناسي و مشاوره در كشور، اذعان كرد: جامعه ايراني نياز روزافزون به رواشناسان متعهد و مشاوران حاذق دارد و در اين رابطه از كارگزاران ارشد نظام به ويژه مجلس و دولت انتظار مي‌رود كه از هيچ حمايت و پشتيباني از قشر متعهد دريغ نكنند.

افروز همچنين تاكيد كرد: بايد زمينه ارايه خدمات مطلوب در اين عرصه با حمايت‌هاي بيمه‌هاي همگاني فراهم شده و فرصت هرگونه مداخله‌هاي غيرقانوني از افراد حقيقي و يا سازمان‌هاي حقوقي در امر روانشناسي سلب شود.

رييس سازمان نظام روانشناسي و مشاوره كشور با اشاره به اينكه در ايران حدود 17 ميليون خانوار زندگي مي‌كنند كه اگر براي هر يك هزار خانوار يك روانشناس يا مشاور حاذق اختصاص يابد به 17 هزار روانشناسي واجد شرايط نياز هست، اظهار كرد: اين در حالي است كه در حال حاضر تنها 6 هزار و 500 روانشناس و مشاور عضو اين سازمان هستند كه از اين ميان 91 درصد آنها داراي مدرك كارشناسي ارشد و تنها 9 درصد داراي مدرك PHD هستند.

به گفته وي، در ايران هر يك روانشناس براي 16 هزار و 666 نفر جمعيت فعال است، در حالي كه در كشوري مانند آمريكا يك روانشناس تنها جمعيت 2 هزار و 500 نفري را تحت پوشش دارد. كه براساس اين آمار ضرورت نياز به روانشناسان مجرب و مشاوران بصير به ويژه با مدرك دكترا بيش از پيش احساس مي‌شود.

افروز، تهران، مشهد، كرج، تبريز، اصفهان، شيراز و قم را با جمعيتي بيش از 1 ميليون نفر نيازمند خدمات ويژه بهداشت رواني دانست و اذعان كرد: در حال حاضر 700 نفر جمعيت كشور شهرنشين هستند كه اين آمار بيانگر اين حقيقت است كه جمعيت شهرنشين ايران از ميانگين جهاني شهرنشيني (47 درصد) بدون چشمگيري بالاتر است و بر همين اساس نياز ما به خدمات بهداشت رواني و روانشناسان توانمند بيش از ميانگين جهاني است.

وي گفت: براساس گزارش سازمان جهاني بهداشت (who) ، ميانگين تعداد روانشناس به ازاي هر يكصد هزار نفر جمعيت در سال 2008 در كشورهاي مختلف 15 نفر بوده كه اين رقم در كشور ما 6 نفر است.

افروز همچنين به اين نكته اشاره كرد كه با تصويب قانون تشكيل سازمان نظام روانشناسي و مشاوره با توجه به اهداف مندرج در قانون به ويژه ارتقا دانش تخصصي روانشناسي و مشاوره، تلاش كرد: جهت ارتقا سطح بهداشت رواني جامعه، ضرورت بازنگري به جايگاه روانشناسي و مشاوره در كشور و تدوين برنامه جامع و بلندمدت و ترسيم چشم‌انداز 20 ساله روانشناسي دو چندان مي‌شود.

به گفته وي در شرايط شهرنشيني امروز و پيامدهاي قهري آن، استرس‌هاي شغلي، دغدغه‌هاي تامين مسكن و معاش، بهره‌وري مطلوب از نظام تعليم و تربيت و خدمات بهداشتي، همگام شدن با سيطره فناوري نوين، مقابله با معضل حمل و نقل درونشهري و انديشه مصونيت از آسيب‌هاي ناشي از رانندگي‌هاي تهاجمي و دهها معضل ديگر نياز انسان‌ها را به خدمات بهداشت رواني و به تبع آن روانشناسان و مشاوران حاذق بيشتر كرده است.