سختگيري بيش از حد به كودكان موجب كمرويي آنها مي‌شود
کمرويي، يک صفت يا ويژگي ارثي يا ژنتيکي نيست و در نتيجه روابط نادرست بين فردي و سازش نايافتگي‌هاي اجتماعي در مراحل اوليه رشد، در خانه و مدرسه ايجاد مي‌شود.
به گزارش "شهر"، دفتر آموزش و ارتقاء سلامت وزارت بهداشت اعلام كرد: برخي از روان شناسان بر اين عقيده‌اند که بعضي افراد با زمينه کمرويي متولد مي‌شوند، اما بايد توجه داشت که بحث درباره سندرم کمرويي و استعداد بيشتر بعضي از کودکان در ابتلا به کمرويي به معناي ارثي بودن کمرويي مثل رنگ چشم و پوست نيست.
بنابراين گزارش، کودکان کمرو عموماً متعلق به والديني هستند که خودشان کمرويي دارند، ليکن اين بدان معني نيست که اين قبيل کودکان کمرويي را از طريق ژن‌هاي ناقل از والدين خود به ارث برده‌اند، بلکه اساساً بدين معناست که کمرويي را از آنها ياد گرفته‌اند.
اين گزارش اضافه مي‌كند: کمرويي ناشي از ترس، عموماً از سال اول زندگي نوزاد مشاهده مي‌شود. مطالعات انجام شده روي نوزادان، حاکي از اينست که در اواسط سال اول زندگي (غالباً در شش ماه دوم آن)، کمرويي به عنوان يک پديده همگاني در همه نوزادان نسبت به غريبه‌ها و افراد آشنايي که به خاطر تغيير لباس و آرايش ظاهر متفاوت به نظر مي‌آيند ديده مي‌شود. کودک خردسال، از اين رو کمروست که مردم برايش ناآشنا هستند و كودك نمي‌داند که در شرايط گوناگون چگونه با آنها برخورد خواهند کرد.
دفتر آموزش و ارتقاء سلامت وزارت بهداشت عنوان كرد: محيط خانواده و تجارب اوليه کودک به خصوص در سنين پيش دبستاني و سالهاي آغازين مدرسه، اصلي ترين نقش را در شکل‌گيري شخصيت کودک دارد. در اين دوران الگوهاي رفتاري بزرگسال، برنامه‌هاي تلويزيوني، نحوه و ميزان ارتباطات عاطفي، کلامي و اجتماعي خردسالان با والدين و بزرگسالان خانواده بيشترين تأثير را در رشد مطلوب اجتماعي و يا به وجود آمدن اضطراب و کمرويي کودکان مي‌تواند داشته باشد.
اين گزارش حاكيست: زماني که الگوهاي بزرگسال مثل والدين، خودشان عموماً مضطرب بوده، از مهارت برقراري روابط عاطفي - اجتماعي مطلوب و خوشايند با ديگران بويژه با فرزندان خود بي‌بهره باشند، طبيعي است که فرزندان اين خانواده نيز کمرو مي‌شوند، به همين دليل بعضي از روانشناسان کمرويي کودکان را در نتيجه يادگيري و تقويت آن در خانه و مدرسه مي‌دانند.
بر اساس اين گزارش، کمال جويي والدين و انتظارات نامعقول آنان از فرزندان در شرايط گوناگون و همچنين وادار کردن آنها به رفتارهاي کليشه‌اي در حضور مهمانان به هنگام مهماني رفتن، حضور در مجالس جشن و مراسم عمومي، در کوچه و خيابان، در اتومبيل و اتوبوس، به هنگام لباس پوشيدن، غذاخوردن و سختگيري بيش از حد بر کودکان و نوجوانان و داشتن توقعات زياد، از اصلي ترين زمينه‌هاي رشد معيوب اجتماعي کودک و بروز کمرويي به شمار مي‌آيند.