ترس و اضطراب مهمترين علت ناخن جويدن در كودكان است

به گزارش "شهر"،‌ دفتر آموزش و ارتقاء سلامت وزارت بهداشت،‌ درمان و آموزش پزشكي اعلام كرد: ناخن جويدن ممکن است روشى براى ابراز دلگيرى‌ها، دلخورى‌ها، دلواپسى و يا جلب توجه هم باشد و اين رفتار به کودک آسيب وارد مى‌کند.

بنابراين گزارش، ‌جويدن ناخن غالباً از دوران کودکى شروع شده و شدت خود را در دوران ابتدايى و راهنمايى نشان مى‌دهد و در نتيجه آثارى نظير افت تحصيلى و يا عقب‌ماندگى اجتماعى براى کودک به همراه دارد و لازم است والدين و اولياى مدرسه، بيشتر به آن توجه کنند. ناخن جويدن يک اختلال محسوب مى‌شود و از بين بردن آن در دوران کودکى آسانتر است، زيرا ممکن است در بزرگسالى ادامه داشته و بصورت عادت درآيد.

اين گزارش مي‌افزايد:‌ والدين بايد بدنبال علت ناخن جويدن کودک باشند و او را به خاطر انجام اين عمل سرزنش نکنند. بايد توجه کنند کودک در چه موقعيت‌هايى اين عمل را انجام مى‌دهد و جست‌وجو کنند که چه مسأله‌اى موجب شده آرامش و امنيت کودک را به هم بزند. آن را دريابيد و پى بردن به مشکل کودک و توجه به حل آن مى‌تواند بزرگترين گام براى از بين بردن اختلال ناخن جويدن باشد.

بنابر اعلام دفتر آموزش و ارتقاء سلامت، کوتاه کردن ناخن‌هاى بلند کودکان، در زمينه ترک اين عادت بسيار مؤثر است، زيرا ناخن‌هاى کوتاه شده کمتر جويده مى‌شوند. بهتر است والدين هرچند روز يک بار، ناخن‌هاى کودک را بگيريد و سوهان بزنند.

اين گزارش حاكيست: والدين نبايد کودک را براي ترک اين کار تنبيه كنند بلكه بهتر است توجه کودک را از جويدن ناخن دور کنند. کودک بايد احساس خوبى نسبت به خود پيدا کند و يا در واقع به او اعتماد به نفس بدهيد. تنبيه و شرمنده کردن کودک، نه تنها به هيچ وجه اثرى در ترک اين عادت نخواهد داشت، بلکه مى‌تواند مشکل را تشديد کند.

دفتر آموزش و ارتقاء سلامت وزارت بهداشت عنوان كرد: براي جلوگيري از جويدن ناخن، والدين مي‌توانند انگشتان کودک را بکار بگيرند. همچنين سعى کنند حواس کودک را هنگام اين عمل پرت کنند و از او کارهايى بخواهند که مجبور شود از انگشتانش استفاده کند مانند درست کردن يک کاردستى و يا کشيدن يک نقاشى. مشورت با متخصص اعصاب و روان يا روانشناس و گاهي درمان دارويي نيز براي حل مشکلات زمينه‌اي توصيه مي‌شود.