خط قرمز‌هايي در زندگي هر فردي وجود دارد اما اين خط قرمزها براي هر کسي متفاوت است حتي خط قرمزهاي تعيين شده از سوي قانون هم براي بسياري از افراد بي مفهوم و غيرمنطقي است اما در اين ميان خط قرمزي وجود دارد كه هيچگاه از سوي شهروندان تهراني رعايت نشد و حتي در برخي مكان‌ها از قرمز به زرد تغيير رنگ داد.
«لطفا پشت خط قرمز بايستيد» و« فاصله خود را با قطار رعايت كنيد» اين‌ها جملاتي است كه با ورود هر قطار با توجه جمعيت زياد در ايستگاه‌ها هر روز تكرار مي‌شود اما همچنان نشنيده و ناديده گرفته مي‌شود اين موضوع اما اين روز‌ها كه حركت قطار‌هاي مترو با مشكل ايجاد شده شدت يافته است و برخي‌ها نشان دادند كه با واژه‌هاي «فرهنگ» و «اجتماعي شدن» بيگانه هستند؛ اما به واقع چرا انسان ها به خط قرمزها بي تفاوت هستند و چرا انسان به هر چيزي که از آن منع مي شود در بسياري از موارد گرايش پيدا مي کند؟
مي‌گويند انسان از چيزي كه منع مي‌شود به آن حريص مي‌شود، پيامبر اکرم(ص) مي‌فرمايد؛ فرزندان آدم حريص هستند به چيزي که منع مي شوند. اما آيا اين موضوع در قبال خط قرمز متروي تهران نيز صادق است؟ اينطور به نظر نمي‌رسد بلكه قضيه خيلي ساده است اين كه همه مي‌خوانند هرچه زودتر به خانه برسند اما دو بعد «فرهنگ پذيري» و «اجتماعي کردن» كه از مهم ترين مسائل تربيتي است و از سوي ائمه اطهار عليهم السلام نيز مورد تاكيد قرار گرفته است در ميان صف‌هاي مترو مغفول مانده است.
تحقيقات گوناگوني که در رفتارهاي افراد در بزرگسالي صورت گرفته نشان مي‌دهد كه ?? درصد از رفتارها در بزرگسالي از جمله در عبور از خط قرمزها ريشه در کودکي و نوع تربيت خانواده ها دارد و همين امر بر اهميت تربيت کودکان مي افزايد.
اما داستان رعايت خطوط قرمز مترو به نظر مي‌رسد قصه ديگري است كه اين روز‌ها اگر فقط قرار باشد باتربيت‌ها رعايت كنند يا به خانه نمي‌رسند يا به موقع سر كار خود حاضر نمي‌شوند اما عبور از خط قرمز مترو بي‌خطر هم نيست، گاهي مسافران مترو طوري در لبه سكوي انتظار مي‌ايستند كه با كوچكترين تكان از سوي نفر پشتي به راحتي سقوط مي‌كند كه اين موضوع مي‌شود پتانسيل آغاز جريان سازي يك خوكشي، قتل و يا تنها يك حادثه.
اما سوال اينجاست كه مسولان متروي تهران تا كنون براي فرهنگ سازي رعايت اين موضوعات چه كرده‌اند و چه كسي مسووليت اين امر را بر عهده مي‌گيرد. آيا خانواده‌ها در كودكي كوتاهي كرده‌اند يا اين مسولان و مقام‌هاي دولتي هستند كه با فراهم نكردن زير ساخت‌هاي مترو مكمل خوبي براي تثبيت تربيت‌ها نبوده‌اند.
