ويژه‌نامه‌اي به بهانه آغاز اردوهاي راهيان نور
مى‌خواهم دل ولايت را راضى كنم
همزمان با آغاز اردوهاي بازديد از مناطق عملياتي دفاع مقدس (راهيان نور)، ويژه‌نامه‌اي با عنوان «پلاك»، به مرور رهنمودهاي حضرت آيت‌الله خامنه‌اي درباره روايتگري سيره‌ي شهدا، خاطرات و روايت معظم‌له از پنج فرمانده سال‌هاي دفاع مقدس، بخشي از وصيت‌نامه‌ي اين شهدا و خاطره كوتاهي از زبان شهيد يا هم‌رزمان آنها مي‌پردازد.
به گزارش شهر، همزمان با آغاز اردوهاي بازديد از مناطق عملياتي دفاع مقدس (راهيان نور)، پايگاه اطلاع‌رساني دفتر حفظ و نشر آثار رهبر انقلاب در ويژه‌نامه‌اي با عنوان «پلاك»، به مرور رهنمودهاي حضرت آيت‌الله خامنه‌اي درباره روايتگري سيره‌ي شهدا، خاطرات و روايت معظم‌له از پنج فرمانده سال‌هاي دفاع مقدس، بخشي از وصيت‌نامه‌ي اين شهدا و خاطره كوتاهي از زبان شهيد يا هم‌رزمان آنها مي‌پردازد.
هرچه داريم از بركت امام است
آشنايي من با شهيد خرازي از سال 58 است؛ يعني درست بعد از پيروزي انقلاب و شروع كار كميته‌هاي دفاع شهري در رابطه با انتظامات شهر و دستگيري افراد ضد انقلاب بود و اين آشنايي همچنان دوام يافت و در اكثر عمليات رزمندگان اسلام با ايشان ارتباط نزديك داشتم.
در رابطه با خصوصيات شهيد خرازي به گوشه‌اي از روحيات سياسي و اجتماعي او اشاره مي‌كنم: بارها با ايشان درباره مسئولين شهر و استان اصفهان صحبت كردم چون او اهل اصفهان بود و اصولاً لشگر امام حسين(ع) از اصفهان است. او مي‌گفت كاري به خط و خط‌بازي‌ها نداشته باشيد، ببينيد امام چه مي‌گويد، مسير امام كدام است. اگر قبول داريد امام ولي فقيه هستند كه مسلماً هستند، پس ما بايد با او باشيم؛ هرچه گفت بپذيريم، هركه را انتخاب كرد قبول كنيم. اگر نماينده‌اي را براي منطقه‌اي برگزيد، مطيع نماينده او باشيم. اگر كسي مسئوليتي دارد از بركت خون شهدا دارد از وجود نازنين امام دارد. ما درباره سياست بايد به او اقتدا كنيم.
او به راستي داراي تقواي سياسي بود با وجودي كه فرمانده سپاه و لشگر بود و امكانات فراوان در دست او بود، اما درست مثل يك بسيجي ساده زندگي مي‌كرد. بارها مي‌گفت: من يك پاسدار هستم. بايد طوري زندگي كنم كه اگر فردا اين پست و مقام را از من گرفتند، وضع زندگي‌ام با ديروز كه صاحب مقام و عنوان بودم تفاوت نكند.
* خاطره‌اي از سردار حاج‌هاشمي، برگرفته از كتاب «سيماي سرداران شهيد اسلام»
شهيد خرازي به روايت رهبر انقلاب
آن روز كه جوانان ما چه در قالب بسيج، چه در قالب سپاه يا ديگر نيروهاى مسلح، وارد ميدان شدند و فداكارانه جنگيدند، براى اكثرشان اهميت مسأله معلوم بود؛ مى‌فهميدند از چه و مقابل چه كسى دفاع مى‌كنند. آنهايى كه كنار نشستند و تماشا كردند، اين‌جاى قضيه را كم داشتند و اهميت موضوع برايشان معلوم نبود. مسأله، فقط شكستن مرز و تصرف قسمتى از خاك نبود. اولا مسأله‌ى عزت و شرف و شخصيت و هويت آبروى يك ملت مطرح بود؛ ملتى كه حرف نويى به ميان آورده است و همه‌ى مستكبران جهان دست به دست هم داده‌اند تا آن حرف نو را در دهان او خفه كنند و نگذارند بيرون بيايد. ثانيا مسأله‌ى اسلام در ميان بود. اگر ما در جنگ تحميلى شكست خورده بوديم و دشمن ما به هدفهاى خود رسيده بود، اسلام در هيچ نقطه‌ى دنيا از خجالت نمى‌توانست سر بلند كند و طرفداران اسلام، ديگر آن جان و نفس و روحيه را نداشتند تا بتوانند با داعيه‌ى اسلام، مطالبه‌اى را در فضاى دنيا مطرح كنند. ايرانى كه پرچم اسلام را بر دوش گرفته بود و دنبال يك مسلمان والا، يك عالم دين و يك زاهد پارساى تارك دنيا - كه همه، اين خصوصيات را در امام بزرگوار ما قبول داشتند - راه افتاده بود؛ اگر در آن قضيه، شكست مى‌خورد - جوانان ما، جبهه‌ى ما و ايران ما شكست مى‌خوردند - امروز صدها هزار نفر در كشورهاى دوردست اسلامى در خيابانها راه نمى‌افتادند تا صريح و علنى و على‌رغم حكومتهاى خودشان، به نفع يك كشور مسلمان - مستضعفان افغانستان - فرياد بزنند.
اين جرأت، اين اعتماد به نفس اسلامى، اين‌كه ملت مسلمانى براى خود اين حق را داشته باشد كه در قضاياى ملتهاى مسلمان و قضاياى اسلام فرياد بزند، در زير سايه‌ى هيبت و عظمت و شكوه سربرافراشته‌ى ايران اسلامى پديد آمد. اين گردن برافراشته را جوانان ما به وجود آوردند؛ مى‌فهميدند چه كار مى‌كنند؛ لذا سختيها براى آنها هموار بود. شهيد خرازى به رفقايش گفته بود: «من اهميت نمى‌دهم درباره‌ى ما چه مى‌گويند؛ من مى‌خواهم دل ولايت را راضى كنم.» او مى‌دانست كه آن دل آگاه و بصير، فقط به ايران، به جماران، به تهران و به مجموعه‌ى يك ملت نمى‌انديشد؛ به دنياى اسلام مى‌انديشد و در وراى دنياى اسلام، به بشريت.