«ابرهاي پشت حنجره» در نخستين نشست اتاق تئاتر نقد شد

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي فرهنگسراي رسانه، اين نشست با حضور رضا گوران کارگردان نمايش، شهرام حقيقت دوست و ندا مقصودي بازيگران نمايش، رامتين شهبازي منتقد تئاتر و امين عظيمي مدير جلسه، برگزار شد.

در ابتداي اين نشست رامتين شهبازي گفت: نمايش «ابرهاي پشت حنجره» يکي از نمايش‌هاي خوب سال 89 بود. گوران با هوشمندي به سراغ داستان گويي در فضايي تئاتري رفته که در تئاتر ما به اين خصيصه توجه نمي‌شود.

وي افزود: نمايشنامه «ابرهاي پشت حنجره» متن خوبي است و از نشانه‌هاي گفتاري و ديالوگ نويسي به درستي استفاده کرده است. در خود نمايش نيز نشانه‌هاي ديداري و شنيداري در کنار نشانه‌هاي گفتاري هم نشيني به جايي داشته است.

شهبازي خاطر نشان کرد: رسانه براي ارتباط با مخاطب شکل مي‌گيرد و يک پيام را منتقل مي‌کند اگر پارازيتي در اين روند ايجاد شود، ارتباط قطع مي‌شود و به درستي به ثمر نمي‌رسد. خوشبختانه در نمايش «ابرهاي پشت حنجره» اين رسانه بودن دچار وقفه نشده و ارتباط شکل گرفته است.

رامتين شهبازي همچنين در بخش ديگري از نشست درباره ديالوگ‌هاي نمايشنامه گفت: زبان و ديالوگ نمايشنامه مي‌توانست تبديل به شعار شود ولي کار هوشيارانه از اين وضعيت عبور مي‌کند و از همه چيز استفاده بجايي مي‌کند.

شهرام حقيقت دوست بازيگر اين نمايش نيز در بخش ديگر نشست گفت: اولين تجربه کاري خود را با رضا گوران داشتم ولي خصيصه مورد علاقه من در گوران علاقه و انرژي فراوان او به تئاتر است، بسياري از تئاتري‌ها به دليل مشکلات فراوان تئاتر در کشور ديگر انگيزه کار ندارند و از روي عادت کار مي‌کنند. در حالي که رضا گوران با تمام انرژي و وقت خود به سراغ نمايش مي‌آيد.

وي افزود: همچنين احترام به فهم تماشاچي چيزي است که در کارگرداني مورد تأکيد کارگردان بود و بازيگران نيز به تبع اين احترام به فهم و هوشمندي مخاطب را در بازي خود اعمال مي‌کردند.

حقيقت‌دوست درباره شيوه برخورد با ديالوگ‌هاي شاعرانه نمايشنامه بيان کرد: من در ابتدا بلد نبودم که بدين شکل ديالوگ‌ها را ادا کنم چون شاعرانه بود. رفته رفته اين ديالوگ‌ها را هضم کردم و حتي باز هم گاهي حس مي‌کنم ديالوگ‌ها شعارگونه ادا شده اما تمام تلاش خود را کردم اين شعارگونه‌گي در بازي ايجاد نشود و ديالوگ‌هاي شاعرانه واقعي ارائه شود.

وي ادامه داد: اين نوع ديالوگ گفتن تجربه جديدي بود که در «ابرهاي پشت حنجره» با آن رو به رو بودم. هر چند در کارهاي حسين کياني به نوعي با شاعرانگي ديالوگ‌ها ارتباط داشتم اما آن ديالوگ‌ها به شيوه ديگري بود.

ندا مقصودي ديگر بازيگر اين نمايش نيز گفت: با رضا گوران خيلي وقت پيش کار کرده بودم و با کارهايش در اين چند ساله ديدم که به پختگي رسيده بود. در اين نمايش باز همکاري ما شکل گرفت که از اين اتفاق خوشحالم.

وي افزود: يکي از خصوصيات کارگرداني رضا گوران سخت گيري و وسواس اوست که موجب بهتر شدن تمام جوانب کار مي‌شود.

مقصودي درباره ويژگي‌ ديالوگ‌نويسي رضا گوران گفت: فضاي گفتارهايي که گوران مي‌نويسد چيزي بين شعر و ديالوگ است که نه مي‌توان آن را شعر مطلق دانست و نه ديالوگ مطلق. ديالوگ‌هاي شعرگونه نمايشنامه «ابرهاي پشت حنجره» بسيار فضاساز هستند.

در ادامه رضا گوران کارگردان و نويسنده «ابرهاي پشت حنجره» نيز طي سخناني گفت: گروه نمايش «ابرهاي پشت حنجره» بهترين گروهي است که با آن تئاتر کار کرده‌ام چون کار با اين بازيگران يک طرفه نيست و دائماً از طرف آن ايده مي‌گرفتم که خوب اين کار را به سامان خوبي مي‌رساند.

وي افزود: من نمايشنامه را براي اجرا مي‌نويسم و در طي تمرينات اين نمايشنامه همراه گروه به شکل نهايي خود رسيد و تکميل شد. به نظر من نمايشنامه بايد در کل اجرايي شود و شخص بنده اعتقادي براي نوشتن نمايشنامه‌اي تنها براي کتاب شدن ندارم.

نويسنده «ابرهاي پشت حنجره» همچنين بيان کرد: من براساس شخصيت‌ها و ويژگي‌هايي که بازيگر ارائه مي‌دهد، مي‌نويسم. ما هر طور که بنويسيم در نهايت بازيگر است که ارائه مي‌دهد پس رابطه متن و بازيگر بايد خيلي عميق باشد. به همين دليل حتي تا دو روز مانده به اجرا ديالوگ عوض مي‌کردم چون از خط زدن متن‌هايم نمي‌ترسم.

گوران ادامه داد: قلم بنده در کل شاعرانگي دارد و حتي داستان‌هاي کوتاهم را نيز همين گونه مي‌نويسم. من از شعر بسيار لذت مي‌برم و به صورت صادقانه شعر، رمان، داستان کوتاه و در نهايت نمايشنامه ترتيب گونه‌هاي ادبي هستند که آن‌ها را دوست دارم يعني شعر اولين و نمايشنامه آخرين علقه من است.

وي خاطر نشان کرد: البته در ديالوگ‌نويسي هميشه اين امر مدنظر من است که نمي‌گذارم ديالوگ به جايي برسد که فقط شعر بودن آن مورد توجه قرار بگيرد چون اين نوع ديالوگ مناسب اجرا نيست و فقط مي‌توان آن را خواند.

گوران در پايان خطاب به اهالي تئاتر گفت: تئاتر خانواده کوچکي است که همه بايد با هم باشند و گرنه به جايي نمي‌رسيم. اميدوارم در سال 90 تئاتري‌ها بيشتر با هم باشند و همه بپذيريم که شايد کار بهتر و بدتر از ما وجود داشته باشد و همه بايد با هم باشيم.