آيا ريودوژانيرو از برگزاري بازيهاي المپيك خوشحال است؟
اينکه سياستمداران، با وجود آگاهي از آنچه در انتظار آنهاست، باز هم در تصميم خود ترديد نمي کنند نشاندهنده وجود عواملي است که احتمالا گنجاندن تاثير آن در فرمول هاي اقتصادي ساده نيست.
به گزارش «شهر» به نقل از ياهو نيوز،در طول برگزاري 29 دوره بازيهاي المپيك اين مسابقات هيچگاه در آمريکاي جنوبي برگزار نشده است و به نظر مي رسد روند صعودي اقتصاد برزيل سهم عمده اي در پذيرفته شدن اولين درخواست شهر ريو د ژانيرو براي ميزباني المپيک داشته است.
اما آيا مسئله واقعا جاي خوشحالي دارد؟
آماده شدن براي برگزاري المپيک باعث تحريک بخش هاي مختلف اقتصادي از جمله راه و ساختمان و امور مالي و اعتباري خواهد شد و ايجاد اشتغال خواهد کرد.
مسئولان برگزاري اينگونه رويدادهاي ورزشي نيز همواره تاکيد کرده اند که المپيک علاوه بر سود ناشي از توريسم و بليط فروشي، باعث تقويت زيرساخت هاي شهر برگزار کننده خواهد شد و ظرفيت اين شهر را براي ميزباني فعاليت هاي مختلف اقتصادي که بالقوه محدوده اي فراتر از مرزهاي کشور ميزبان را دربرمي‌گيرند افزايش خواهد داد.
ضمن اينکه تجربه المپيک بارسلونا در سال 1992 نشان داد که المپيک تا چه اندازه مي تواند با موفقيت وجهه يک شهر را به عنوان جاذبه توريستي تغيير دهد.
مسئولان برگزاري اين مسابقات، براي جذب منابع مالي لازم همواره بر عنصر "سود ناشي از برگزاري" تکيه مي کنند اما کارشناسان اقتصاد ورزش هشدار مي دهند که اولا، اين روند پايدار و ادامه دار نيست و معمولا پس از برگزاري المپيک روندي نزولي رخ خواهد داد، و ثانيا، در تصميم گيري براي برگزاري چنين رويدادي بايد "سود خالص اقتصادي" را در نظر گرفت و رقم هزينه هاي پيشين و آتي را از سود کم کرد.
مسئولان شهر ريو د ژانيرو مطمئنا آگاهند که برگزاري المپيک پکن بنا به آمار رسمي دولت چين 15 ميليارد دلار هزينه داشت و بسياري آن را پرخرج ترين المپيک تاريخ خواندند.اين هزينه ها لزوما در آينده مولد نخواهند بود.
مارکوس کرشيت، استاد دانشکده مديريت ورزش در دانشگاه بوخوم آلمان از جمله با اشاره به عاقبت ورزشگاه هاي ساخته شده براي جام جهاني کره و ژاپن در سال 2002 به عنوان نمونه اي ناموفق، يادآور مي شود که عموما پس از مسابقات، هزينه نگهداري تاسيسات ورزشي احداث شده براي برگزاري آنها از درآمد حاصل از فعاليت آن بيشتر، يا در بهترين حالت با آن برابر است.
به عنوان نمونه اي ديگر مي توان به ورزشگاه هشتاد هزار نفري "آشيانه پرنده"، محل برگزاري مراسم افتتاحيه و اختتاميه و مسابقات دو و ميداني المپيک پکن اشاره کرد که با هزينه اي معادل 423 ميليون دلار ساخته شد اما طرح هاي پيشين براي تبديل آن به محلي براي برگزاري مراسم يا مسابقات مهم و واگذاري آن به تيم فوتبال گوان پکن شکست خورد و هزينه سالانه 9 ميليون دلاري نگهداري آن، باعث شده طرح هايي براي تبديل اين ورزشگاه مجلل و مجهز به يک مرکز خريد در معرض توجه قرار گيرد.
ترديدي نيست که حاصل پژوهش اقتصاددانان بدبين به فوايد برگزاري المپيک يا رويدادهايي از اين دست، تنها در محدوده اتاق هاي کوچک آنها در دانشگاه هاي مختلف جهان، يا موسسات تحقيقاتي باقي نمي ماند و در بسياري از موارد به روي ميز تصميم گيرندگان درباره برگزاري يک المپيک نيز راه مي يابد.
اينکه سياستمداران، با وجود آگاهي از آنچه در انتظار آنهاست، باز هم در تصميم خود ترديد نمي کنند نشان دهنده وجود عواملي است که احتمالا گنجاندن تاثير آن در فرمول هاي اقتصادي ساده نيست.
شايد بهتر باشد به ماجرا اينگونه نگاه كنيم:با در نظر گرفتن خوشحالي مردم ريو دو ژانيرو از کسب حق ميزباني المپيک در سال 2016، برزيل گامي جهت فراهم کردن شرايط روحي لازم براي حفظ روند رو به رشد خود برداشته است.
