محمد باقر قاليباف:
«سلام ما را هم به امام‌رضا(ع) برسان»؛ اين جمله را بارها زائران حرم امام‌رضا(ع) از زبان دوستان و آشنايان خود به هنگام وداع شنيده‌اند.
سال‌ها پيش از اين هم، در آن سال‌هاي خون و جهاد هر زماني كه رزمنده‌اي مشهدي به مرخصي مي‌رفت اين جمله تنها درخواست همرزمانش از او بود.
در آن روزها، حرم امام‌رضا(ع) مبدأ و مقصد همه رزمندگان مشهدي بود؛ چه آن روزهايي كه براي خداحافظي از امام‌مان به زيارتش مي‌رفتيم و چه پس از بازگشت از جبهه؛ چه آنهايي كه با پاي خود به پابوس آقا مي‌آمدند و چه آنهايي كه بر دوش مردم و ملائك براي طواف آخر به آستانش مي‌شتافتند.
هنوز هم فرشتگان حريم رضوي به ياد آن كبوتران خونين‌بال آقا، فاصله حرم حضرتش تا بهشت رضا را عاشقانه بال مي‌زنند. امام‌رضا(ع) خود شهيدي در ديار غريب بود و به همين سبب نيز با شهيدان در غربت، آشنايي قريبي داشت؛ امامي كه بر كاروان همشهريان شهيدش روزبه‌روز افزوده مي‌شود.
اگر روزي كاوه‌ها و چراغچي‌ها و برونسي‌ها در اين كاروان بودند، امروز شوشتري‌ها و محمدزاده‌ها نيز تاب فراغ نياوردند و به ديگر ياران شهيدشان پيوستند و آخرين زيارت را با غسل شهادت به‌جا آوردند.
براي آنهايي كه مثل ما در سال‌هاي طولاني از عمر خويش افتخار همسايگي امام‌رضا(ع) را داشته‌اند، امام‌رضا(ع) بزرگ‌ترين مونس و همدم تنهايي‌ها و حرم مطهرش پناهگاه همه دلتنگي‌ها بوده‌است. براي ما مشهدي‌ها حرم امام‌رضا(ع) خانه اولمان است و وجود مباركش بزرگ‌ترين دلخوشي و افتخار زندگي‌مان.
اما مشهد يعني جايگاه حضور، پس همه ايران مشهد است و مشهد، همه ايران. امام‌رضا(ع) و عشق و محبت او وجه مشترك ميان تمام ما ايراني‌هاست؛ از هر شهر و قوم و از هر مذهب و آييني كه باشيم. او تنها امام مسلمانان و شيعيان ايران نيست بلكه بارگاه منورش پناهگاه و دارالشفاي همه دل‌ها و بدن‌هاي دردمند است. آنجا «دارالشفاي» دلدادگاني است كه بيمار عشق و دلداده حضرت حقند.
او امام همه ايرانيان و امام همه آزادگان و دردمندان و غريبان است. در‌هاي آستان پر مهر او بر همگان گشوده است و مگر مي‌توان براي لطف و مهر ائمه(ع) حد و مرزي تعيين كرد؟ به آن امام غريب تأسي كنيم كه در حريم امنش هيچ‌كس را غريبه نمي‌داند و هيچ‌كس نيز خويش را در آنجا غريب نمي‌يابد.
ايران سراسر حرم اوست و دل‌هاي ايرانيان كبوتران سبكبال اين حرمند. ايران سراسر حرم اوست و همه، زائران اوييم و همه، خادمان اين حرم. همه ملت ايران زائران اويند و گوشه‌گوشه اين خاك پاك، متبرك به عطر حضورش. پس هر جا كه باشيم و به هر مسئوليتي كه مشغول، خادم حرم اوييم و خدمتگزار زائرانش.
در اين ايام مبارك سر بر آستان پرمهرش مي‌نهيم و متواضعانه از او مسئلت مي‌كنيم كه به ما توفيق دهد تا برازنده جامه‌اي باشيم كه براي خدمت به زائران بارگاهش بر تن كرده‌ايم.
از او مي‌خواهيم تا تمامي اين سرزمين مقدس را همچون بارگاه منورش به جلوه‌اي از وحدت و همدلي بدل كند.
بر ضريح متبركش دخيل مي‌بنديم تا هدايت و محبتش را از اين همشهري قديمي دريغ نكند؛ تا نگذارد نامرادي‌هاي روزگار در عزم و اراده‌مان براي خدمت به مردم خللي وارد سازد.
در زمانه‌اي كه راه، غبار‌آلود مي‌شود و مقصد ناپيدا، چه مأمن و مأوايي بهتر از دامان پرمحبت آن مصباح هدايت؟ آنكه چاره بيچارگان است و درمان دل بي‌قرار همه درماندگان.
