با اشاره به عوامل زمينه‌ساز درگيري فرزندان در خانه؛
والدين شرايطي ايجاد کنند که هر کودک احساس بي‌نظيربودن كند
يك فوق‌تخصص روانپزشکي کودک و نوجوان، توجه نکردن به نيازهاي اساسي فرزندان، تلاش براي جلب توجه، توانايي متفاوت کودکان در همکاري و بازي کردن با هم و مقايسه کردن کودکان با يکديگر را از مهمترين دلائل درگيري آنها در يك خانواده برشمرد.
دكتر فريبا عربگل در گفت‌و‌گو با خبرنگار "شهر" درباره علت دعواي خواهر و برادرها در خانواده به اين نكته اشاره كرد كه فرزندان به دلايلي با هم بحث و همديگر را اذيت مي‌کنند؛ گاهي آنها خسته، عصبي و گرسنه هستند، اما گاهي هم بدنبال جلب توجه هستند، گاه نيز مي‌خواهند قدرت خود را اثبات کنند اما اگر اين علل مشخص شود، مي‌توان مانع بروز و يا كاهش تنش‌ها شد تا روابط دوستانه‌تري بين آنها حاکم شود.
وي درباره توجه نکردن به نيازهاي اساسي فرزندان اظهار كرد: در اين صورت ممكن است بحث ميان فرزندان در خانه اوج گيرد و شايد اگر والدين کار خود را رها کرده و به اين بينديشند که چه چيزي در حال حاضر حرف اول را مي‌زند، مي‌توان مشکل را تا حدي حل كرد.
اين فوق‌تخصص روانپزشكي كودك و نوجوان عنوان كرد: وقتي بچه‌ها خسته، گرسنه و عصبي هستند، احساس لذت، شادي و همکاري با يکديگر را ندارند، اگر به آنها کمک کنيد چند دقيقه استراحت کنند، اگر خسته و خواب‌آلود هستند به آنها کمک کنيد تا کمي بخوابند، يک خوراکي يا نوشيدني خنک به آنها بدهيد و يا يک کار جالب را براي آنها تدارک ببينيد ممکن است بطور شگفت انگيزي جوّ صلح و آرامش در خانه حکمفرما شود.
وي گفت: بعضي اوقات براي اين که بچه‌ها توجه والدين را جلب کنند، وارد يک عادت بد و چرخه معيوب مي‌شوند، چراكه تا زماني که ساکت، آرام و منطقي هستند و با هم همکاري و بازي مي‌کنند، پدر و مادر سرگرم کارهاي خود هستند و هيچ توجهي به آنها ندارند، اما بلافاصله که جنگ و دعوا را با هم شروع مي‌کنند، سر صحنه حاضر شده و با آنها حرف مي‌زنند كه در اين صورت بايد با يک برنامه‌ريزي صحيح و تجديد نظر در برنامه‌هاي گذشته تصميم گرفت.
عربگل توصيه كرد: بهتر است نسبت به دعواها و جر و بحث‌هاي کوچک بي‌توجه و خونسرد و آرام بود و از نگاه کردن به بچه‌ها خودداري كرد و حتي بعضي مواقع لازم است کارهاي بچه‌ها را ناديده گرفت؛ مشروط به اين که هيچ‌يك از آنها در معرض آسيب و خطر نباشند.
به گفته وي، مطالعات نشان داده که توجه يک به يک با زمان 15 تا 20 دقيقه براي هر بچه در طول روز بطور قابل توجهي از رفتارهاي پرخاشگرانه و نق زدن او مي‌کاهد، بنا براين زماني اختصاصي را براي هر كودك بايد در نظر گرفت.
اين روانپزشك با تأكيد بر خودداري والدين از مقايسه کردن کودکان با يکديگر اظهار كرد: گاه والدين متوجه نيستند و ممکن است به دلايل مختلف بچه‌ها را با يکديگر مقايسه کنيد اما بايد دانست كه هر کدام از فرزندان علايق و شخصيت واحد و خاصي دارند كه علايق و صفات آنها بايد تشويق و تحسين شود و سعي نکنيد آنها را به رقابت کردن با هم بيندازيد.
وي با اشاره به توانايي متفاوت کودکان در همکاري و بازي کردن با هم، اين موضوع را نيز يكي ديگر از عوامل زمينه‌ساز درگيري بين فرزندان عنوان كرد و افزود: بنظر مي‌رسد بعضي بچه‌ها، توانايي خاصي براي جذب خواهر يا برادرشان به بازي دارند ولي عده‌اي از بچه‌ها در اين زمينه مشكل دارند و زود به اين نتيجه مي‌رسند که بايد با بحث و دعوا برادر يا خواهرشان را درگير بازي کنند و هدف اصلي آنها اين است که با خواهر يا برادرشان بازي کنند اما نمي‌دانند چگونه بايد شروع کنند و اين کار را انجام دهند.
عربگل به والدين توصيه كرد: در چنين مواردي، فعاليت‌هايي را براي سنين مختلف در نظر بگيرند كه جالب باشد و بچه‌هاي با گروه سني متفاوت بتوانند و علاقمند باشند که آنها را انجام دهند.
به گفته اين فوق‌تخصص روانپزشكي كودك و نوجوان، بچه‌هاي بزرگتر خيلي زود از بازي با بچه‌هاي کوچکتر خسته مي‌شوند، چرا که بچه‌هاي کوچکتر مي‌خواهند بازي کنند اما مهارت‌هاي محدودي دارند.به بچه‌هاي بزرگتر ياد دهيد که چگونه براي وادار کردن بچه‌هاي کوچکتر به بازي به آنها تکاليف ساده بدهند.
عربگل با تأكيد بر اختصاص وقت براي هر کدام از فرزندان از سوي والدين، گفت: شرايطي را ايجاد کنيد که هر کودکي احساس کند بي‌نظير و خاص است و لازم نيست و يا حتي ممکن نيست که با بچه‌ها بطور مساوي رفتار کنيد.