بزرگ‌ترين ابداع بشر بعد از چاپ کتاب، هنگام اولين آزمايش با اختلالي در کامپيوتر فرستنده مواجه شد. با اين همه سنگ بناي ارتباط جهاني کامپيوترها با اينترنت از همين لحظه گذاشته شد و دنيا را تغيير داد.
به گزارش «شهر» به نقل از دي دبليو،دوران اينترنت از روز 29 اکتبر 1969 شروع شد. روزي که در دانشگاه کاليفرنيا برنامه نويسي با نام چارلز کلاين تحت نظارت پروفسور لئونارد کلاينراک حرف "L" را روي صفحه کليد کامپيوتري بسيار بزرگ فشار داد. او همزمان با فرانک هارت حرف مي‌زد که پانصد کيلومتر دورتر در مرکز تحقيقات دانشگاه استنفورد پشت يک کامپيوتر بزرگ نشسته بود و بي‌صبرانه به مانيتور خود نگاه مي‌کرد.
بنا بر اين بود که کلاين کلمه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ي "LOG " را تايپ کند و هارت در جواب "IN" را بنويسد اما در کار کامپيوتر کلاين بعد از نوشتن حرف دوم اختلالي بوجود آمد و به اين ترتيب اولين پيام کامپيوتري فرستاده دو حرف "LO" شد.
پروفسور کلاينراک آن روز را خوب به ياد دارد و مي‌گويد که آن پيام‌هاي کوتاه در مقايسه با حجم پيام‌ها و اطلاعاتي که امروزه با اينترنت جابجا مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شوند، بسيار ناچيز بودند. در آن روز هيچ خبرنگار و عکاسي و هيچ محقق ديگري در هنگام ارسال اولين پيام‌هاي اينترنتي حضور نداشت و اين برقراري موفق ارتباط اينترنتي فقط در دفاتر ثبت شد زيرا کسي فکر نمي‌کرد که با اين کار بعدها چه پيشرفت بزرگي به دست خواهد آمد.
آن زمان اينترنت هنوز "آرپانت" نام داشت و براي اين به وجود آمده بود که دانشگاها و مراکز تحقيقاتي را در آمريکا به هم ارتباط دهد. هدف هم اين بود که هيچ کامپيوتري نقش کامپيوتر مرکزي را بازي نکند. يعني‌اگر در نقطه‌اي خط ارتباطي‌از کار بيفتد، ارتباط از طريق كامپيوتر ديگري ادامه پيدا کند و با اين کار همه به راحتي به اطلاعات دسترسي پيدا کنند.
البته شعار "همگان بايد به اطلاعات دسترسي داشته باشند" در عمل حتي امروز هم کار ساده‌اي نيست زيرا وجود زبان‌هاي مختلف در دنيا خود مشکلي بزرگ در برقراري ارتباطات جهاني با اينترنت است. استفاده از تکنيک و فن‌آوري براي وصل شدن به اينترنت هم همچنان بستگي به ميزان سرمايه‌گذاري هر کشور در تهيه‌ي جديدترين امکانات را دارد و اين در شرايطي است كه هنوز هم در بسياري از بخش‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌هاي دنيا مانند روستا‌هاي آفريقايي سيستم برق وجود ندارد.
با اين همه در کشورهاي پيشرفته نيز همه مردم از امکانات فراوان اينترنت استفاده نمي‌کنند. به عقيده‌ي ميشائل يکل،جامعه شناس با تخصص رسانه‌ها: «اينترنت يک رسانه جهاني‌است اما با اين وجود استفاده کنندگان محلي دارد، در واقع بيشتر استفاده‌ي شما از اينترنت براي اطلاع گرفتن از محيط اطرافتان است و فراتر از آن نمي‌رود.»
در طي اين 40 سال ما چنان به اينترنت عادت کرده‌ايم که بدون آن زندگي دشواري را خواهيم داشت. امروزه ايميل‌ها، وب‌لاگ‌ها و چت‌رومها امکان برقراري ارتباط را شبانه‌روزي در دسترس همگان قرار مي‌دهند اما به نظر آقاي يکل: «اينترنت روش برقراري ارتباطات ما را تغيير داده ولي هنوز دنياي ما را کاملا زير و رو نکرده. انسان هنوز هم به برقراري ارتباط رو در رو با انسان‌هاي ديگر ادامه خواهد داد و بايد مراقب بود که اين برقراري ارتباط، مانند ارتباط اينترنتي تند و بيش از حد سريع نشود.»
