«جيره‌بندي پر خروس براي سوگواري» نقد شد

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي فرهنگسراي رسانه، در اين نشست علي نرگس­نژاد(کارگردان)، صابر ابر، هانيه توسلي، پانته‌آ پناهي‌ها(بازيگران)، امين عظيمي و اشكان غفارعدلي(منتقدين ) حضور داشتند.

علي نرگس نژاد، کارگردان و نويسنده اين نمايش ضمن بيان چگونگي شکلگيري روند اين نمايش گفت: من سعي کردم سيستم اکتشافي از اول تا آخر متن وجود داشته باشد. براي اين متن به ذهن هاي توانا نياز داشتم، چون فضاي اين نمايش کلاسيک و نرمال نبود.

وي افزود: مقداري جنون نيز چاشني اين کار شده و در واقع اين نمايش روي کاغذ وحشت برانگيز بود. همچنين جنسيت شناسي ارتباطات انساني، جهان ذهني من است که خالق اين اثر هستم. همه تلاشم ساختن مشارکتي اثر بود؛ چون مشارکت چند ذهن را مي‌خواستم.

نرگس نژاد درباره متن و فضاي پيچيده آن اضافه کرد: ما سه آدم داريم و مي‌خواهيم به مکاشفه بپردازيم اما من هيچ گاه نخواستم کاري کنم تا يک بيانيه و يا نظريه باشد. بلکه ما يک مسئله داريم که نظريه‌ها به درکمان کمک مي‌کنند.

وي تصريح کرد: در تمرين، بازيگران به دنبال واکنش‌ها بودم. چون ما براي ايجاد فضا، بايد در معرض اثر قرار بگيريم. متن اين نمايش ميزانسن از پيش تعيين شده نيست و ريشه در واکنش بازيگران دارد.

اين کارگردان با اشاره به مضمون و نقش مبهم هانيه در فضاي اين نمايش، تاکيد کرد: قصد ما ايجاد اين ابهام در ذهن مخاطب بود. چون مرز بين خواب و واقعيت، لغزنده بودن اين شخصيت را تداعي مي‌کرد. ما به دنبال عدم واقعيت بوديم. اين نمايش از هر لحاظ باز است و مخاطب مي تواند برداشت خودش را داشته باشد.

نرگس نژاد اعلام کرد: ما از تبيين هستي امتناع کرديم و مخاطب را در يک موقعيت قرار داديم تا فعال باشد. در حقيقت با فرار از واقعيت به مخاطب تشخص مي‌دهيم. اين همه کاري است که در اين نمايش انجام شده است.

صابر ابر بازيگر نقش فرهاد، ضمن تشکر از برگزاري اين نشست، گفت: بعد از خواندن متن، متوجه شدم با يک کار غير معمول مواجهم و به نظر من نياز به يک ذهن پذيراي جنون داشت. چون دراين نمايش؛ آدم‌هاي معمولي در يک فضاي غير معمول، بايد معمولي جلوه کنند.

وي ادامه داد: قرار نيست به سوال‌هاي مخاطب پاسخي داده شود. هرگونه پاسخي که داده شود همان درست است و هرکسي مي‌تواند براي خودش جوابي پيدا کند و آرام گيرد.

هانيه توسلي بازيگر نقش هانيه اضافه کرد: نقش هانيه به مشخص نبودن مرز بين واقعيت و رويا اشاره دارد و اين چيزي است که در زندگي خود ما هم وجود دارد و با آن درگيريم.

پانته‌آ پناهي‌ها نيز با اشاره به سخت بودن اين نقش و نمايشنامه گفت: ماجراي اين نمايش انکار پيچيده‌اي است و به قطعيت نرسيدن اين انکار نکته‌اي است که با آن درگيريم.