هيچ‌كس در امان نيست
روز ميلاد امام عصر (عج)، ميان تمام پيامك‌هايي كه به نشانه تبريك و تهنيت آن عيد بزرگ دست به دست مي‌شد، ناگهان خبري آمد كه كام اهالي ورزش را تلخ كرده و آنها را دراين فكر فرو برد كه چه زماني قرار است داستان تلخ «خشونت» در ورزش ايران خاتمه يابد.
عليرضا دبير*
روز ميلاد امام عصر (عج)، ميان تمام پيامك‌هايي كه به نشانه تبريك و تهنيت آن عيد بزرگ دست به دست مي‌شد، ناگهان خبري آمد كه كام اهالي ورزش را تلخ كرده و آنها را دراين فكر فرو برد كه چه زماني قرار است داستان تلخ «خشونت» در ورزش ايران خاتمه يابد.روح‌الله داداشي، قوي‌ترين مرد ايران با ضربات پي در پي چاقو كشته شده بود و هيچ‌كس هم باور نمي‌كرد كه فاصله ميان حيات و ممات كسي كه به زور بازو و قوت جان شهره بود، چنين كوتاه و سخت باشد. خبري از جنس بسياري از اخبار ديگر كه طي ماه‌هاي گذشته شنيده‌ايم و هر بار بابت آنها غصه خورده‌ايم، بغض كرده‌ايم و بالاتر از تمام اينها در اين انديشه فرو رفته‌ايم كه پس تكليف آرامش و امنيتي كه حق هر شهروند است، چه مي‌شود. وقتي كسي با چنين سوابقي هدف تيغ كينه و خشم قرار مي‌گيرد، تكليف آن آدم ساده و نحيفي كه مي‌خواهد ميان همين خيابان‌ها، جاده‌ها خانواده‌اش را به شادي و نشاط مهمان كند، چيست؟
واقعيت اين است كه تلخ‌تر از چنين رويدادهايي، اين احساس كه ما آدم‌ها ياد نگرفته‌ايم براي آرامش و امنيت يكديگر احترام قائل شويم، جان‌مان را و جان همنوع‌مان را عزيز بشماريم و آن هنگام كه نقاب خشم مي‌خواهد بر صورت‌مان بنشيند «كظم غيظ» كنيم؛ اهميت دارد. اين روزها بسيار بيش از آنچه در تصور بيايد، عصباني هستيم، حرمت مي‌شكنيم، يكديگر را نمي‌بينيم و نمي‌دانيم كه هيچ‌كس در قبال اين عصبانيت‌ها و نديدن‌ها مانند خود ما مسئول نيست.
نمي‌خواهيم بپذيريم كه اگر به تعداد تمام مردم، پليس و مامور و نگهبان هم بگذاريم، باز خشم و جنون آني خودمان مي‌تواند فاجعه بيافريند و جان‌هاي شيرين را بستاند. روح‌الله داداشي با تمام توانمندي‌ها و توانايي‌هايش قرباني اين خطاي رايج شد تا بينديشيم و متوجه شويم كه با فراگير شدن چنين خطاي بزرگي، هيچ كس با هيچ سطحي از توانايي و زورمندي در امان نيست. تا شايد به اين فكر كنيم كه چنين زيستن و چنين رفتار كردن شايسته هيچ جامعه بشري متمدني نيست. تا شايد فراموش نكنيم كه اين اتفاق مي‌تواند لحظه‌اي ديگر كنار گوش خودمان و براي عزيزترين‌هايمان روي داده و زجر و درد ناشي از آن تا پايان عمر عذاب‌مان دهد.
«خشونت» اين روزها نزديك‌ترين فاصله ممكن را با رفتار ما پيدا كرده و اين اتفاق آنقدر نگران‌كننده و پراهميت هست كه لازم باشد خواص و اهل انديشه در كنار هم نشسته و براي آن چاره‌انديشي كنند كه لازم باشد نهادهاي مسئول، احساس مسئوليت را يك بار ديگر به خاطر آورده و فراموش نكنند كه در قبال گناهي كه از ناحيه گسترش خشونت ميان مردم، حاصل مي‌شود آنها هم بايد زماني پاسخگو باشند. روح‌الله داداشي فارغ از اينكه زماني پرونده درگذشتش بسته شود يا نه، لااقل با مرگ ناگهاني‌اش اين احساس را پديد آورد كه هر چه زودتر بايد كاري كرد پس خداوند روحش را قرين آمرزش و رحمت نمايد.
*عضو شوراي شهر تهران