تماشاچي يک قطب اصلي در تئاتر است

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي فرهنگسراي رسانه، نمايش «آقاي اشميت کيه؟» به تازگي در تماشاخانه ايرانشهر به روي صحنه رفته است با حضور دکتر مجيد سرسنگي (مديرعامل خانه هنرمندان)، داوود رشيدي(کارگردان و بازيگر)، سيامک صفري(بازيگر)، احمد ساعتچيان(بازيگر)، امين عظيمي و علي شمس(منتقد)و جمعي از اصحاب رسانه برگزار شد.

مجيد سرسنگي، مدير عامل خانه هنرمندان ايران در ابتداي اين برنامه ضمن تشکر و قدرداني از فرهنگسراي رسانه براي برگزاري اين سلسله نشست ها افزود: اجراي نمايش "آقاي اشميت کيه؟" جزء ماندگارترين تئاتر هاي ما محسوب مي شود و باعث افتخار ماست که اين نمايش در تماشاخانه ايرانشهر به روي صحنه رفته است.

وي ادامه داد: نقد عرصه اي است که مورد غفلت قرار گرفته و اگر به آن توجه نشود اساس کارهاي هنري با مشکل مواجه مي شود. جامعه اي که با هنر عجين نباشد سرشار از ناهنجاري ها خواهد شد. به همين علت ما نيز آمادگي خود را براي کمک به فرهنگسراي رسانه اعلام مي کنيم.

مديرعامل خانه هنرمندان ايران با اشاره به اينکه اگر ما نقادان خوبي نداشته باشيم راه مطمئني را طي نکرده ايم، اضافه کرد: اينکه از يونان باستان هنر خاصي به جا مانده، به علت آن است که نقادان بزرگي در کنارشان حضور داشتند. اميدوارم جريان نقادي در ايران هم ادامه پيدا کند.

داود رشيدي کارگردان نمايش "آقاي اشميت کيه؟" درباره اين نمايش توضيح داد: صحنه، تماشاچي و رسانه سه قطب مکمل يکديگر هستند و بدون اين سه، هيچ نمايشي نمي تواند به اجرا درآيد.

وي افزود: آقاي اشميت هويتي است که به يک زن و شوهر تحميل مي شود تا جايي که آن ها براي اينکه بتوانند به زندگي خود ادامه دهند، اين هويت را مي پذيرند. اين زن و شوهر در ادامه نمايش با اتفاقاتي مواجه مي شوند که غير معقول هستند.

رشيدي اضافه کرد: اين نکته که بين آنچه ما هستيم و آنچه واقعيت ماست تفاوت وجود دارد، من را به اين نمايشنامه جلب کرد. بازيگران هم خيلي خوب توانستند به نقش برسند و اجراي مناسب را ارائه کنند. وي با اشاره به کارگرداني اين نمايش بيان کرد: نمايش "آقاي اشميت کيه؟" کاري جديد است و ما تصميم گرفتيم اول تماشاچي را درگير کنيم. براي شکستن سد تماشاگر ابتدا با کمدي آغاز کرديم تا تماشاگر را وارد فضا کنيم. چون تماشاچي يک قطب اصلي در تئاتر است.

سيامک صفري بازيگر نقش آقاي اشميت گفت: متن اين نمايش براي من خيلي جذاب بود. چون موقعيت آن به گونه اي بود که اگر بازيگر بتواند از پس آن برآيد، يک موقعيت استثنايي برايش به وجود آمده است. وي افزود: من هيچ ذهنيت اجرايي از متن نداشتم و فينال آن الان روي صحنه است. اما اين نقش يک شانس براي بازيگر محسوب مي شود. چراکه يک متن تازه را بازي مي کند.

صفري با اشاره به اينکه هيچ وقت با خواندن نمايشنامه آن را قضاوت نمي کند، تصريح کرد: قبل از بازي و با برخورد با متن آن را تحليل نمي کنم. تحليل در کليت صحنه به عهده کارگردان است. من سعي مي کنم موقعيت هاي نقش را درک کرده و بازي کنم.

وي ادامه داد: سعي مي کنم از اين قضاوت دور باشم و کاري که من مي کنم ساده نيست. اينکه بازيگري بتواند موقعيت هاي نقش خود را تشخيص دهد و آن را بازي کند، کار سختي است. همچنين اين متفاوت از فضاي روشنفکري است.

صفري تاکيد کرد: به نظر من آنچه که باعث مي شود يک بازيگر درست قدم بردارد اين است که بتواند موقعيت هاي نقش خود را تشخيص داده و بازي کند. نوع قضاوت من هم از جايگاه يک بازيگر است. بازيگر نبايد وارد حوزه تحليل شود.

احمد ساعتچيان يکي ديگر از بازيگران نمايش "آقاي اشميت کيه؟" در ادامه اين نشست گفت: من هميشه در وهله اول خود را در اختيار کارگردان مي گذارم و از او پيروي مي کنم. چون اين باعث مي شود يک هارموني در کار ايجاد شده و فکر و بازي يکسان شود.

وي افزود: متن پيچيدگي هايي دارد اما هرکسي به اندازه نقشي که دارد ساده و روان در کنار يکديگر قرار مي گيرند. آقاي رشيدي شهامت آن را دارد تا دست روي متن هايي بگذارد که سابقه اجرايي ندارند و تازه هستند.

ساعتچيان با اشاره به فضاي نقادي اضافه کرد: اگر نگاه ها در نقادي تغيير کند اثرگذارتر خواهد بود.اگر تماشاگر از کار لذت نبرد آن کار حتما خوب نبوده است. تماشاگر اگر لحظه اول مي خندد و يا گريه مي کند آن هم لذت بردن است. چون خودش را در آن نمايش احساس کرده است. دنياي نمايش گسترده تر از آن است که در چارچوب بايد و نبايد آن را جاي دهيم.

علي شمس منتقد اين نشست اظهار داشت: اجراي نمايش پيوسته است و زمان را به مخاطب اعلام مي کند. سيامک صفري خوب بازي مي کند اما سايه او روي نقشش مي افتد و اين تصور براي تماشاگر پيش مي آيد که خنده ضميمه اين نمايش است.

وي اضافه کرد: تماشاگر انتظار دارد بخندد در صورتيکه خنده اين نمايش بايد از جنس لبخند باشد نه قهقهه. اما تماشاگر قهقهه مي زند و اين يک تناقض را ايجاد مي کند. همچنين شکل اغراق گونگي در اجراي برخي نقش ها نيز وجود دارد.

شمس درباره متن اين نمايش گفت: سيستم دروني متن را داراي مجموعه اي از شاخص هاي قدرتمند مي دانم. حوادث اين نمايش خالي از روابط عالي نيست و در راستاي داستان پيش مي رود. مي توان تجربه نويسندگان مطرح را در اين متن ديد و به نوعي آن را جامع دانست.

وي ادامه داد: تماميت هستي به نقش ها براي تبديل هويت، فشار مي آورند. شوخي ابتدايي تلخ مي شود و ما را ساکت مي کند و در انتها به شکل غيرمنتظره، به يک تراژدي مي رسيم. در اينجا يک سوال پيش مي آيد که آيا همه برعليه آقاي اشميت يا آقاي اشميت برعليه همه بازي مي کند؟

اين نشست با اهداء هدايا از سوي رياست فرهنگسراي رسانه به عوامل نمايش پايان يافت.