مديرعامل مخابرات:
پيامک‌ها را ذخيره نمي‌‌كنيم چون نمي‌توانيم
صابر فيضي، مدير عامل شرکت مخابرات مطالب تازه‌اي درباره پيامک و اينترنت بيان کرده است.
خبرآنلاين: وي در گفت وگو با ماهنامه مديريت ارتباطات گفته است:
شبکه مخابرات ايران شبکه پيري است يعني ما سال 84 کلاً از سيستم آنالوگ به سمت ديجيتال رفتيم اما رشد تکنولوژي آنقدر سريع بود که سيستم ديجيتال فعلي ديگر پاسخگو نيست؛ حتي ديگر پشتيباني هم ندارد يعني نه توليدکنندگان داخلي و نه توليدکنندگان خارجي تجهيزات فعلي را پشتيباني نمي‌کنند. بنابراين ما مجبوريم در تجهيزاتمان جايگزيني داشته باشيم. در دو سال گذشته نزديک به يک‌هزار و 500 ميليارد تومان در اين بخش سرمايه‌گذاري کرديم. در حال حاضر مشغول عملياتي کردن برخي برنامه‌هاي سال 90 و 91 هستيم که تجهيزاتمان را خريداري و راه‌اندازي کنيم.
در حال حاضر اختلالات شبکه ما به جز شهر تهران در ساير جاهاي کشور در حد استاندارد است. يکي از مشکلات ما در شهر تهران مربوط به مشکلات آنتن‌هاي BTS است، زيرا در عين حال که اين شهر، شهر خاصي است و خودش پستي و بلندي دارد، هيچ اصولي براي ارتفاع ساختمان‌ها در آن وجود ندارد. من هميشه مي‌گويم دوستان شهرسازي و شهرداري وقتي به خارج کشور سفر مي‌کنند، نگاهي هم به پايتخت‌هاي کشورهاي ديگر بياندازند، پاريس، ژنو، رم و... را ببينند. در اين شهرها ارتفاعات ساختمان‌ها در کل شهر ممکن است متفاوت باشد، اما ارتفاع ساختمان‌هاي هر منطقه يکسان است. آنها تنها براي زيبايي اين طراحي‌ها را انجام ندادند. اينها همه مشکلات کار را بيشتر مي‌کند. البته ما به تهران خيلي اميدواريم، الان مشاور خارجي در حال تربيت نيرو است، تجهيزات در حال تعويض است و بعد از اين بازسازي و جايگزيني تجهيزات، اميدواريم مشکل تهران هم حل شود.
در بحث توسعه ارتباطات يک پنج ضلعي را بايد در نظر بگيريد که اين پنج‌ضلعي همه قسمت‌هايش بايد با هم رشد کنند تا براي همه انواع ارتباطات بتواند پاسخگو باشد. يکي از اين اضلاع زيرساخت‌هاي فيزيکي هستند. يکي ديگر قوانين است. ضلع ديگر فرهنگ جامعه است، ديگري نيروهاي آموزش‌ديده و ضلع پنجم محتواست. اگر همه اينها با هم رشد کنند، ارتباطات الکترونيک در کشور راه مي‌افتد.
دولت مي‌تواند توليدکننده محتوا باشد يا نظارت بر محتوا داشته باشد. نظر شخصي من اين است که حاکميت بايد بر محتوا نظارت داشته باشد و نمي‌تواند توليدکننده محتوا باشد. اگر حاکميت توليدکننده محتوا باشد، همين مسائل و ابهامات تا سال‌هاي ديگر هم ادامه خواهد داشت و به جايي نمي‌رسيم و در نهايت مردم براي گرفتن محتوا بايد به خارج از ايران مراجعه کنند.
در سال‌هاي 86 و 87 تمام دانشگاه‌ها را بدون استثناء و بدون اينکه از دانشگاه‌ها پول بگيريم با فيبر به هم وصل کرديم، در حالي که من اطلاع دارم کتابي که به قيمت 2 ميليون تومان در يکي از دانشگاه‌هاي ايران وجود دارد، دانشگاه ديگر نمي‌تواند آن را بر روي شبکه خودش ببيند و مجبور مي‌شود برود و همان کتاب را با همان قيمت دوباره بخرد. اکثر دانشگاه‌ها هم کتاب‌هايشان را ديجيتال کرده‌اند اما چه کسي از آنها استفاده مي‌کند؟
ما معمولاً مديراني را بر سر کار مي‌گماريم که خودشان آشنا به مسائل روز نيستند و در مقابل تغيير مقاومت مي‌کنند. وقتي مدير شما به تکنولوژي جديد آشنا نيست، نگران است که اگراين تکنولوژي جديد بيايد، من که بلد نيستم، حذف مي‌شوم. هنوز ما اين کاربري را در سيستم مديريتي نداريم. در سيستم دولتي هم اين خيلي معروف است که مي‌گويند مديران ضعيف معمولاً از افراد زير دستشان که باسواد باشند، مي‌ترسند، در حالي که در دنيا اينطور نيست؛ مدير، مدير است، کارشناس هم کارشناس. برخي از کارشناسان هم در کار کارشناسي قوي‌تر از يک مدير هستند ولي مدير نيستند. اينها موضوعاتي است که ما بايد از بعد فرهنگ سازماني روي آنها کارکنيم.
تعداد مشترکيني که ارتباط غيرdial up در کشور دارند، الان چيزي در حدود يک ميليون و دويست هزار مشترک است.
تعداد مشترکانDial up هم خيلي زياد است. ما معتقد هستيم اگر محتواهاي خوب تهيه کنيم که به حد وفور هم در کشور امکان توليد دارد، حداقل 10 ميليون مشترک يعني تقريباً 10 ميليون خانوار به ارتباطات پرسرعت نياز خواهند داشت. براي توليد محتوا بايد تلاش شود. زماني که در قم خدمت علما رسيديم هم مطرح کردم که اطلاعات و امکاناتي که در سايت‌هايتان هست را در اختيار مردم قرار دهيد تا از آنها استفاده کنند. دولت هم بايد فقط و فقط دانشگاه را مديريت کند. ما صداوسيما را داريم، وزارت ارشاد را داريم، گروه سينماها را داريم، اصناف را داريم و... که مي‌توانند در توليد محتوا مشارکت کنند.
براي اينترنت محض 128 کيلوبيت تقاضا وجود ندارد، اما براي ارتباط 10 مگابيت که داخلش اينترنت 128 هم هست، اينترنت 512 هم هست، تقاضا وجود دارد. ما اگر بتوانيم محتوا آماده کنيم، اين کشور کشش 10 ميليون مشترک با ارتباطات با سرعت 10 مگابيت را در پنج سال آينده دارد و شدني هم هست؛ اما چرا مي‌گوييم براي اينترنت 128 کليوبيت متقاضي نداريم؟ علتش اين است که مشکل دريافت اطلاعات دارند و جواب نمي‌گيرند. يعني الان در رابطه با گرفتن اطلاعات اينطوري شده که اگر شما مي‌خواهيد به سايت بانک ملي مراجعه کنيد، اول به سرور جستجوي خارج از کشور برمي‌خوريد، خب جواب نمي‌دهد و زمان را از دست مي‌دهيد ولي آماري داريم که 80 درصد مردم علاقه‌مندند کارهاي خود را از منزل انجام دهند.
ما هيچ اطلاعاتي را ذخيره نمي‌کنيم جز اطلاعاتي که خود مشترک مراجعه کند، مثلاً يک نفر مراجعه مي‌کند که من اين همه پيامک نزدم. ما يک ليست به او مي‌دهيم که در اين تاريخ و در اين ساعت شما به اين شماره‌هاپيامک زديد ولي محتواي آن را نداريم، چون نمي‌توانيم داشته باشيم. حجم پيامک‌ها به حدي است که نمي‌توانيم نگهداري کنيم.
اخيرا‍ً يک نامه به سازمان تنظيم مقررات زدم که papها حق ندارند بگويند ارتباط از مخابرات قطع شده، بايد بگويند مشکل از زيرساخت است، چون از من که سرويس نگرفته‌اند. من که اينترنت را به آنها نفروخته‌ام. آنها مستقيم از زيرساخت گرفته‌اند. اينترنت قطع مي‌شود مي‌گويند از مخابرات قطع شده. ما هم گفتيم از اين به بعد حق نداريد اسم مخابرات را بياوريد. البته اينها هم حق دارند. مردم هم حق دارند. هنوز برخي نمايندگان مجلس نيز وزير ارتباطات، وزير مخابرات مي‌گويند.
اتفاقاً زماني‌که اينترنت پاک و حلال مطرح شد، آقايان سؤال کردند نظر تو چيست؟ گفتم من با اين موضوع کاري ندارم ولي آنهايي که در گذشته به ما اينترنت حرام فروخته‌اند، مسؤوليت شرعي‌اش جرم دارد، حد دارد وبايد پاسخگو باشند!