ماجراي ريش استاد لطفي
يادداشت سيدابوالحسن مختاباد پيرامون مميزي‌ها اين روزهاي حوزه فرهنگ و هنر.
اصل ماجرا: روز يکشنبه بعد از انتشار مصاحبه استاد محمدرضا لطفي با خبرنگاران درباره کنسرت آخر آبانش در سالن ميلاد نمايشگاه بين‌المللي کتاب تهران، خبري از خبرگزاري يا سايت پارس توريسم به دستم رسيد که مضمون آن چنين بود: استاد محمدرضا لطفي در نشست خود با خبرنگاران گله کردند که وزارت ارشاد مجوز نصب بنر‌هاي تبليغاتي کنسرت را نمي‌دهند و دليلش هم وجود ريش آقاي لطفي است.
از خواندن اين خبر تعجب کردم، چون تقريبا در سايت‌ها و خبرگزاري‌هاي ديگري که از اين نشست گزارش دادند اين بخش نيامده بود.
صبح روز دوشنبه که در دفتر موسسه آواي شيدا ملاقاتي با استاد داشتم و ماجرا را جويا شدم که گفتند: درست است. مسئولان ارشاد به پوستر من گير دادند و گفتند اين ريش شما مشکل دارد و نمي‌تواند در پوستر بيايد. به آن‌ها گفتم: من با اين ريش ده‌ها بار کنسرت دادم، در برنامه تلويزيوني سيماي جمهوري اسلامي ايران شرکت کردم و همه مرا با اين ريش مي‌شناسند و خلاصه کلي دليل و مدرک آوردم ،اما قانع نشدند که نشدند و چند روز کل کار را خواباندند. در حالي که تبليغات کنسرت ما بايد از چند روز قبل شروع مي‌شد.
در نهايت عصباني شدم و به آن‌ها گفتم اگر بيش از اين بخواهيد اذيت کنيد، مستقيم ماجرا را با وزير ارشاد در ميان مي‌گذارم. چنانکه چند سال قبل که مجوز آلبوم مرا معطل مي‌کردند (آلبوم دو نوازي سه‌تار و تمبک) ماجرا را به آقاي صفار هرندي کشاندم و ايشان شخصا دستور دادند دست از اين تنگ‌نظري‌ها بردارند و به آلبوم مجوز بدهند.
نظر: اگر به ماهيت اين گونه تصميمات در چند مدت اخير دقت کنيد،سيطره سليقه بر ضابطه و قانون را در اين گونه موارد به عينه مي‌توانيد مشاهده کنيد. اين گونه ورود به حيطه‌هاي شخصي آدميان در حوزه کتاب هم به وفور يافت مي‌شود تا جايي که مميزان ارشاد به مولفان و مترجمان مي‌گويند که چگونه حتي بينديشند؟!
مشخص نيست مجموعه افرادي که در بخش بررسي و مميزي اين گونه امور مي‌نشينند، تا چه اندازه از قوانين و‌آيين‌نامه‌هاي مربوط به اين گونه امور اطلاع دارند و چقدر سليقه را بر ضابطه حاکم مي‌کنند. محاسن آقاي لطفي به اعتقاد اکثر اهل موسيقي، جزو ذات اجراي او شده است. او از قبل از انقلاب هم محاسن و ريش داشت و بعد از انقلاب که به خارج رفت و سال‌ها در آمريکا به اجراي کنسرت پرداخت هم، چنين هيبت و صولتي داشت و کمتر کسي مي‌تواند لطفي بدون ريش و محاسن را تصور کند.
از سوي ديگر او يکي از ستون‌هاي موسيقي سنتي و کهن ايراني است و آثاري که از او در ذهن و ضمير ما ايرانيان نقش بسته است، انصافا فراموش نشدني است.تصنيف «ايران اي سراي اميد» و يا «کاروان شهيد» که بهترين تصنيف دفاع مقدس نام گرفت و يا آثار برجسته ديگرش به همراه نقشي که او در پرورش و آموزش چند نسل از موزيسين‌ها و نوازندگان ايفا کرد و مي‌کند، همه و همه مويد جايگاه تعريف‌شده اوست. با اين حساب برخورد با اين چهره ارزنده و ماندگار و بند کردن به ريش ايشان چه توجيهي دارد جز ناپختگي و خام‌کاري که متاسفانه اين روزها از در و ديوار اين مملکت در هر حوزه و موضوعي سرريز کرده و مي‌کند.
منبع:خبرآنلاين