درصد مبتلايان به هپاتيت C ميان دياليزي‌ها افزايش داشته است
يك فوق‌تخصص گوارش و كبد با اشاره به افزايش تعداد افراد دياليزي، گفت: اين درحاليست كه درصد مبتلايان به هپاتيت B در اين بيماران از 8/3 درصد در سال 78 به 6/2 درصد در سال 85 و درصد مبتلايان به هپاتيت C در آنها از 4/14 درصد به 4/15 درصد در سال 85 رسيده است.
دكتر سيدمؤيد علويان در گفت‌و‌گو با خبرنگار "شهر" با تأكيد بر اهميت كنترل انتقال عفونت و حفظ كيفيت مطلوب زندگي در اين بيماران، افزود: تعداد بيماران همودياليزي در سال 78، 7 هزار و 60 نفر بوده كه در مهرماه سال 85، به 13 هزار و 55 نفر رسيده است. در اين ميان، كاهش آمار ابتلاي اين بيماران به هپاتيت B، نشان‌دهنده تلاش همه‌جانبه مسوولان، پزشكان و پرستاران و احتمالا افزايش آگاهي خود بيماران است.
وي با بيان اين كه ويروس هپاتيت A به طريق روده‌اي(مدفوعي- دهاني) انتقال مي‌يابد، گفت: آلودگي به اين ويروس در كشور ما، مانند بسياري از كشورهاي در حال توسعه معمولا در سنين كودكي و نوجواني رخ مي‌دهد و درصد قابل ملاحظه‌اي از بالغان در جامعه عمومي نسبت به اين ويروس ايمن هستند، از اين رو بروز هپاتيت A در بيماران دياليزي بيش از جمعيت عادي نيست.
دكتر علويان، خوردن و آشاميدن كاركنان در بخش‌هاي بيمارستاني را مهمترين عامل خطر انتقال اين عفونت عنوان كرد و افزود: تا كنون ابتلا به هپاتيت مزمن به علت عفونت حاد هپاتيت A گزارش نشده است؛ اگرچه براي اين بيماري واكسن و ايمونوگلوبين وجود دارد، اما به ندرت مورد مصرف پيدا مي‌كند.
وي در خصوص ابتلا بيماران همودياليز به هپاتيت B نيز به "شهر" با بيان اين كه ويروس هپاتيت B HBV)) براي اولين بار در سال 1965در كشور آمريكا گزارش شد، اظهار كرد: HBV منجر به هپاتيت حاد و مزمن مي‌شود و دوره كمون آن از 2 تا 6 ماه و به طور متوسط 120روز است.
اين فوق‌تخصص گوارش و كبد خاطرنشان كرد: عفونت HBV در اطفال كمتر از 10 سال و بالغان داراي نقص سيستم ايمني بدون علامت بروز مي‌كند.
وي در خصوص علايم باليني اين بيماري توضيح داد: اين علايم به صورت بي‌اشتهايي، خستگي، درد عضلاني، تهوع، استفرغ، درد شكم، زردي و علايم خارج كبدي نظير راش پوستي، درد و التهاب مفاصل تظاهر مي‌يابند.
دكتر علويان اعلام كرد: بيماري حدود يك درصد از افراد مبتلا به عفونت حاد ويروس هپاتيت B، مزمن مي‌شود كه البته اين آمار در بيماران همودياليز بيشتر است و در مطالعات مختلف گاه به 30 تا 60 درصد مي‌رسد.
وي گفت: با توجه به راه‌هاي انتقال فراواني كه براي عفونت هپاتيت B وجود دارد و همچنين در معرض خطر بودن بيماران همودياليز از نظر انتقال خوني، مخاطي و پوستي، كنترل عفونت HBV در اين دسته از بيماران از اهميت ويژه‌اي برخوردار است.
اين فوق‌تخصص گوارش و كبد با بيان اين كه عوامل خطر آلودگي به ويروس هپاتيت B در بيماران همودياليزي شامل طول‌مدت همودياليز، تزريق خون و تعويض مركز همودياليز است، تصريح كرد: انتقال ويروس از طريق وسايل، تجهيزات و سطوح آلوده، از بيمار به بيمار، از بيمار به كاركنان و برعكس به اثبات رسيده است.
وي در خصوص هپاتيت C گفت: اين ويروس از راه پوستي، مخاطي، خون و فرآورده‌هاي خوني، سوزن آلوده و اقدامات جراحي انتقال مي‌يابد.
دكتر علويان با اعلام اين كه 70 تا 85 درصد موارد عفونت حاد هپاتيت C ، مزمن مي‌شوند و در اغلب موارد بدون علامت هستند، به طوري كه بيمار از آلودگي خود اطلاعي ندارد، هشدار داد:در بيش از دو سوم موارد، افراد آلوده نحوه انتقال ويروس را به ياد نمي‌آورند و عامل خطري را جهت انتقال ذكر نمي‌كنند.
وي تأكيد كرد: پس از كنترل هپاتيت B و اپيدمي‌هاي بيمارستاني آن در بخش‌هاي مختلف همودياليز، هپاتيت C امروزه تبديل به يك معضل بين‌المللي شده است و شايع‌ترين علت هپاتيت‌هاي ويروسي در بيماران دياليزي است.
اين فوق‌تخصص گوارش و كبد همچنين با تاكيد بر سلامت شغلي و كنترل هپاتيت‌هاي ويروسي در بخش‌هاي همودياليز و پيوندكليه اظهار كرد: مهمترين نكته در كنترل اين بيماري، رعايت دستورهاي بهداشتي است.
