روايتي از چهارمين روز محرم
قرباني‌هاي زينب(س) براي حسين(ع)
شب و روز چهارم دهه اول محرم را براي جعفر و عون‌بن‌عبدالله دو طفل حضرت زينب(س) و همچنين حر بن‌يزيد رياحي عزاداري مي‌کنند.
جعفر و عون دو طفل جوان زينب(س) ده ساله اما بلند پرواز بودند. استدلال اين دو آقازاده آن بود که مادر ما از همه به ابي عبدالله (ع) نزديکتر است و ما مي بايست اولين قربانيان کربلا باشيم، اما اينگونه نشد. ظهر عاشورا اول نوبت علي اکبر بود بعد ديگران تا قاسم ابن حسن و ديگر طاقت اين نوجوانان طاق شد و از مادر جهت دريافت اجازه از امام تقاضا کردند. بالاخره حضرت زينب (س) براي گرفتن اذن ميدان فرزندانش به سوي برادر خويش رفت. به هر تقدير امام اذن ميدان جعفر و عون دو نوجوان حضرت زينب (س) را صادر فرمودند. از بس اين نوجوانان کوچک بودند زره ها برايشان بزرگ بود و نقل شده که نوک غلاف شمشيرهايشان به زمين کشيده مي شد. نوجوانان وارد ميدان شدند. رجز خواندن را با معرفي به عنوان پسران زينب دختر علي ابن ابيطالب (عليهما السلام) شروع و با اسم مبارک دايي تکميل کردند: «اميري حسين و نعم الامير»: حسين من است و چه خوب فرماندهي است. به سوي لشکر سفاکان حمله ور شدند. يزيديان حلقه اي زدند و دو آقازاده جوان را در ميان خود محبوس کردند و به شکل ناجوانمردانه اي به شهادت رساندند تا نشانه اي ديگر باشد از آنکه زينب (س) همه هستي خود را در راه برادر داد. پس از شهادت عون و جعفر که نام پدر بزرگوار آنها و همسر زينب کبري (س) عبدالله ابن جعفر است، حضرت زينب (س) بر خلاف کاري که در مورد ديگر شهدا و خصوصا علي اکبر انجام دادند و خود را به بالين شهيد رساندند و مددکار امام حسين (ع) شدند. به هيچ وجه به ميدان نرفتند و حتي از خيمه خارج نشدند تا باعث شرمندگي امام نشوند. انگار که اصلا جگرگوشه هايشان کشته نشدند. ابي عبدالله (ع) خودشان به کمک حضرت عباس (ع) بدن هاي بي جان خواهر زاده را به خيام باز گرداندند.
بازگشت دليرترين مرد کوفه به سوي راستي
حر بن يزيد رياحي رادمردي پهلوان و سرداري نيرومند بود. برخي او را «دليرترين مرد كوفه» مي‌دانستند. اهميت اين لقب آنگاه معلوم مي شود كه بدانيم كوفه شهري نظامي بود كه به عنوان اولين دژ اسلام در برابر ابرقدرت آن زمان ـ امپراتوري ايران ـ بنا شده بود؛ لذا بيشتر ساكنان آن را سپاهيان و سرداران نامي عرب و عجم تشكيل مي‌دادند.
هنگامي كه به عبيدالله خبر دادند كه امام حسين(ع) به عراق رسيده است وي حر را به همراه حدود 1000 سرباز فرستاد تا راه را بر ايشان ببندد و يا او را به دارالاماره ببرد.
هنگامي كه حر از قصر عبيدالله خارج شد صدايي از پشت سرش شنيد كه گفت: «اي حرّ ! شادباش كه به سوي خير مي‌روي!». حر به سوي صدا برگشت و كسي را نديد. با تعجب از خود پرسيد : «اين چه بشارتي بود؟ و اين چه خيري است كه به جنگ حسين بروم؟».
در گرماي نيمروز، سپاه حر به كاروان امام(ع) رسيد. امام هنگامي كه تشنگي آنان را ديد به ياران فرمود: «به اين جماعت و اسبانشان آب دهيد» و وقتي مشاهده كرد كه يكي از سربازان نمي‌تواند براحتي آب بخورد و آب از مشك بيرون مي‌ريزد خود برخاست و با دستان مباركش وي را سيراب كرد. سپس به حر فرمود : «مي‌خواهي با اصحاب خود نماز گزاري؟» گفت: نه، ما همه با تو نماز مي‌گزاريم.
در روز عاشورا هنگامي كه حر، فرياد امام را شنيد كه مي‌فرمود: «اما من مغيث يغيثنا لوجه الله؟ اما من ذابّ يذبّ عن حرم رسول الله؟ ـ آيا فريادرسي هست كه به خاطر خدا ما را ياري كند؟ آيا مدافعي هست كه از حرم رسول خدا دفاع كند؟» نزد عمر سعد رفت و گفت: «آيا واقعا مي‌خواهي با اين مرد بجنگي؟» عمر پاسخ داد : «آري» حر پرسيد : «چرا پيشنهاد او را كه مي‌خواهد باز گردد نمي‌پذيري؟» عمر گفت : «اگر كار به دست من بود مي‌پذيرفتم ولي عبيدالله به اين امر راضي نمي‌شود».
اينجا بود كه حر فهميد يزيديان براي كشتن امام(ص) مصمم هستند. از اين فكر لرزه بر اندامش افتاد... در يك سوي ميدان، فرزند پيامبر(ص) و خاندان وحي را مي‌ديد و در سوي ديگر دشمنان رسول خدا را؛ در يك سوي ميدان بنده‌ي صالح خداوند را مي‌ديد و در سوي ديگر خليفه‌ي غاصبي را كه علناً شراب مي‌نوشيد و محرمات را حلال و حلال خدا را حرام مي‌كرد؛ در يك سوي ميدان عشق و شهادت را مي‌ديد و در ديگر سوي آن پليدي و خيانت؛ در يك سو سعادت مي‌ديد و در ديگر سو شقاوت.,. حر تصميم نهايي خود را گرفت و در حاليكه فرماندهي هزاران سوار بود به دنيا پشت پا زد. وي به بهانه‌ي آب دادن به مركب خود از لشكر يزيد دورتر و دورتر، و به خيمه‌گاه حق نزديك‌تر و نزديك‌تر شد.
«مهاجر بن اوس» كه همراه حر بود از وي پرسيد : «چه فكري در سر داري؟ آيا مي‌خواهي به حسين حمله كني؟» حر جوابي نداد و لرزه تمام اندام او را فرا گرفته بود. مهاجر گفت : «به خدا سوگند كه تو را تا به حال در چنين حالتي نديده‌ام. اگر از من نام دليرترين اهل كوفه را مي‌پرسيدند از تو نمي‌گذشتم». حر پاسخ داد : «والله خود را ميان بهشت و دوزخ مخير مي‌بينم، و اگر مرا پاره پاره كنند يا بسوزانند چيزي را بر بهشت نمي‌گزينم». آنگاه اسب خويش را تازاند و به سوي كاروان امام(ع) شتافت.
حر، وقتي به امام(ع) رسيد با ندامت دست بر سر گذاشت و گفت: «اللهم اليك أنبتُ فتب عليّ، فقد ارعبتُ قلوب اوليائك و أولاد بنت نبيّك ـ خداوندا به سوي تو بازگشتم پس توبه مرا بپذير زيرا من بودم كه هول و هراس در دل دوستان تو و فرزندان دختر رسول تو افكندم». سپس شرمگينانه به امام(ع) عرض كرد: «فداي تو شوم اي پسر رسول خدا! من بودم كه راه بازگشت را بر تو بستم و عرصه را بر تو تنگ كردم چرا كه هرگز فكر نمي‌كردم اين مردم پيشنهاد تو را نپذيرند و كار را به اينجا بكشانند. به خدا سوگند كه اگر مي‌دانستم چنين مي‌شود هرگز راه را بر تو نمي‌گرفتم. اينك پشيمانم و از كرده خويش نزد خداوند توبه مي‌كنم. آيا من امكان توبه دارم؟»
امام فرمود: «آري. خداوند توبه تو را بپذيرد! از اسب فرود آي». حر عرض كرد : «چون من نخستين كسي بودم كه به رويارويي تو آمدم مي‌خواهم پيش از همه در مقابل تو كشته شوم، شايد كه در روز حساب دستم در دست جدت قرار گيرد». امام(ع) به حر اذن جهاد داد. حر در مقابل حضرت ايستاد و خطاب به لشكر كوفه فرياد زد: «اي اهل كوفه! اين بنده‌ي صالح خدا را دعوت كرديد و وقتي آمد او را رها كرديد؟! به او گفتيد ما در راه تو جانبازي مي‌كنيم و وقتي آمد شمشير بر او كشيديد و نمي‌گذاريد در زمين پهناور خداوند به سويي رود؟ يهود و نصاري و مجوس از آب فرات مي‌نوشند و شما او را و زنان و دختران و خاندان او را از آن محروم كرده‌ايد؟ خداوند روز تشنگي بزرگ، شما را سيراب نكند چرا كه پاس حرمت محمد را نداشتيد». سپاهيان دشمن كه تاب و تحمل سخنان حر را نداشتند او را تيرباران كردند. پس حر، رجز خواندن آغاز كرد و همراه با «زهير» به لشكر دشمن حمله نمود و بسختي جنگيد و عده زيادي از دشمنان را كشت تا اينكه دسته جمعي بر او حمله كردند و وي را به شهادت رساندند.
امام(ع) خود را به پيكر پاك حر رساند و خطاب به او گفت: «اي حر! براستي همانگونه كه نامت را نهاده‌اند در دنيا و آخرت حر هستي». آنگاه با دستمالي سر حر را كه از آن خون جاري بود بست.