روايتي از هفتمين روز محرم
شهيد شيرخوار كربلا
روز عاشورا در کربلا علي‌اصغر طفل شير خوار بود و از تشنگي بي‌تاب شده بود و روي دو دستان امام حسين (ع) حرمله امانش نداد.
عبدالله بن حسين معروف به علي‌اصغر نام کوچک‌ترين فرزند حسين بن علي است که مادرش رباب است. وي يکي از چند نفري است که در بين شيعيان به باب‌الحوايج معروف است. در جزئيات کشته شدن وي اختلاف‌هايي وجود دارد ولي در کل ، علما نحوه آن را اينگونه بيان مي‌کنند: در روز عاشورا در کربلا علي اصغر شير خوار بود و از تشنگي بي تاب شده بود. حسين بن علي او را به ميدان جنگ مي‌برد و او را بر دو دستان خود قرار مي‌دهد و مي‌گويد: « از ياران و فرزندانم، کسي جز اين کودک نمانده‌است. نميبينيد که چگونه از تشنگي بي تاب است؟ اگر مرا رحم نمي‌کنيد حداقل به اين کودک رحم کنيد.»
در اين حال در بين سپاهيان عمر سعد تشکيک ايجاد شد که ما براي جنگيدن با کودکان نيامده‌ايم در اين حال عمر سعد به حرمله دستور داد که با تير سه شعبه کودک را بکشد و در اين حين که حسين بن علي در حال گفتگو بود تيري از کمان حرمله آمد و گوش تا گوش حلقوم علي اصغر را دريد.حسين بن علي خون گلوي او را گرفت و به آسمان پاشيد.
در مورد اينکه آيا شش ماهه بوده است (آنگونه که مشهور شده است) يا نه؛ دانش نامه امام حسين عليه السلام مي نويسد: بايد توجّه داشت آنچه مكرّر شنيده مى شود كه آن كودك ، شش ماهه بوده ، سند معتبرى ندارد. منشأ اين سخن ، احتمالاً نسخه منتشر شده مقتل ضعيف منسوب به ابو مِخنَف باشد كه در آن آمده : «از عمر او (على اصغر) شش ماه گذشته بود» . گفتنى است كه اين سخن ، نه تنها در هيچ منبع معتبرى نيامده است ؛ بلكه در نسخه خطى اى از همين كتاب نيز ـ كه در كتابخانه تخصّصى حديث (قم / دار الحديث) ، موجود است ـ اين جمله نيامده است البته گزارشى از «يك ساله بودن» وى ، در تاريخ بلعمى آمده است.
چگونگي شهادت علي اصغر عليه السلام
سيد بن طاووس (ره) در کتاب الملهوف خود مي نويسد: هنگامى كه حسين عليه السلام، شهادت جوانان و محبوبانش را ديد، تصميم گرفت كه خود به ميدان برود و ندا داد: «آيا مدافعى هست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله، دفاع كند؟ آيا يكتاپرستى هست كه در باره ما از خدا بترسد؟ آيا دادرسى هست كه به خاطر خدا، به داد ما برسد؟ آيا يارى دهنده اى هست كه به خاطر خدا، ما را يارى دهد؟»
پس صداى زنان، به ناله برخاست. امام عليه السلام، به جلوى درِ خيمه آمد و به زينب عليهاالسلام فرمود: «كودك خُردسالم را به من بده تا با او، خداحافظى كنم» . او را گرفت و مى خواست او را ببوسد كه حَرمَلة بن كاهِل ، تيرى به سوى او انداخت كه در گلويش نشست و او را ذبح كرد .
امام عليه السلام به زينب عليهاالسلام فرمود: «او را بگير !» سپس، كف دستانش را زير خون گلوى او گرفت تا پُر شدند. خون را به سوى آسمان پاشيد و فرمود: «آنچه بر من وارد مى شود، برايم آسان است؛ چون بر خدا پوشيده نيست و در پيش ديد اوست» . امام باقر عليه السلام در باره آن خون فرموده است: «از آن خون، يك قطره هم به زمين، باز نگشت.»
شيخ مفيد (ره) مي نويسد: حسين عليه السلام جلوى خيمه نشست. فرزندش عبداللّه بن حسين را كه خُردسال بود، برايش آوردند. امام عليه السلام ، او را در دامانش نشاند . مردى از بنى اسد ، او را با تيرى زد و ذبحش كرد . حسين عليه السلام ، خون او را گرفت و هنگامى كه كفِ دستش پُر شد ، آن را بر زمين ريخت . سپس گفت : «پروردگارا ! اگر يارىِ آسمانى ات را از ما دريغ داشتى ، آن را براى جاى بهترى قرار بده و انتقام ما را از اين مردم ستمكار ، بگير» سپس ، آن كودك را آورد و كنار كشتگان خاندانش قرار داد.
خوارزمى در مقتل الحسين عليه السلام مي نويسد: حسين عليه السلام هنگامى كه با فاجعه تز دست دادن خاندان و فرزندانش رو به رو شد و جز او و زنان و كودكان و فرزند بيمارش كسى نماند، ندا داد: «آيا مدافعى هست كه از حرم پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دفاع كند؟ آيا يكتاپرستى هست كه در حقّ ما، از خدا بهراسد؟ آيا فريادرسى هست كه به اميد خدا، به داد ما برسد؟ آيا ياورى هست كه به خاطر پاداش خدا، به ما كمك كند ؟»
صداى زنان، به گريه و ناله، بلند شد . حسين عليه السلام ، به جلوى درِ خيمه آمد و گفت: «على، كودك خردسال را ، به من بدهيد تا با او خداحافظى كنم». كودك را به او دادند . امام عليه السلام او را مى بوسيد و مى گفت : «واى بر اين مردم كه طرفِ دعوايشان، جدّ توست !» .
همان هنگام كه كودك در دامان حسين عليه السلام بود، حَرمَلة بن كاهِل اسدى، تيرى به سوى او پرتاب كرد و او را در دامان ايشان ذبح كرد. حسين عليه السلام، خون او را گرفت تا آن كه كفِ دستش پُر شد. سپس، آن را به سوى آسمان پاشيد. سپس، حسين عليه السلام از اسبش فرود آمد و با دسته شمشيرش، چاله اى براى او كَنْد و او را به خونش آميخته كرد، به خاك سپرد و بر او درود فرستاد.