تعزيهخواني در نخستين نمايشگاه فرهنگي هنري عاشورا
شمر هم ميگريست
ميدانگاه خاکي محل، هرسال، انگار در انتظار محرم بود تا جان تازه بگيرد. پارچه نوشته هاي سياه دور تا دور ميدان را مي پوشاندند.

مردم از پشت بام و پنجره هاي خانه کتيبه و پرچمي مي آويختند و هر شب بعد از آنکه نماز را در مسجد مي خواندند سري هم به ميدانگاه مي زدند تا ببينند معين البکا» رسيده است يا نه. گاهي هم معين البکاء در کنار مردم نماز مي خواند و با آنها راهي سکوي خاکي ميدان مي شد.
ميدان خاکي در شهري کوچک
زنان در حجاب چادر و چاقچور و پوشيه هاي سياه دست کودکان خود را مي گرفتند و خود را به ميدان مي رساندند. در ميان آن همه رنگ سياه بر لباس مردم و ديوارهاي شهر، مرداني با لباس هاي سبز و سرخ برسکوي خاکي ميدان مي ايستادند و معين البکا» در نوحه اي خوش آهنگ خبر از آغاز ماه محرم و روزهاي اندوه مي داد.
صداي طبل و سنج و شيپور و اشعار موزون حماسي با حرکات دقيق و حساب شده مردان هنرمند روي سکو مي آميخت تا حماسه اي سرشار از پهلواني و ايثار توام با اندوه مظلوميت پاکان روزگار براي مردم نقل شود. همان نمايش آئيني که نامش تعزيه است و همه مي دانيم فراز و نشيب هاي بسياري را گذرانده اما به برکت نام حسين(ع) و يارانش زنده و پرشکوه و برقرار مانده است. اين هنر ناب که نمايش است و شعر است و موسيقي، گرچه هر سال قصه اي مشابه سال هاي قبل و هزاران سال قبل را مي گويد اما هرگز تکراري نمي شود.
ميدانگاهي ديگر در کلانشهر
امروز هم اين همان شهر است که اگر چه ميدانگاه و سکوي خاکي ندارد اما دوباره سياهپوش مي شود و شهروندان عزادارش بساط نمايش تعزيه را برپا مي کنند. اين نمايش مثل قصه اي قديمي نسل به نسل گشته و امروز، کودکان ديروز، هنرمندان صحنه هاي تعزيه هستند. چنان که خيمه هايي در روز عاشورا، به ياد واقعه کربلا مي سوزند، خيمه هايي هم برپا مي شوند تا معرفت عاشورايي برقرار و پايدار بماند. زير خيمه خورشيد که اين روزها در خيابان حجاب شهر برپا شده گروهي جمع شده اند تا دين خود را به مرام و منش جاري در داستان هاي آييني تعزيه ادا کنند.
خيمه خورشيد
اينجا گرچه به رسم گذشته سکوي نمايش به گونه اي نيست که هنرمندان تعزيه خوان بتوانند به هنگام نقل قصه کربلا دور تا دور آن در ميان جمعيت بچرخند اما قصه همان قصه است که با چشم پوشي از نوع سکوي اجرا هنوز هم مي تواند جمعيتي از نسل هاي مختلف را پاي صحنه بنشاند و اشک هايي را در اندوه واقعه کربلا جاري سازد و تعزيه را به سينه نسل هاي آينده منتقل کند. مراسم تعزيه در خيمه خورشيد از شب بعد از عاشورا آغاز شده و تا بيستم ماه محرم هر روز ساعت 15 برپا مي شود.
دور تا دور اين سالن را هم کتيبه هاي سياه پوشانده و مردان و زنان در لباس هاي سياه به نظاره نمايش نشسته اند. دل ها به صداي معين البکاء مي لرزد و اشک ها در پي روايت واقعه جاري مي شوند. کودکان محو تماشا هستند. زنان سر به زير ميآورند و آرام گريه مي کنند.
شانه هاي مردان از بغضي غريب مي لرزد و تعزيه خوانان بر صحنه مي چرخند و قصه اي را سر مي دهند که با دل ها و چشم ها آشناست. هنرمنداني که در لباس هاي سبز و سرخ و زرد به صحنه مي روند واقعه اي چندين ساله را روايت مي کنند که معرفتش چنان با ضمير آنان آميخته که حتي مردي که در لباس سرخ اشعاري از زبان شمر لعين را مي خواند، گاه چهره خشن خود را در هم مي کشد و آرام مي گريد. نمايشگاه فرهنگي هنري "خيمه خورشيد" از 12تا 25 آذر (7تا 20محرم ) ساعت 8تا20 در مرکز آفرينش هاي کانون پرورش فکري کودکان و نوجوانان واقع در خيابان حجاب، برگزار مي شود.