تئاتر ابزار مهمي براي آموزش شهروندي است

به گزارش شهر به نقل از روابط عمومي مديريت فرهنگي هنري منطقه 5 و فرهنگسراي فردوس، در ابتداي اين نشست بهزاد صديقي مجري برنامه، به مرور مباحث مطرح شده در جلسه نخست پرداخت و از اهميت تئاتر در مبحث حقوق شهروندي ياد کرد.

محمد امير ياراحمدي نمايشنامه نويس و رييس کانون نمايش نامه نويسان در ادامه اين نشست به مفهوم کنش و خاستگاه آن در جامعه اشاره کرده و در بررسي ديرينه شناسي رفتارهاي اجتماعي بشر توضيح داد: انسان براي تامين نيازهاي اوليه خود در ابتداي تاريخ مجموعه‌اي از استنباط ها و برداشت ها را عامل کنش خود قرارميداد و با توجه به شرايط پيراموني خود قوانيني وضع مي کرد که همه اين موارد فرهنگ اوليه را تشکيل داد.

ياراحمدي در ادامه اظهار داشت: پس از پيشرفت بشر در اجتماع و توانايي چيره شدن بر طبيعت و رفع نيازهاي اوليه بحث ارزش ها مطرح مي شود و نياز افراد از خوراک و پوشاک و... فراتر رفته و به مقولات والاتري همچون آزادي ، عدالت ،هنرو... وارد مي‌شود.

وي تصريح کرد: بعد از انقلاب صنعتي و ظهور روشنگري و انتقال ارزش ها به صاحبان قدرت و تغيير شيوه مديريت به نظام دموکراسي و واگذاري بخشي از حقوق مردم به خود مردم مفهوم حقوق شهروندي به وجود مي آيد.

فارس باقري مدرس و پژوهشگر تئاتر نيز در ادامه از پيدايش شهر سخن گفت. به گفته باقري پس از قرن 18 و ظهور فرديت و تقابل فرد و جامعه شيوه مالکيت ها نيز تغيير مي کند و بحث مشارکت هاي اجتماعي به ميان مي آيد که اين يکي از ويژگي هاي شهري شدن است.

اين مدرس تئاتر براي روشن تر شدن مفهوم شهروندي از جامعه شناس مشهور آلماني جورج زيمل سخن گفت و نظرات وي را در مورد شهر و شهروندي بيان کرد.

به گفته وي ، زيمل معتقد است : انسان شهري در مقابل نيروهاي بيروني قرار مي گيرد و پيوندهاي اجتماعي وي در کلان شهرها با پيوندهاي موجود در روستا تفاوت پيدا مي کند. انسان شهري با ارزش هاي متفاوت تري از روستا روبروست و روابط قراردادي و پولي جانشين علقه هاي عاطفي مي شود.

باقري همچنين گفت : زيمل معتقد است در شهر مفهوم دلزدگي ،احتياط و محافظه کاري به وجود مي آيد که همه اين موارد وارد عرصه هاي فرهنگي هم مي شوند و در اين ميان نقش مسئولين و متولين امور فرهنگي از بين بردن اين دلزدگي و ايجاد لذت فرهنگي است.

يار احمدي در ادامه سخنان باقري گفت: يکي از مهمترين حقوق يک شهروند دارا بودن حق آموزش است و براي تامين ارزش هاي بنيادين آموزش مي تواند نقش مهمي ايفا کند.

اين پژوهشگر از تئاتر به عنوان ابزار مهمي در اين زمينه ياد کرد و افزود : تمام دغدغه ها و فراز و نشيب هاي يک جامعه مي تواند در يک نمايش نامه جلوه گر شود و يک درام نويس به عنوان پرسشگر جامعه مي تواند اين معضلات را در يک درام اجتماعي به تصوير بکشد و با دست گذاشتن روي نقاط حساس يک جامعه شهروند را به چالش واداشته و آنها را متوجه مطالبتشان از جامعه کند.

يار احمدي همچنين اظهار داشت: يک نمايش خوب مي بايست اساسا تضاد هاي موجود در جامعه را بازگو کند تا يک شهروند نيز متعاقبا با شرايط پيرامون خويش آگاه شده و سعي در رفع آن داشته باشد.

فارس باقري در پايان اين نشست به دوره مشروطه تا عصر حاضر پرداخته و گفت: از زمان مشروطه تاکنون همواره تقابل ميان سنت و مدرنيزم وجود داشته و اين پرسش که ورود به دنياي نو مضر است يا خيردغدغه هاي تمامي انسان ها را در اين دوران تشکيل مي دهد. و حال وظيفه يک نمايش نامه نويس فهم اين جهان نو براي شهروند است زيرا در غياب اين آگاهي او پشت درهاي بسته مي ماند و از همين روست که دلسوزانه ترين و صادقانه ترين پرسش هايي که يک نويسنده مطرح مي کند ، آيينه تمام نماي آن جامعه است و اصطلاحي که به نام سياه نمايي رواج دارد گوياي اين واقعيت نيست و بايد از آن پرهيز شود.

جلسات تخصصي تئاتر و حقوق شهروندي هر ماه با حضور کارشناسان تئاتر و مطالعات اجتماعي توسط کانون تئاتر فرهنگسراي فردوس برگزار مي شود .