گفتگوي «شهر» با مادر شهيد پاجاني؛
مهري كه پس از گذشت 28 سال هنوز زنده است
پدر علي موافق با رفتن او به جبهه نبود. پس در تاريخ 27 شهريور سال 1362 علي از خانه بيرون رفت و از لشكر محمد رسول الله گردان حمزه سيدالشهدا به غرب كشور براي تعليم اعزام شد ولي به ما گفته بود براي تعليم بچه‌ها مي‌روم. ما بعد شهادتش متوجه شديم به جبهه رفته بود.
به گزارش «شهر»، فرهنگسراي رضوان دوشنبه‌هاي هر هفته به ديدار يكي از خانواده‌هاي معظم شهدا در شهر تهران مي‌رود و با مرور خاطرات، زندگينامه و اخلاقيات شهيد، ياد و خاطره آن شهيد زنده نگه داشته مي‌شود.در يكي از اين ديدارها به همراه همكاران فرهنگسراي رضوان به منزل شهيد پاجاني رفتيم و با مادر اين شهيد به گفتگو نشستيم.
مادر شهيد علي پاجاني در ارتباط با خصوصيات اخلاقي و بيان خاطراتي از وي گفت: پسرم 28 سال قبل شهيد شده است ولي هنوز از محبت بين مادر و فرزندي كم نشده است. علي فرزند اولم بود و خيلي براي ما عزيز بود. او خيلي باهوش بود و من قسم مي‌خورم سه ساله بود كه كنار ما نماز مي‌خواند.
وي با بيان اينكه پدر علي باستاني‌كار بود و 15 سال است كه فوت كرده، ادامه مي‌دهد: علي 6 ساله بود كه نمازش را كامل مي‌خواند و اصرار براي روزه گرفتن داشت. از 10 سالگي نيز وارد ورزش تكواندو شد ضمن اينكه درس خيلي خوبي هم داشت.
علي در دوره دبيرستان در مدرسه فلسفي مشغول به تحصيل بود. در زمان قبل از انقلاب 25 جلسه آموزش خلباني ديده بود بنابراين در سن 18 سالگي ديپلم رياضي و فيزيك را همزمان با ديپلم خلباني را بدست آورد. او عضو رسمي سپاه بود ولي بعد از شهادت درجه‌اش را دادند به همين خاطر پدرش مي‌گفت علي درجه‌اش را از خدا گرفت.
مادر شهيد در ارتباط با رفتن وي به جبهه مي‌گويد: پدر علي موافق با رفتن او به جبهه نبود. پس در تاريخ 27 شهريور سال 1362 علي از خانه بيرون رفت و از لشكر محمد رسول الله گردان حمزه سيدالشهدا به غرب كشور براي تعليم اعزام شد ولي به ما گفته بود براي تعليم بچه‌ها مي‌روم. ما بعد شهادتش متوجه شديم به جبهه رفته بود.
علي وصيت‌نامه‌اش را نزد دوست صميمي‌اش گذاشته بود. يكي از رفقاي در جبهه مي‌گفت: علي هروقت مي‌خواست به مرخصي بيايد يه مقدار از راه را كه مي‌يومد برمي‌گشت مي‌گفت من نيومدم جبهه كه برگردم. جنازه علي را بعد از چند روز از خاك دشمن به عقب آوردند.
پسرم در مسابقات كشوري كه مقام اول را كسب كرده بود يك جلد نهج‌البلاغه به آن هديه داده بودند كه آن را يادگاري دارم و زنجيري كه علي با آن در هيات سيدالشهدا مي‌رفت خاطرات علي را براي من تداعي مي‌كند. علي راه و هدف خود را رفت ولي مسووليت سنگيني را براي من گذاشت. از خدا طلب صبر و سلامتي براي خودم و كساني كه راهش را ادامه مي‌دهد دارم.
علي پاجاني که در گذشته‌اي نه چندان دور در تيم ملي عضويت داشت در سال 1341 به دنيا آمد و در سال 1362 نيز به درجه رفيع شهادت نائل آمد.