به بهانه برگزاري نمايشگاه «خورشيد خيمه»
نمي‌تواني نيا!
«خيمه» براي اينكه يادآور خيمه هاي سوخته در دشت نينوا باشد و «خورشيد» هم از اين جهت كه صاحب اين خيمه ها «مصباح الهدي» است، چراغ هدايت ، چراغي به فروزاني «خورشيد» .
يكي براي اينكه ارادتش را ثابت كند مي نويسد ، آن يكي تابلوي عصر عاشورا را مي كشد ، ديگري عصر روز دهم را مي سازد، عاشقي مجلس روضه بر پا مي كند و خلاصه هر كسي براي اينكه مصيبت و عظمت حسين (ع) را به مردمش بشناساند كاري مي كند. كسي (يا بهتر بگويم كساني) هم در اين ميان نمايشگاه بر پا مي كنند و اسمش را هم مي گذارند «خيمه ي خورشيد»!
«خيمه» براي اينكه يادآور خيمه هاي سوخته در دشت نينوا باشد و «خورشيد» هم از اين جهت كه صاحب اين خيمه ها «مصباح الهدي» است، چراغ هدايت ، چراغي به فروزاني «خورشيد» .
شنيده بوديم كه تعدادي بچه شيعه دور هم جمع شده اند و براي آقاي مظلومشان نمايشگاه بر پا كرده اند، برايمان جالب بود تا برويم و ببينيم كه عشق حسين اين بار چه مي كند، به خيابان حجاب رفتم تا ببينم اين محبين آل علي(ع) چقدر توانسته اند «حجاب» از رخ «خورشيد» كنار بزنند .
براي ورود به نمايشگاه بايد از دري خاص وارد مي شديم، داخل كه رفتيم فضا برايمان آشنا مي نمود. همه جا سياه زده شده بود، پارچه هاي مشكي شبيه همان چادرهايي بود كه از مادرمان مي گرفتيم تا در انتهاي كوچه قديمي مان «تكيه» بر پا كنيم و بگوييم كه بله! ما هم زنجير زن آقاييم!
«خيمه خورشيد» مظلومانه بود، اولين تابلوهايي كه ديديم دلمان را به آتش كشيد . سيلي ، ديوار، صورت نيلي، پهلوي شكسته ....
قدم به قدم كه جلو مي رفتيم تاريخ غمبارتر مي شد، تو گويي ناله هاي دل چاه علي (ع) از ديوارها شنيده مي شد.
در هر غرفه متناسب با واقعه اي كه در آن روايت مي شود، تداركات سمعي بصري ديده شده است . علي رغم سادگي كار، نبايد آن را دست كم شمرد ؛ در عين سادگي اينقدر باورپذير است كه تو صداي قهقهه مستانه يزيد را از اعماق تاريخ بشنوي و صداي ناله مردم مدينه در واقعه «حره» به گوش جانت برسد و تو را در اين انديشه فروبرد كه مردمي خواب زده در وقت ياري علي، با لگد چون يزيدي بيدار مي شوند!
«خيمه خورشيد» تنها راوي نيست، تحليل هم به تو مي دهد، فقط تشنگي حسين (ع) را نشانت نمي دهد اهدافش را نيز در مقابلت مي گذارد تا در خودت بنگري و ببيني كه اگر از عصر ماشين و موبايل و اينترنت به سال 61 هجري قمري مي رفتي در كدام سمت مي ايستادي؛ نفر هفتاد و سوم سپاه ابي عبدالله(ع) مي شدي يا نفر سي هزار و چندم سپاه يزيد!
جلوتر كه بروي كاروان را مي بيني كه به نينوا رسيده اند . راه را بسته اند ، تا به روز واقعه برسي بد نيست بداني امامت با چه كساني همسفر بود . وهب،عبدالله، عبدالرحمن ، خزيمه، زهير ..... بهترين ياران تاريخ چه اندك بودند!
اگر نمي تواني از همين جا برگرد، سر به نيزه ديدن طاقت مي خواهد، گلوي بريده شش ماهه امانت نمي دهد، خيزران را نمي تواني ببيني كه بر دندان مي نشيند....
چه حزن انگيز و با شكوه است تاريخ سراسر افتخار ما!
از ميان اعصار عبور مي كني و به جايي مي رسي كه شايد برايت ملموس تر باشد . قمقمه را ديده اي، چفيه بر دوش داشته اي ، صداي پير جماران در گوش هايت هنوز طنين انداز است . آري به خيمه انقلاب اسلامي و عاشورا رسيده اي .
بر ديوارهاي اين خيمه تصاوير بسيجيان خميني نقش بسته است . عشقي در وجودشان موج مي زند از پس 1400 سال!خون حسين (ع) در رگ هاي اين مجنون هاي دور از ليلا مي جوشد .
عشق بازي اين دلدادگان با مرادشان ديدني است . خواجه گنجه اشتباه ديد و شايد هم اين فرصت را نداشت تا ببيند كه تاريخ خون¬رنگ شيعه عاشقانه تر از خسرو و شيرين و ليلي و مجنونش است. حسين(ع) ليلايي است كه هزاران هزار مجنون برايش از پاي فتاده، سرنگون رفته اند بي آنكه معشوق را منحصر براي خويش بخواهند!
« خيمه خورشيد » نمايشگاه عشق است، شور است، شعور است براي ديدن ليلاي بي سرتان به اين خيمه داخل شويد .